Tibetan
་ཡིན་ཞིང་། རྟགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ནི་ཡོད་པས་རྗེས་དཔག་ཀྱང་མ་ཡིན། ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དཔྱོད་པ་པ་ན་རེ། སྔར་ཁང་ནང་དུ་མེ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་། ཕྱིས་ཁང་རྒྱབ་ཏུ་དུ་བའི་རྟགས་ལས་སྔར་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་མེ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཛིན་པ་ནི་སྔར་གྱི་མེའི་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་མཐོང་བའི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་བློ་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་གཉིས་ལས་གཞན་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ལ་ལྟོས་པས་མངོན་སུམ་མ་ཡིན། རང་གི་རྟེན་གཞི་རྟགས་དུ་བ་དང་ནི་མེའི་ཁྱད་པར་དེ་འབྲེལ་བ་རྟོགས་པ་མེད་པས་རྗེས་དཔག་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚད་མ་རྣམས་མངོན་རྗེས་གཉིས་ལས་གྲངས་མང་པོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་སྟེ། གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་དང་། རང་སྤྱི་འདྲེས་པ་སོགས་མང་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རམ། གཞལ་བྱ་གཅིག་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་དུ་མ་ཉིད་ནི་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀ་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་གཅིག་ལ་འཇུག་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཚད་མ་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་ཀྱང་སེལ་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། མངོན་རྗེས་གཉིས་པོ་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ནི་མེད་པར་གཅིག་གིས་ཡུལ་ལ་གཉིས་ཀ་འཇུག་པས་ཅིག་ཤོས་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དཔེར་ན། ཁྱད་པར་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །ཚད་མ་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་ཀྱང་སེལ་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་ལས་གཞན་རང་སྤྱི་འདྲེས་པ་སོགས་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདྲེས་པ་འཛིན་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་སྤོང་། །ཁྱད་པར་མཐོང་བ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟགས་ལས་རྟོག་པ་སྤྱི་འཛིན་རྗེས་དཔག་ཡིན། །རྗེས་ཀྱི་ངེས་པས་རྟོགས་པ་ཚད་མ་ཡིན། །ཞིག་འཇིག་གཅིག་པའི་ལུགས་ལའང་རྗེས་དཔག་ཡིན། །ཞར་ལ་གཞན་སྡེའི་མི་རྟག་འདོད་ཚུལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དངོས་དོན་མདོར་བསྟན། ཞར་བྱུང་རྒྱས་པར་བཤད། དཀྱུས་མའི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། དེ་ལ་རབ་སྦྱོར་ཕྱིར་ཚད་མ། །གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་པའི་དོན་འཆད་དེ། ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཁ་དོག་རང་མཚན་ལ་མི་རྟག་པའི་སྤྱི་སྦྱར་ནས་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་པའི་སྐྱོན་འདིར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁ་དོག་གི་སྤྱི་ལ་མི་རྟག་པའི་སྤྱི་སྦྱོར་ནས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག འདིར་དྲི་བ་གཉིས་བྱས་ནས་བྱས་རྟགས་ལས་ཁ་དོག་མི་རྟག་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན་དུ་འཛི
Chinese
是，因为不依赖于相，所以也不是推测。因为是量。第二种是，有立宗者说：先前在房间里亲眼看见火，后来从房间后面烟的相，而执著先前亲眼看见的那个火就是这个，这是见到先前火的特点的量。像这样的心识是有法，是不同于两种量，因为依赖于相，所以不是现量。因为不了解自己的所依，相，烟和火的特点之间的关联，所以也不是推测。第三种是，量可以成立为多于现量和推量两种，因为所量有自相和共相两种，以及自相共相混合等等很多种。或者，因为对于同一个所量，也可以有多个量作为衡量者而存在。因为现量和推量都承诺安立在同一个境，自相上。因此，破除一个量等等的数量也不会改变。因为现量和推量两者在境上各自决定的情况是不存在的，一个可以安立在两个境上，所以另一个没有意义。例如，就像见到差别一样。破除三个量等等的数量也不会改变。因为所量有自相和共相两种之外，还有自相共相混合等等。他们这样说。第二部分有两种：驳斥执著混合是其他，驳斥见到差别是其他。第一部分有四种：从相而起的分别，执著共相是推测。由后续的确定而了知的量。对于坏灭和不坏灭是相同的观点来说，也是推测。顺便驳斥其他宗派所承认的无常的观点。第一部分有三种：真实意义的简要说明，顺便详细解释，总结正文。第一部分是：简要地说，因此结合是量，其他不是存在。解释这句话的意义是：确定颜色是无常的量，是有法，因为将无常的共相结合在颜色的自相上而执著，所以不会出现成为其他量的过失。因为执著将无常的共相结合在颜色的共相上。有些人，在这里提出两个问题，然后从所作的相来了解颜色无常的量，执著为有法。
English
Yes, because it does not depend on signs, it is not inference either. Because it is a valid cognition. The second is, some proponents say: Previously, fire was directly seen in the room. Later, from the sign of smoke behind the room, the grasping that the fire previously seen directly is this one is a valid cognition that sees the characteristics of the previous fire. Such a mind is the subject, it is other than the two valid cognitions, because it depends on signs, it is not direct perception. Because it does not understand the connection between its own basis, the sign, smoke, and the characteristics of fire, it is not inference either. The third is, valid cognitions can be established as more than just the two, direct perception and inference, because there are two types of objects to be measured, self-character and general-character, and many more such as the mixture of self-character and general-character. Or, because for the same object to be measured, multiple valid cognitions can exist as measurers. Because both direct perception and inference are committed to being established on the same object, self-character. Therefore, refuting the number of one valid cognition etc. will not change. Because the two, direct perception and inference, are not determined separately in terms of objects, one can be established on both objects, so the other is meaningless. For example, like seeing differences. Refuting the number of three valid cognitions etc. will not change. Because besides the two, self-character and general-character, there are also mixtures of self-character and general-character etc. They say so. The second part has two: refuting that grasping the mixture is other, refuting that seeing the difference is other. The first part has four: discrimination from signs, grasping the general is inference. The valid cognition that is understood by subsequent certainty. For the view that destruction and non-destruction are the same, it is also inference. Incidentally refuting the view of impermanence accepted by other schools. The first part has three: brief explanation of the actual meaning, detailed explanation incidentally, concluding the text. The first part is: Briefly, therefore combination is valid cognition, the other is not existent. Explaining the meaning of this sentence is: the valid cognition that determines color is impermanent, is the subject, because it grasps by combining the general-character of impermanence on the self-character of color, so the fault of becoming another valid cognition will not occur. Because it grasps by combining the general-character of impermanence on the general-character of color. Some people, here ask two questions, and then from the sign of being made, the valid cognition that understands color is impermanent, grasps as the subject.
Tibetan
ན་པ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་མ་འབྲེལ་ཏེ། རྟགས་མེད་པར་ནི་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་མཚན་གཞི་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་ན་ཤཱཀྱ་དང་འགལ་ཞེས་བཀག་ནས། མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ནི། དངོས་གང་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དང་མ་འབྲེལ་བ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པས་མི་རྟག་སོགས། །ཞེས་པ་དང་དངོས་སུ་འགལ་བས་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་ཕྱོགས་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཆར་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་ཅིང་། ཕྱོགས་སྔ་མས་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པས་བཅད་ཤེས་ལ་ཡང་འཇུག་ཏུ་རུང་། རང་གི་རྗེས་དཔག་ལ་སྦྱོར་དུ་རུང་བའི་ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་ཚད་མ་འཛིན་པ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤྱི་ལ་སྦྱོར་ཡང་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་གྲུབ། །གཞན་ལ་འཁྲུལ་ཡང་འབྲེལ་པས་བསླུ་བ་མེད། །འབྲེལ་པས་བསླུ་བ་མེད་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་རྟག་པ་དེ་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཁ་དོག་གི་སྤྱི་དངོས་མེད་ཡིན་ཅིང་དེའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དངོས་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ཆོས་མིན་ཏེ། དོན་ལ་ཁ་དོག་དེ་ཉིད་ཁྱོད་དེ་ལྟར་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་མི་དགོས་ཀྱང་བློ་ངོར་ཁ་དོག་རང་མཚན་པ་དེ་ཁྱོད་རང་མཚན་པར་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་ཁ་དོག་གི་རྣམ་པ་ལ་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབས་པས་གཞན་ཁ་དོག་རང་མཚན་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པ་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་ཤེས་པ་དང་། ཁ་དོག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཁ་དོག་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་གྲུབ་པས་ཁ་དོག་མི་རྟག་པ་མི་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། རང་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཁ་དོག་མི་རྟག་པ་རང་མཚན་དུ་ཞེན་པས་འཇུག་ཡུལ་ཁ་དོག་མི་རྟག་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁ་དོག་མི་རྟག་པ་ལ་བརྒྱུད་ནས་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པའི་རྟོག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་རྗེས་དཔག་འབྲེལ་བས་བསླུ་བ་མེད། །དགག་པའི་རྗེས་དཔག་འབྲེལ་བས་བསླུ་བ་མེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། ཇི་ལྟར་འབྲེལ་ཚུལ་དངོས། དེས་ན་བསླུ་མེད་འགྲུབ། བསླུ་བ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ། ཚུལ་དེས་གྲུབ་པའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། རྗེས་དཔག་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་བརྒྱུད་ནས་འབྲེལ་བ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། སྒྲ་མི་རྟག་པ་དང་། ལ་མེ་ལྡན་དེ་ལྟ་ཡི་དངོས་པོ་ལ་རྟགས་འཛིན་སེམས་དེས་བསྐྱེད་པའི་སྒྲ་མི་རྟག་པ་དང་། ལ་
Chinese
那不是与前一个方面无关，因为没有标志也是存在的。因为不损害那个例子的基础。有些人禁止说，如果将推论的对象执着为释迦，则会相违背。执着于由现量引导的决断识的对象是：事物如何存在。与这些论典等无关，并且与“以推论，无常等”直接相违背，因此不合理。因此，在前后的两个方面都成立为相似的显现，并且前一个方面由现量引导，因此也能够适用于决断识。执着于能够适用于自己的推论的，确定颜色是无常的量，是关键的意义。第二部分有三个方面：即使应用于一般，也成立为事物的法；即使对其他产生错觉，也不会被关系所欺骗；详细解释了不会被关系所欺骗的方式。第一，如果说无常成为非事物的法，因为颜色的总相是非事物并且是它的法，那么，无常作为法，你不是非事物的自性，因为事实上颜色本身就是你那样成立的，所以不需要成立，但是在意识中，颜色自相没有成立为你自相，所以是为了成立它。第二，如果说在其他的颜色的相上成立无常，那么其他的颜色自相不会成立为无常，因为相是意识，而颜色是外境的事物，那么，以推论了知颜色无常的法，因为成立了颜色无常的相，所以颜色无常不会不成立，因为执着于显现给自己的相本身就是颜色无常的自相，所以成立了所入的境，颜色无常，因为通过颜色无常而成立了关系的分别念是量。第三部分有两个方面：成立的推论不会被关系所欺骗；破斥的推论不会被关系所欺骗。第一部分有四个方面：如何关联的实际情况；因此，不会被欺骗而成立；即使不被欺骗也会迷惑；通过那种方式所成立的意义。第一，如果问推论如何通过所入的境自相而建立关系，那么，声音是无常的，以及具有火的地点，像那样的事物上，执持标志的心所产生的，声音是无常的，以及
English
That is not unrelated to the previous aspect, because the absence of a sign also exists. Because it does not harm the basis of that example. Some people prohibit saying that if the object of inference is clung to as Shakya, it will contradict. Clinging to the object of decisional knowledge led by direct perception is: how things exist. It is unrelated to these treatises, etc., and directly contradicts "by inference, impermanence, etc.," so it is unreasonable. Therefore, in both the previous and subsequent aspects, it is established as a similar appearance, and the previous aspect is led by direct perception, so it can also be applied to decisional knowledge. Holding the valid cognition that determines color to be impermanent, which can be applied to one's own inference, is the key meaning. The second part has three aspects: even if applied to the general, it is established as the dharma of things; even if there is delusion about others, it will not be deceived by the relationship; the way of not being deceived by the relationship is explained in detail. First, if it is said that impermanence becomes the dharma of non-things, because the generality of color is a non-thing and is its dharma, then, impermanence as a dharma, you are not the nature of non-things, because in fact color itself is established as you, so it does not need to be established, but in consciousness, the self-characteristic of color is not established as your self-characteristic, so it is to establish it. Second, if it is said that impermanence is established on the aspect of other colors, then the self-characteristic of other colors will not be established as impermanent, because the aspect is consciousness, and color is an external object, then, the dharma that infers the knowledge of the impermanence of color, because the aspect of the impermanence of color is established, so the impermanence of color will not be unestablished, because clinging to the aspect that appears to oneself is the self-characteristic of the impermanence of color, so the object of entry, the impermanence of color, is established, because the conceptual thought that establishes the relationship through the impermanence of color is valid cognition. The third part has two aspects: the inference of establishment will not be deceived by the relationship; the inference of refutation will not be deceived by the relationship. The first part has four aspects: the actual situation of how to relate; therefore, it is established without being deceived; even if not deceived, it will be confused; the meaning established by that way. First, if asked how inference establishes a relationship through the self-characteristic of the object of entry, then, sound is impermanent, and the place with fire, on such things, the sound produced by the mind that holds the sign is impermanent, and