Tibetan
གས་པར་གྱུར་པ་ན་སྔར་གྱི་དངོས་པོ་དེ་མི་རྟག་ཅེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ཞར་ལ་གཞན་སྡེའི་མི་རྟག་འདོད་ཚུལ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད་དེ་དེ་དོན་དྲི། །དྲིས་པའི་མཐའ་གཉིས་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་པ་ཅན་པ་དང་། གསལ་བྱེད་པ་གང་གི་ལུགས་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་ཙམ་མི་རྟག་པ་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་ནམ་མཁའ་སོགས་ཀྱང་མི་རྟག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཞིག་ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པས་དངོས་པོ་འདིའི་མི་རྟག་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཞེས་ཐ་སྙད་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་མི་རྟག་ཅེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ཆོད་པ་སྟེ། ད་ལྟར་དབུས་ན་གནས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཡོད་པ། དེའི་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཡོད་པ་ཁྱད་པར་བ་དེའི་བྱེད་ཆོས་མཐའ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གང་ལ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཅེས་དྲིའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྔ་ཕྱིར་མེད་པ་མཐའ་གཉིས་ཡིན་པ་དགག །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མཐའ་གཉིས་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་སྔ་ན་མ་སྐྱེས་ནས་མེད་པ་དང་། ཕྱིས་ཞིག་ནས་མེད་པ་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་མཐའ་ཡིན་ན་སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་མེད་པ་དེ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཅིས་མ་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པས། དངོས་པོའི་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་མི་རྟག་པ་ཞེས་དྲུག་པ་དང་། ཆོས་ཆོས་ཅན་སོགས་ཀྱི་སྒྲ་སྦྱོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་མེད་ཡིན་པས་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་མཐའ་གཉིས་ལ་ཆོས་ཅན། ཡོད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དྲུག་པའི་སྒྲ་དེ་ཇི་ལྟར་སྦྱར་དུ་རུང་སྟེ་མི་རུང་བར་ཐལ། དངོས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། དེའི་འབྲེལ་པ་ཆོས་ཅན། སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཕྱི་ན་མེད་པའི་མཐའ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར། རྟགས་བསལ་ཁས་བླངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དངོས་པོ་སྔར་མེད་མེད་པས་རྒྱུ་འབྲས་མེད། །འབྲེལ་པ་རྟག་པ་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་མིན། །དངོས་པོ་སྔར་མེད་བྱེད་ན་རང་ཚིག་འགལ། །དེས་ན་དངོས་པོ་སྔར་མེད་ཉིད་དུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྒྱུ་སྔ་མའི་མཐའ་དང་། འབྲས་བུ་ཕྱི་མའི་མཐའ་ཡིན་ཞིང་། བར་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཡོད་པ་ཁྱད་པར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་ཁྱད་པར་བ་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཉིད
Chinese
因为变成坏灭时，就说是之前的物体是无常的缘故。第四，顺便破斥其他宗派关于无常的观点，分为两部分：先陈述对方的观点，然后询问其含义；考察询问的两种极端，然后进行破斥。第一部分是：有知论者和胜论派认为，仅仅存在的事物不是无常的，如果是这样，那么虚空等也应成为无常。也不是仅仅一个事物，因为与事物没有关联，所以不能获得“这个事物的无常就是这个”的名称。因此，无常这个词本身是在两种极端之间决定的，也就是说，现在位于中间的色法等存在的物体是存在的，它具有表达适合聚集的关联的方式。那么，请问，那个存在的特殊事物的两种作用的极端是指什么呢？第二部分分为两部分：破斥先前和后来的不存在是两种极端；破斥原因和结果是两种极端。第一部分是：如果那个事物先前没有产生而没有，后来坏灭而没有，这两个就是极端，那么为什么先前没有和坏灭后没有不是无常呢？回答说：不是事物的无常，因为“事物的无常”这样的第六格和法与有法等不能进行词语组合，因为是无事物，所以与事物没有关联。如果这样，那么，具有两种极端的有法，如何能与存在一起进行第六格的词语组合呢？不能组合，因为是无事物。另外，存在本身是特殊的，它的关联是有法，被先前没有和后来没有的极端所区分，这不会变成不是，因为是常法。承认了反驳的理由。第二部分分为四部分：事物先前没有，因为没有，所以没有因果；关联是常法，所以不是结果；事物先前没有，如果这样做，就自相矛盾；因此，显示了事物先前没有本身。第一部分是：如果原因是先前的极端，结果是后来的极端，中间的事物是存在的特殊事物，那么，存在的特殊事物，成为因果的区分是不存在的，因为因果本身
English
Because when it becomes ruined, it is said that the previous object is impermanent. Fourth, incidentally refuting the views of other schools regarding impermanence, it is divided into two parts: first, state the opponent's view and then inquire about its meaning; examine the two extremes of the inquiry and then refute them. The first part is: The proponents of knowledge and the Vaisheshika school believe that merely existent things are not impermanent, because if they were, then space and so on would also become impermanent. Nor is it merely a thing, because there is no connection with the thing, so it cannot obtain the name "the impermanence of this thing is this." Therefore, the very word impermanence is determined between two extremes, that is, the existent object, such as form, which is now located in the middle, is existent, and it has a manner of expressing the connection of being suitable for gathering. Then, please tell me, what are the two extremes of action of that existent special thing? The second part is divided into two parts: refuting that the previous and later non-existence are two extremes; refuting that cause and effect are two extremes. The first part is: If that thing did not arise before and is non-existent, and later it is destroyed and non-existent, and these two are the extremes, then why are the previous non-existence and the later non-existence not impermanent? The answer is: It is not the impermanence of the thing, because the sixth case of "the impermanence of the thing" and the combination of words such as dharma and dharmin are not possible, because it is a non-thing, so there is no connection with the thing. If so, then, how can the dharma with two extremes be combined with existence in the sixth case? It cannot be combined, because it is a non-thing. Furthermore, existence itself is special, its connection is the dharmin, and it is distinguished by the extremes of previous non-existence and later non-existence, which will not become not, because it is permanent. The reason for the refutation is admitted. The second part is divided into four parts: The thing does not exist before, because it does not exist, so there is no cause and effect; the connection is permanent, so it is not a result; if the thing did not exist before, it would be self-contradictory; therefore, it is shown that the thing itself did not exist before. The first part is: If the cause is the previous extreme and the effect is the later extreme, and the thing in between is an existent special thing, then the existent special thing, becoming the distinction of cause and effect, is non-existent, because cause and effect itself