Tibetan
ས་པས་དྲན་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་པར་ཤེས་ཀྱི། ཚད་མ་མིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བའི་དོན་གཞན་དང་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་དོན་གཅིག་ཏུ་མཚམས་ནི་སྦྱོར་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་མིན་ཏེ། རྟགས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ཡང་དག་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་གྲུབ་ཅིང་རྟགས་སུ་བཀོད་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་ན་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། གཉིས་པ་སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ་སྒྲུབ་བྱེད་མངོན་སུམ་ཡང་དག་བཤད། །མ་འཁྲུལ་རྟོགས་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བཤད། །གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་འབྲས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མི་འཐད་པའི་ཆ་དགག་པ་དང་། གཞུང་གིས་བསྟན་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔ་མ་བུ་དག མངོན་སུམ་རྟོག་དང་བྲལ་བར་ནི། །ཞེས་པ་ནས། བརྟེན་ནས་མིག་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་བར་གྱིས་མངོན་སུམ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཤེས་བསྐྱེད་ལ། །ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས། མངོན་སུམ་བཞི་པོ་སོ་སོར་བསྟན་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། མདོར། མིང་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡི། །རྟོག་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་པས་མངོན་སུམ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ན་འདིར་གཞུང་དེ་དག་གིས་བསྟན་པར་འགལ་ཞིང་། མ་བསྟན་ན་ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་པས་སྔ་མ་རྟོག་བྲལ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཡིད་མངོན་ཡང་དོན་ལས་སྐྱེས་པས་རྟོག་བྲལ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ངེས་གཉིས་ཆར་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལས་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་གཟུང་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིན་ན་ཡང་མངོན་སུམ་གཟུང་དོན་ལས་སྐྱེས་པར་མ་ཟད་ཡིད་མངོན་ཀྱང་གཟུང་དོན་ལས་སྐྱེས་ཞེས་པ་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་དག་འདིའི་ཚིགས་བཅད་དང་པོས་མངོན་སུམ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ནས། །ཞེས་པ་མན་ཆད་དབང་མངོན་ལ་སྦྱར་ནས་འདི་ཉིད་རྣམ་ངེས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །དེ་དག་གིས་ནི་རྣམ་ངེས་ལས་མངོན་སུམ་དང་། རང་དོན་དང་། གཞན་དོན་གྱི་ལེའུ་གསུམ་གྱིས་ཐོག་མར་དེ་དག་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་གཞུང་ཡོད་ཅིང་འདིར་མེད་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པར་སྣང་ཞིང་། འདིའི་ཚིགས་བཅད་དང་པོ་རྣམ་ངེས་ཀྱི་མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་
Chinese
因此，立宗者知道这仅仅是回忆，而不是量，因为这是对先前见过的其他事物和后来的火的事物结合的执着。第五个是，如果说识知的智慧是法，不是回忆，因为它依赖于因，那么这个过失是不存在的，因为依赖于正确的因是不成立的，如果说仅仅依赖于被立为因，那么遍布是错误的。 确定当下所说的对境现量。 第二，确定当下所说的对境现量有三：真实宣说自性、能立现量，为了不误解而宣说相似现量，宣说衡量对境的能立量果。第一有二：边际分析和经文的意义。第一有二：遮破不合理的方面和宣说经文所示的方式。第一是：从“先前诸子，现量离分别”到“依赖于此，眼识生起”之间，显示了现量总体的自性。如果说“如果现量生起智慧”以下，分别显示了四种现量是不合理的，因为总的来说，“名称和种类等结合的，离分别即是现量”显示了现量总体的自性，那么在这里与那些经文所显示的内容相违背，如果不显示，那么“意识也与事物”说明了先前离分别的能立是从事物中产生的，不仅如此，意识现量也是从事物中产生的，因此在《释量论》的两个确定中确定为离分别的意义，因为并非所有现量都是从所取对境中产生的。即使是，现量是从所取对境中产生的，不仅如此，意识现量也是从所取对境中产生的，这两者之间没有关联。后者，这些偈颂的第一句是现量总体的自性，从“一切中是心所摄”以下，与根现量相结合，说这就是《释量论》的意图。那些人没有区分《释量论》中现量、自义和为他义三章首先显示那些总体的自性的经文存在而这里不存在的差别，并且认为这里的第一个偈颂是《释量论》的现量离分别不欺骗。
English
Therefore, the proponent knows that this is merely a recollection, not a valid cognition, because it is an attachment that connects previously seen other things with the later fire thing. Fifth, if it is said that the knowing wisdom is a dharma, not a recollection, because it relies on a reason, then this fault does not exist, because relying on a correct reason is not established, and if it is said that it merely relies on being established as a reason, then the pervasion is mistaken. Determining the object of expression of the present context, direct perception. Second, there are three aspects to determining the object of expression of the present context, direct perception: truly explaining the nature and the means of proof, direct perception; explaining seeming direct perception in order to avoid confusion; and explaining the means of proof and the result of valid cognition that realizes the object to be measured. The first has two parts: marginal analysis and the meaning of the text. The first has two parts: refuting the unreasonable aspects and explaining how the text shows it. The first is: from "Earlier sons, direct perception is free from conceptualization" to "Depending on this, eye consciousness arises," which shows the general characteristic of direct perception. If it is said that "If direct perception generates knowledge" and so on, it is unreasonable to want to show the four direct perceptions separately, because in short, "The combination of name and kind, etc., is direct perception free from conceptualization" shows the general characteristic of direct perception, then here it contradicts what those texts show, and if it does not show it, then "consciousness is also with things" explains that the means of proof of the earlier freedom from conceptualization arises from things, and not only that, but also mental direct perception arises from things, so it is determined in both determinations of the Commentary on Valid Cognition as the meaning of freedom from conceptualization, because not all direct perceptions arise from the object of apprehension. Even if it is, direct perception arises from the object of apprehension, and not only that, but also mental direct perception arises from the object of apprehension, there is no connection between the two. The latter, the first verse of these verses is the general characteristic of direct perception, and from "Everything is mind-collected" onwards, it is combined with the root direct perception and it is said that this is the intention of the Commentary on Valid Cognition. Those people did not distinguish the difference between the texts in the Commentary on Valid Cognition where the three chapters of direct perception, self-interest, and other-interest first show the general characteristics of those and that they do not exist here, and they think that the first verse here is the direct perception of the Commentary on Valid Cognition, free from conceptualization and not deceiving.
Tibetan
བ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་འདོད་ན་གཞུང་འོག་མ་རྣམས་མ་བལྟས་པར་གསལ་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། རིགས་སོགས་སྦྱོར་བའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབས་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་ན་དབང་པོའི་བློ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་དང་། ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ནས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་མ་མཐོང་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་འདི་དག་དབང་མངོན་ལ་སྦྱར་ཡང་དབང་ཤེས་རྟོག་བྲལ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པ། རྟོག་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དགག་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས། དང་པོ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་བསྒྲུབ། རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། གཞན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་གསུམ། ཕྱི་མ་ལ་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དགག སྒྲ་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དགག རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་གསུམ་དུ་འབྱེད་པ་ཡང་གཞུང་གི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔ་མ་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དགག་པ་དང་། ཕྱི་མ་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་དགག་པའི་སྐབས་དོན་ངོས་མ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡང་། ཀུན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མིང་རྟེན་ཅན། །ཞེས་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་སྦྱར་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྡ་དྲན་པ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །ཞེས་པ་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་དགག་པ་ལས་ལོགས་སུ་འབྱེད་པ་ཡང་དེའི་སྔ་འགྲེལ་དུ་རྣམ་ངེས་ལས། གང་ལ་ཐ་དད་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཡང་འཛིན་པ་ནི་ཞེས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གིས། མིང་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡི། །རྟོགས་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་དབང་མངོན་ལ་རྟོག་བྲལ་གྱི་དམ་བཅའ་དངོས་སུ་སྨོས་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་ཤུགས་ལ་བསྟན། ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་ཡིད་མངོན་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་སུ་སྨོས་ནས་དམ་བཅའ་ཤུགས་ལ་བསྟན། དཔལ་ལྡན་གྲགས་པས་དེ་གཉིས་སྦྱར་ཏེ་དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་དོན་ལས་སྐྱེས་པས་རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་ལ་བརྟགས་ཏེ་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབ་པ་དང་། དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་བྲལ་བར་བསྒྲུབ་པ་གསུམ་མཛད་ནས། རྣམ་ངེས་སུ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་བྲལ་བྱ་རྟོག་པའི་དོན་ལྡོག་ངོས་བཟུང་། དེ་ལས་འཕྲོས་ནས་དབང་མངོན་དེ་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་བཀོད། དེ་ནས་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་རིམ་པ་བཞིན་གསུངས
Chinese
如果认为“哇”等是这个意思，那么不看后面的论典就很清楚了。因为在那里面说：在已经成立了与种类等结合的分别念之后，或者说感觉的智慧是无分别的，成立这个的是现量，这是为什么呢？从一切中摄集心。等等这样说的话，那是因为没有看到。有些人把这些安立在根现量上，却把成立根识是无分别，和遮破认为是分别念，分成两种。对于第一种，用现量成立，用因成立，遮破其他的成立方式，共有三种。对于后一种，遮破义结合是分别念，遮破声结合是分别念，如果是分别念则有太过的过失，也分成三种，但这不是论典的意义。因为成立无分别和遮破是分别念没有差别。前者是遮破名结合是分别念，后者是遮破义结合是分别念的时候，没有抓住意义的要点。用现量成立也是，一切的分别念都是以名为所依的。因为这是要安立在与名结合的分别念相违背的缘故。具有表示记忆之因。这句话如果从遮破义结合的分别念中单独分开，也和在那之前的注释《释量论》中“对于谁有认为是不同的，对于他也有执着”相违背的缘故。第二种是，陈那说：与名和种类等结合的，远离分别念的是现量。这样对于根现量真实宣说了无分别的宗义，以暗示的方式显示了能立。意识也是与义，这样对于意识现量真实宣说了能立，以暗示的方式显示了宗义。法称将这两者结合起来，在根现量的时候，因为是从义产生的，所以成立为无分别，并且观察所要远离的分别念，成立为远离名结合的分别念，以及成立为远离义结合的分别念，共做了三种。然后在《释量论》中，从显示现量的定义开始，抓住了所要远离的分别念的反体。从那开始，为了成立根现量是远离这些的，引用了经中所说的能立“从义产生”。在那之后，依次宣说了远离义结合的分别念和远离名结合的分别念的能立。
English
If one thinks that "wow" etc. means this, then it is clear without looking at the subsequent treatises. Because it says there: After it has been established that there is no conceptualization that combines with types etc., or that the wisdom of the senses is non-conceptual, what establishes this is direct perception, why is that? From all, the mind is gathered. Etc., because it seems that you have not seen what was said. Some people apply these to sense direct perception, but establish that sense consciousness is non-conceptual, and refute the idea that it is conceptual, dividing it into two. For the first, it is established by direct perception, established by reason, and refuting other means of establishment, there are three. For the latter, refuting that meaning combination is conceptual, refuting that sound combination is conceptual, and if it is conceptual, there are three divisions of extreme consequences, but this is not the meaning of the treatise. Because there is no difference between establishing non-conceptual and refuting that it is conceptual. The former is refuting that name combination is conceptual, and the latter is refuting that meaning combination is conceptual, because the meaning of the occasion is not grasped. It is also established by direct perception that all conceptualizations are based on names. Because this is to be applied to being contrary to conceptualization that combines with names. Having the cause of remembering signs. Separating this statement from refuting meaning combination conceptualization also contradicts what is said in the previous commentary on the Pramāṇavārttika, "For whom there is a thought that is different, for him there is also grasping." The second is that Dignāga said: That which combines with names and types etc., and is free from conceptualization is direct perception. Thus, for sense direct perception, the proposition of non-conceptualization is actually stated, and the means of establishment is shown implicitly. The mind is also with meaning, thus for mental direct perception, the means of establishment is actually stated, and the proposition is shown implicitly. Dharmakīrti combined these two, and in the case of sense direct perception, because it arises from meaning, it is established as non-conceptual, and by examining the conceptualization to be removed, it is established as being free from name combination conceptualization, and as being free from meaning combination conceptualization, he made three. Then, in the Pramāṇaviniścaya, from showing the definition of direct perception, the opposite of the meaning of the conceptualization to be removed is grasped. From that, in order to establish that sense direct perception is free from these, the means of establishment mentioned in the sutras, "arising from meaning," is cited. After that, the means of establishment for being free from meaning combination conceptualization and being free from name combination conceptualization are successively stated.