Tibetan
་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། སྔར་མེད་མེད་པ་དེ་ལ་སྔར་མེད་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་ཁས་བླངས་ཏེ། རིག་པ་ཅན་པ་དེ་ཡིས་ནི་དངོས་པོ་སྔར་མེད་འདོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འབྲས་བུ་དེ་ཡོད་པ་ཁྱད་པར་བ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རམ། འབྲས་བུ་དེ་རང་རྒྱུ་དང་འཕྲོད་འདུའི་རྒྱུས་འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན། འཕྲོད་འདུའི་རྒྱུ་དེ་ལ་རྒྱུ་ཞེས་གྲགས་ལ། དེས་དེ་དག་འབྲེལ་པར་བྱས་པའི་འབྲེལ་པ་གཉིས་པོ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང་། རྒྱུ་འབྲས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔར་ཡོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་བའི་ཆ་དེ་དང་། རང་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པའི་ཆ་གཉིས་པོ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། འདི་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རྟག་ན་འོན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འབྲས་བུ་གང་ཞིག་སྔར་མེད་པ་དེ་རྒྱུས་བྱེད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། རྒྱུས་ཁྱོད་སྔར་མེད་བྱེད་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་སྔར་མེད་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་སྔ་ན་མེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་རིལ་པོ་འདི་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་མེད་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། འོ་ན་དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་པའི་སྒྲ་རྟོག་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་སྔར་མེད་དུ་ཁས་མི་ལེན་ན་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར། བརྗོད་བྱ་ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་དང་། ཆོས་སྔ་ན་མེད་པ་དོན་ལ་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་ཞེན་པའི་བློ་ནི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་ཏེ། དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་དོན་དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་ཐ་དད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་མེད་པའི་དོན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལའང་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་ཙམ་ཞིག་རྟེན་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་སྤང་བ་ལ་ལྔ་སྟེ། བློ་དེ་ཚད་མ་མིན་པ་བསྟན། །ཁྱད་པར་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མིན། །ཚད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །དྲན་པ་བཅད་ཤེས་ཉིད་དུ་བསྟན། །དྲན་པ་མིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འཁྲུལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། ཡང་ཡང་ཤེས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐུག་པ་མེད་འགྱུར་དྲན་སོགས་བཞིན། །ཞེས་པའི་དོན་འཆད་དེ། སྔར་ཁང་ནང་དུ་མེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་ནས། ཕྱིས་ཁང་རྒྱབ་ཏུ་དུ་བའི་རྟགས་ལས་སྔར་གྱི་མེ་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་ཁྱད་པར་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། མེའི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སོ་སོར་ཐ་དད་པ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཕྱིས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། མེའི་ཁྱད་པར་སྔ་མའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མིན་པར་ཐལ། སྔར་མཐོང་བའི་མེ་དང་མཚུངས་པར་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་དེ་འཛིན་པ་སྟེ། སྔ་ཕྱི་མཚུངས་པའི་སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་མེ་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ཀྱི་བློས་མེ་ཕྱི་མ་འཇལ་བའི་དཔེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་བློ་དེས་སྔ་ཕྱི་མཚུངས་པའི་སྤྱི་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་མིན་ཏེ། སྤྱིའི་སྒོ་ནས་སྔར་གྱི་མེ་དེ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔར་མེ་ཆོས་ཅན། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་སྔར་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་ངོར་དཔེ་ཡང་དག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྔར་མེ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཇལ་བ་ལ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་དུས་ན་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྔ་མེ་དེ་ཆོས་ཅན། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་ངོར་དཔེ་སྐྱོན་མེད་མིན་པར་ཐལ། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་དུས་ན་བརྗེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེས་རང་གི་མཐོང་བའི་མེ་ཕྱི་མ་ལ་སྔར་གྱི་མེ་དེའི་དངོས་པོའི་ཆོས་སྔར་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ངེས་གྲུབ་པས་ན་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མེ་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་ཡིན་ནམ་གཅིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ཐལ། སྔར་གྱི་མེ་ལས་དངོས་པོ་གཞན་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་ལ་སྔར་གྱི་མེ་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེས་གྲུབ་པ་དེ་ཚད་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྔར་མེ་འཇལ་བ་ལ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དོན་མེད་པར་ཐལ། སྔར་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གཅིག་མེ་སྔ་མ་གྲུབ་པ་ན་མེ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མེ་སྔ་མ་དང་། ཅིག་ཤོས་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། མཁ
Chinese
因为没有成立的缘故。周遍（意为：如果...那么...）：对于先前不存在的不存在，说成是具有先前不存在的差别，那也是不能成立的缘故。承认先前的理由，因为有知者不承认事物先前不存在，因为承认事物和先前不存在没有关系。第二种情况是：果，是为了和存在差别本身相关联吗？或者果，是为了和自身因以及聚合因相关联吗？聚合因被称为因，通过它使那些相关联的两个关系是果，因果这两个所区分的存在本身就是无常的吗？如果这样认为，那么先前存在的果和存在本身相关联的部分，以及和自身因相关联的两个部分，也是所立宗。这到底是哪个果，或者不是果？如果是常，那么就是因为这个缘故。第三种情况是：如果某个果先前不存在，那么通过因来产生就没有过失吗？事物，是所立宗。因不会使你先前不存在，因为你不具备先前不存在，因为你不承认和先前不存在同时相关联。因此，这个完整的事物，是所立宗。将变成常，因为不是通过先前不存在产生的结果的缘故。第四种情况是：那么，区分事物和先前不存在的言语分别念将不会产生作用吗？如果不承认事物先前不存在，那么就有过失的缘故。所说之事物，事物和法先前不存在，执着于在意义上是不同的，这个心识是所立宗。不是依靠事物和先前不存在是实体不同的，因为在意义上没有不同的事物和先前不存在，是虚假安立为不同的心识的缘故。对于没有不同的意义，显现想要表达的事物和先前不存在的言语，也是所立宗。不是依靠事物和先前不存在是实体不同的，因为仅仅是那两个相违的差别作为所依而存在的缘故。第二，断除将差别见解转变为其他，有五点：显示那个心识不是量。也不是具有差别的对境。遮破是量之成立的理由。将忆念安立为决断识。
English
Because it is not established. It pervades (meaning: if... then...): To say that something that did not exist before has the distinction of not existing before is also not established. The previous reason is admitted, because the knowing one does not admit that things did not exist before, because it is admitted that there is no relationship between things and what did not exist before. The second case is: Is the result related to the distinction of existence itself? Or is the result related to its own cause and the aggregate cause? The aggregate cause is called the cause, and the two relationships that it makes related are the result, and is the existence itself distinguished by these two causes and results impermanent? If so, then the part of the previously existing result that is related to existence itself, and the two parts related to its own cause, are also the subject. Which result is this, or is it not a result? If it is permanent, then it is for this reason. The third case is: If a certain result did not exist before, then is there no fault in producing it through cause? Things are the subject. The cause does not make you not exist before, because you do not have what did not exist before, because you do not admit being related to what did not exist before at the same time. Therefore, this complete thing is the subject. It will become permanent, because it is not the result produced through what did not exist before. The fourth case is: Then, will the verbal conceptualization that distinguishes things and what did not exist before not function? If it is not admitted that things did not exist before, then there is a fault. The object to be expressed, things and the dharma that did not exist before, clinging to being different in meaning, this consciousness is the subject. It is not based on things and what did not exist before being different entities, because things and what did not exist before, which are not different in meaning, are falsely established as different consciousnesses. For the meaning of no difference, the words expressing things and what did not exist before, which are manifested to be expressed, are also the subject. It is not based on things and what did not exist before being different entities, because only the difference between those two opposites exists as the basis. Second, there are five points to abandon the transformation of seeing differences into other things: Showing that that consciousness is not valid. Nor is it an object with distinctions. Refuting the reason for establishing validity. Establishing memory as decisive knowledge.
Chinese
是。不是忆念的成立方式是错误的。第一，总的来说，就像“一次又一次的认识也不是，因为有无止境的变异，如忆念等四种”所说的意义一样，以前在房间里亲眼看见火，后来从房间后面的烟的标志中，认识到以前的那个火就是这个，这种认识的智慧，是所立宗。不是量，因为执着于火的前后刹那各自不同的事物为一。第二，后来的智慧，是所立宗。也不是以火的特殊性，以前的境为境，因为像以前见到的火一样，执着于后来的火，也就是说，仅仅执着于前后相同的共相。如果说，以前的火是后来的智慧衡量后来的火的例子，因此，那个智慧不是仅仅执着于前后相同的共相，而是通过共相执着于以前的火，那么，以前的火，是所立宗。在认识的智慧之前，已经由量成立的事物没有消失，这是不合理的。因为在认识的智慧面前，是正确的例子。如果承认，那么，以前的那个火，是所立宗。你衡量它，其他的认识的量做什么呢？变得没有意义，这是不合理的。因为那个承认。如果说，在认识的智慧的时候，因为忘记了，所以没有过失，那么，以前的火，是所立宗。在认识的智慧面前，不是没有过失的例子，这是不合理的。因为在认识的智慧的时候，正是因为忘记了。第三，如果说，认识的智慧对于自己见到的后来的火，以前没有认识到的那个事物的法，是量确定成立的，因此，那是量，那么，火是前后不同，还是一个？如果是前者，那么，认识的智慧，是所立宗。是颠倒的知识，这是不合理的。因为是从以前的火之外的事物，在后来的火上，虚构以前的那个火的智慧。如果承认，那么，认识的智慧，是所立宗。你由此成立的那个不是量，这是不合理的。因为那个承认。如果是后者，那么，衡量以前的火，认识的智慧变得没有意义，这是不合理的。因为以前由现量已经成立了一个以前的火，那么前后两个火都已经成立了，因为以前的现量的境，以前的火，和另一个后来的火是一个。第四，认识的智慧，是所立宗。不
English
It is. The establishment of non-recollection is mistaken. First, in general, like the meaning of "knowing again and again is also not, because there are endless variations, like the four of recollection, etc.," previously seeing fire manifestly in the room, later from the sign of smoke behind the room, recognizing that the previous fire is this, that wisdom of recognition, is the subject. It is not valid cognition, because it clings to the separate differences of the previous and later moments of fire as one. Second, the later wisdom, is the subject. It is also not the object of the fire's particularity, the previous object, because like the fire seen previously, it grasps the later fire, that is, it only grasps the commonality of the previous and later being the same. If it is said that the previous fire is an example of the later wisdom measuring the later fire, therefore, that wisdom does not only grasp the commonality of the previous and later being the same, but through the commonality grasps the previous fire, then, the previous fire, is the subject. Before the wisdom of recognition, the thing already established by valid cognition has not disappeared, which is unreasonable. Because in the face of the wisdom of recognition, it is a correct example. If it is admitted, then, that previous fire, is the subject. What does another valid cognition of recognition do to measure it? It becomes meaningless, which is unreasonable. Because of that admission. If it is said that there is no fault because of forgetting at the time of the wisdom of recognition, then, the previous fire, is the subject. In the face of the wisdom of recognition, it is not an example without fault, which is unreasonable. Because at the time of the wisdom of recognition, it is precisely because of forgetting. Third, if it is said that the wisdom of recognition, for the later fire that it sees, the dharma of that thing that was not previously realized, is definitely established as valid cognition, therefore, that is valid cognition, then, is the fire different before and after, or is it one? If it is the former, then, the wisdom of recognition, is the subject. It is inverted knowledge, which is unreasonable. Because it is the wisdom of fabricating that previous fire on the later fire from something other than the previous fire. If it is admitted, then, the wisdom of recognition, is the subject. That which you establish by this is not valid cognition, which is unreasonable. Because of that admission. If it is the latter, then, measuring the previous fire, the wisdom of recognition becomes meaningless, which is unreasonable. Because previously by direct perception, one previous fire has already been established, then both the previous and later fires have been established, because the object of the previous direct perception, the previous fire, and the other later fire are one. Fourth, the wisdom of recognition, is the subject. Not