Tibetan
་ཕྱིར་ན་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་པ་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཞེད་དེ། རང་མཚན་གྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་པར་ཞེན་པ་མིན་པར་རང་གི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རང་མཚན་ལས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་ནི་རྗེས་དཔག་གིས་རྟོགས་ན་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་འཐོབ་བྱེད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་མཚན་མིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་རང་མཚན་དུ་ཞེན་གྱི། རང་མཚན་དངོས་སུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཡང་ན་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀས་རང་རྒྱུད་འཕེན་ནུས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན་བཤད། །དཔེ་ཡི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་འཇུག་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་བསམ་པའི་དོན་འཇུག་ཡུལ་ལ་ནི་བསླུ་བ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། ནོར་བུ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ནོར་བུ་རྟོགས་པ་སྟེ་ཐོབ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཐལ་བ་དང་པོས་འཕེན་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་རྗེས་དཔག་གིས་རང་མཚན་སྣང་ནས་རྟོགས་པ་མི་འཐད་དེ། ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་དཔག་དང་ནི་དེར་སྣང་བའི་རྟོག་པ་དག་ཆོས་ཅན། མངོན་པར་ཞེན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དོན་རང་མཚན་དུ་མེད་པར་མཚུངས་ནའང་ཚད་མ་ཡིན་མིན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་མ་འབྲེལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སོ། །དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་ནོར་བུའི་འོད་དང་སྒྲོན་མེའི་འོད་དག་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ནོར་བུ་ཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། ཁྱོད་དེ་ཡིས་ནོར་བུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་མངོན་པར་རྒྱུག་པའི་ཚེ་ནོར་བུ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་བསྐྱེད་མི་སྐྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་རོ། །འདིར་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློ་ནི་ཤེས་རྗེས་དཔག་དང་། རྒྱན་གྱིས་མངོན་སུམ་དང་། ཆོས་མཆོག་གིས་ཚད་མིན་གྱི་བློ་
Chinese
因此，这是因为你们认为从进入的方式来说，所量是两种。第二种是，第二种认识方式——比量，你们认为是错觉，因为不是如实地执着于自相之义，而是执着于自己的显现为义。第三部分分为两点：陈述宗义，讲述破斥。第一点是：如果执着于自相之外的、作为事物之相的义之相为自相，从而通过比量来认识，那么比量，不成为获得自相之物，因为执着于非自相之相为自相，因为自相实际上不显现。或者，比量，不成为量，因为是错觉。如果你们说，这两者能够推出自续，那么第二部分分为两点：从能立的角度简要地陈述，从例子的角度详细地讲述。第一点是：比量，虽然在显现境上是错觉，但在进入境上却是量，因为虽然在显现境上是错觉，但在所想的进入境上，是无欺骗的知识。前一个推论没有周遍性，因为即使执着于与宝珠不同的宝珠之光为宝珠，也能见到认识到宝珠，即获得宝珠。而且，前一个推论所推出的自续的所立——比量显现自相而认识，是不合理的，因为对于这一方，已经用“因为所说本身”等回答过了。第二点是：那么，所有的分别念都会变成量吗？比量以及在那里显现的分别念，虽然在如实地执着于义自相上是相同的，但却被安立为是量与非量，因为有进入境的获得作用以及是否随顺的差别。例如，对于宝珠之光和灯光执着为宝珠的意识，虽然在颠倒识上没有差别，但在获得宝珠的作用上有差别，因为当你们为了用它来获得宝珠而奔跑时，有产生或不产生认识宝珠的量的差别。这里，执着宝珠之光为宝珠的意识，是智称的比量，庄严的比量，以及法胜的非量之识。
English
Therefore, it is because you consider that from the way of entering, the object to be measured is twofold. The second is, the second way of understanding—inference, you consider it to be an illusion, because it does not truly grasp the meaning of the self-character, but grasps its own appearance as the meaning. The third part is divided into two points: stating the tenet, and explaining the refutation. The first point is: If one grasps the aspect of meaning, which is the aspect of things other than the self-character, as the self-character, and thereby understands through inference, then inference does not become the means of obtaining the self-character, because it grasps the aspect of non-self-character as the self-character, because the self-character does not actually appear. Or, inference does not become a valid cognition, because it is an illusion. If you say that these two can produce a svatantra-hetu, then the second part is divided into two points: briefly stating from the perspective of the probans, and explaining in detail from the perspective of the example. The first point is: Inference, although it is an illusion in the appearing object, is indeed a valid cognition in the entering object, because although it is an illusion in the appearing object, it is an unerring knowledge in the intended entering object. The previous inference does not have pervasion, because even grasping the light of a jewel, which is different from the jewel, as a jewel, one can see that one recognizes the jewel, that is, obtains the jewel. Moreover, the probandum of the svatantra-hetu deduced by the previous inference—inference appearing as the self-character and understanding, is unreasonable, because for this side, it has already been answered with "because the statement itself" and so on. The second point is: Then, will all conceptualizations become valid cognitions? Inference and the conceptualizations appearing there, although they are the same in not truly grasping the meaning of the self-character of things, are nevertheless established as valid and non-valid cognitions, because there is a difference in the function of obtaining the entering object and whether or not they are in accordance. For example, the consciousness that grasps the light of a jewel and the light of a lamp as a jewel, although there is no difference in the reversed cognition, there is a difference in the function of obtaining the jewel, because when you run to obtain the jewel with it, there is a difference in whether or not it produces a valid cognition that recognizes the jewel. Here, the consciousness that grasps the light of a jewel as a jewel is the inference of Jñānaśrī, the perception of Alaṃkāra, and the non-valid cognition of Dharmottara.
Tibetan
ཡིན་པར་འདོད་པ་དང་གསུམ་ལས། ཕྱི་མ་ཉིད་གཞུང་གི་དགོངས་པ་སྟེ། ལོག་པའི་ཤེས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད་ཅེས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་སྙམ་ན་ཐོག་མར་ནོར་བུའི་འོད་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་སྐྱེ། དེ་ནས་འཁྲུལ་རྒྱུའི་དབང་གིས་འདི་ནི་ནོར་བུའོ་སྙམ་པའི་ལོག་ཤེས་སྐྱེ། དེ་ནས་ནོར་བུའི་འོད་ཡིན་པའི་སྤུ་རིས་ཟིན་པ་ན་དེའི་རྟགས་ལས་ནོར་བུ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ཡང་སྲིད་ཅིང་། ནོར་བུའི་འོད་དུ་མ་ངེས་ན་དེ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་རྒྱུག་པས་མདུན་དུ་ཕྱིན་པའི་ཚེ་ནོར་བུ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་སྐྱེ་བས་ནོར་བུ་ནི་ཚད་མ་དེ་གཉིས་ཀྱི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་གྱི། ལོག་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དཔེར་གཟུང་བ་ནི་ལོག་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡིན་ཅིང་དེས་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མར་མེའི་འོད་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་འདི་ནི་ནོར་བུའོ་སྙམ་པའི་ལོག་ཤེས་སྐྱེ་ཡང་སྔར་གྱི་ཚད་མ་གཉིས་པོ་བསྐྱེད་པ་མི་སྲིད་པས་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མངོན་རྒྱུག་པ་ཞེས་དང་། ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཞེས་དང་། དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད་ཅེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་གི་ནུས་པ་ཐོན་ཅིང་། དཔེར་སྦྱོར་ཚུལ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་མངོན་སུམ་ཡིན། །གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་རྗེས་དཔག་ཡིན། །དེས་ན་གཞལ་བྱས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་གང་ལ་དམིགས་ནས་གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་ཏེ། དོན་རང་མཚན་དེ་ལ་འཛིན་པ་རང་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་ཕྱི་མང་པོ་དག་ལྷའི་འགྲེལ་པར་འདི། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །ཞེས་པའི་ཁྱབ་སྒྲུབ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས། །ཞེས་པ་དང་། དེ་ལ་འཛིན་པ་རང་དབང་ཅན། །ཞེས་དང་། རྟོགས་པའི་རྟེན་ནི་དོན་གཞན་ཡིན། །ཞེས་པའི་གཞུང་གསུམ་པོ་སྦྱོར་བའི་ཚེ་འདི་ལས་མ་འདས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པ་རྟགས་ལ་ལྟོས། །རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཁྱད་པར་བཤད། །དེས་ན་རྗེས་དཔག་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུང་དོན་བྱེད་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་བའི་བདག
Chinese
在认为是这样的三种情况中，最后一种是论典的观点，因为说是颠倒的知识，并且因为那不是而是执着于那。那么，所谓对作用有差别，应该如何理解呢？首先产生执着于宝珠光芒的现量，然后由于错乱的原因，产生认为是“这是宝珠”的颠倒识。之后，当把握住是宝珠光芒的特征时，也可能从那个征相产生了悟宝珠存在的比量。如果不确定是宝珠的光芒，为了得到它而奔跑，当向前走的时候，产生见到宝珠的现量，因此宝珠是那两个量之行境，而不是颠倒识的行境。这里作为例子的就是那个颠倒识本身，并且已经讲述了它起作用的方式。在见到灯光芒的现量之后，即使产生认为是“这是宝珠”的颠倒识，也不可能产生之前的两个量，因此说对作用有差别。这样一来，“现量奔跑”和“颠倒的知识”以及“对作用有差别”等词语的力量得以显现，并且也能领悟比喻的应用方式。 第二部分有三点：以自己的体性了悟是现量，以他者的体性了悟是比量，因此衡量已成，量之数量确定成立。第一点是：以外境的自相为对境，随着所取义的作用而进退的具有心之法者，了悟义自相是自己的体性，因为执着于那个义自相是自主的。许多前辈大德在拉的注释中，将“所量为二故，量亦为二”用于普遍成立，并且与“那是自他体性”以及“于彼执着为自主”和“了悟之所依是他义”这三句论典结合时，没有超出这个范围。 第二部分有三点：了悟隐蔽需要依靠征相，宣说征相与所立的区别，因此由比量本身成立。第一点是：能取作用之外的外境事物，因为是超越根识的隐蔽，所以是没有现量见到的自体。
English
Among the three cases of considering it to be so, the last one is the view of the treatise, because it is said to be inverted knowledge, and because it is not that but is attached to that. Then, how should one understand the so-called difference in function? First, the direct perception of grasping the light of a jewel arises. Then, due to the cause of confusion, the inverted consciousness that thinks "this is a jewel" arises. After that, when the characteristic of being the light of a jewel is grasped, it is also possible that an inference arises from that sign, realizing that a jewel exists. If it is not certain that it is the light of a jewel, running in order to obtain it, when going forward, the direct perception of seeing the jewel arises. Therefore, the jewel is the object of those two valid cognitions, but not the object of inverted consciousness. Here, the example taken is that inverted consciousness itself, and the way it functions has already been explained. After the direct perception of seeing the light of a lamp, even if the inverted consciousness that thinks "this is a jewel" arises, it is impossible to generate the previous two valid cognitions, therefore it is said that there is a difference in function. In this way, the power of the words "running directly," "inverted knowledge," and "difference in function" are revealed, and the way of applying the metaphor is also understood. The second part has three points: Understanding with one's own nature is direct perception. Understanding with the nature of another is inference. Therefore, having been measured, the definite number of valid cognitions is established. The first point is: The mind, which takes external objects as its own characteristics and follows the function of the object being grasped, understands the self-characteristic of the object as its own nature, because attachment to that self-characteristic of the object is autonomous. Many previous great masters, in La's commentary, apply "Since the object to be measured is two, the valid cognition is also two" to the universal establishment, and when combining it with the three sentences of the treatise, "That is the nature of self and other," "Attachment to that is autonomous," and "The basis of understanding is another meaning," it does not go beyond this range. The second part has three points: Understanding the obscure depends on signs. The difference between the sign and what is to be proven is explained. Therefore, it is established by inference itself. The first point is: External objects other than the object of grasping, because they are obscure beyond the senses, are selves that are not seen by direct perception.