Tibetan
་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་ལའང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། རིགས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། འཕགས་པའི་མངོན་སུམ་ལའང་གསལ་བ་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ལས་ཡན་གར་དུ་སྣང་རུང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གསལ་བ་མཐོང་བའི་ཚེ་སྤྱི་དེ་ཡང་མཐོང་སྙམ་ན། བ་ལང་གི་གསལ་བ་འཛིན་པའི་ཚེ་ནའང་དབང་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན། བ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མཐོང་བ་མེད་དེ། བ་ལང་དེའི་སྒྲ་སྟེ་མིང་དང་། ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་སྤྱི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྒྱད་པ་ནི། སྤྱི་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ཙམ་གྱི་དོན་བྱེད་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རང་འཛིན་ཤེས་པ་ལས་ཡན་གར་དུ་མི་སྣང་བ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྤྱི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་སྟེ། དོན་བྱེད་པ་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་དེ་ནི་དངོས་མེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དངོས་པོ་རང་མཚན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི། དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་སོགས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། འདིར་རང་མཚན་དངོས་པོར་གྲུབ་ཅེས་པའི་ས་གཅད་བྱེད་པ་ནི་སྔ་མའི་ནུས་པ་མ་གོ་བར་ཚིག་གིས་འགྲོས་སྦྱར་བ་ཙམ་དུ་སྣང་ངོ་། །གསུམ་པ་སྤྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱི་དངོས་པོར་མེད་ན་དབྱེ་བའང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དེའང་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། སྐྱེ་ལྡན་གྱི་སྤྱི་ལྟ་བུ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྤྱི་ལྟ་བུ་དངོས་མེད་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྤྱི་ལྟ་བུ་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདི་དང་ལེའུ་དང་པོར་སྤྱི་ལ་གསུམ་དུ་གསུངས་པ་ནི་སྤྱིར་འཇོག་པ་ནི་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དེར་ཞེན་པའི་ཆ་ནས་འཇོག་པས་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་མིང་གསུངས་ལ། གཞན་སེལ་ལ་དངོས་པོའི་གཞན་སེལ་དང་། དངོས་མེད་ཀྱི་གཞན་སེལ་གཉིས་སུ་མཛད་པ་ནི་གཞན་སེལ་རིགས་མི་མཐུན་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་འཇོག་པས་བཅད་བྱའི་རིགས་མི་མཐུན་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གཉིས་སུ་ངེས་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་རང་མཚན་སྣང་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དངོས་པོ་རང་མཚན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་འབྲེལ་བའི་
Chinese
因为是有形之故。如果说总相也相同，那么各种类别，是所立宗。对于圣者的现量来说，也不是不依赖显现而显现，因为离开了显现，不可能见到任何可以显现的东西。如果认为见到显现之时，也能见到总相，那么在执持牛的显现之时，权识是所立宗。不可能见到牛的总相事物，因为除了那头牛的声音，也就是名称，颜色和形状等等的体性之外，没有其他总相显现的缘故。第八，那个总相，是所立宗。仅仅产生自执识的义用也是不行的，因为离开了自执识，它不会显现。因此，总相，是所立宗。成立为没有事物的自性，因为那个义用是不行的。周遍成立，因为空无义用能力，是无事物的相。第二，成立事物为自相：任何事物，都被认为是自己的相，因为与声音的事物所表达的等等，如前所说相反。这里，说成立自相为事物，这似乎只是在不理解先前能力的情况下，用言辞来连接。第三，显示总相的差别，分为二：事物和遣除争论。第一：如果总相不存在于事物中，那么差别也会消失吗？总相也是所立宗。有三种，比如依赖于事物的有生总相，比如依赖于非事物的无生总相，以及比如依赖于两者的所知总相。这和第一品中说的总相有三种，一般而言，安立是从分别念的形态上，对意义执着的角度安立，因此说了依赖于两者的总相之名。而对于他法的排除，事物排除他法和非事物排除他法分为两种，这是从排除不同类别的角度安立，因此认为被排除的不同类别一定是事物和非事物。第二分为二：争论和回答。第一：如果执持依赖于事物的总相的分别念，是所立宗。那么就会变成显现事物自相而知晓，因为与事物自相的随行和相离相关联的
English
Because it is tangible. If it is said that the general characteristic is also the same, then various categories are the subject to be proven. For the direct perception of the noble ones, it does not appear without relying on manifestation, because apart from manifestation, it is impossible to see anything that can appear. If it is thought that when seeing the manifestation, one can also see the general characteristic, then when grasping the manifestation of a cow, the sense consciousness is the subject to be proven. It is impossible to see the general characteristic of a cow, because apart from the sound of that cow, that is, the name, color, and shape, etc., no other general characteristic appears. Eighth, that general characteristic is the subject to be proven. It is also not possible to merely produce the function of self-grasping consciousness, because apart from self-grasping consciousness, it does not appear. Therefore, the general characteristic is the subject to be proven. It is established as not having the nature of a thing, because that function is not possible. The pervasion is established, because being empty of the ability to function is the characteristic of non-things. Second, establishing things as self-characteristics: Whatever is a thing is considered its own characteristic, because it is the opposite of what is expressed by the thing of sound, etc., as said before. Here, saying that establishing the self-characteristic as a thing, this seems to be just connecting with words without understanding the previous ability. Third, showing the difference of general characteristics, divided into two: things and refuting arguments. First: If the general characteristic does not exist in things, then will the difference also disappear? The general characteristic is also the subject to be proven. There are three types, such as the general characteristic of living beings that depends on things, such as the general characteristic of non-living beings that depends on non-things, and such as the general characteristic of knowable objects that depends on both. This and the first chapter say that there are three types of general characteristics. Generally speaking, the establishment is from the aspect of clinging to the meaning in the form of conceptualization, so the name of the general characteristic that depends on both is mentioned. As for the exclusion of others, the exclusion of others from things and the exclusion of others from non-things are divided into two types. This is established from the perspective of excluding different categories, so it is believed that the different categories to be excluded must be things and non-things. The second is divided into two: argument and answer. First: If the conceptualization that grasps the general characteristic that depends on things is the subject to be proven. Then it will become knowing by appearing the self-characteristic of things, because it is related to the following and separating of the self-characteristic of things.
Tibetan
ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ནི། དེ་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་སྣང་ནས་ཤེས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ལ་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ལན་བཏབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་པ་དང་ལ་སོགས་པ་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་དངོས་པོའི་རང་མཚན་དང་འབྲེལ་པ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་བས་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་སྤྱི་དེ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་སུ་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་སྤྱི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་པ་ཉམས་པའི་ཉེས་པ་འདི་མེད་དེ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྟོག་བློ་དེ་ཁྱོད་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་འཇུག་ཡུལ་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ནི། འོ་ན་གཞལ་བྱ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་སམ་ཞེ་ན། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། དེས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་བྱ་དང་ལྡོག་བྱ་ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་དཔྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་ནི་རང་མཚན་དེ་ཁོ་ན་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞལ་བ་ན་གཟུང་ཡུལ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞལ་བ་ན་ཞེན་ཡུལ་དང་། གཉིས་ཀའང་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པ་ན་མི་སླུ་བས་འཇུག་ཡུལ་དུ་བཞག་ཅིང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞལ་བ་ན་རང་གི་རྣམ་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པའི་ཆ་སྤྱི་མཚན་དུ་བཞག་པས་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་རྟོག་གེའི་གནད་འདི་ཤེས་ན་སྐབས་འདིར་དོགས་གཅོད་གཞན་དོན་མེད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྟོགས་ཚུལ་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་གཞག །རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་པ་འཁྲུལ་པར་བསྟན། །དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་མཚན་གཅིག་པུ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གླང་གིས་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས་རྟོགས་པ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞན་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཡིས་རྟོགས་པའི
Chinese
如果说是因为是识，第二是：彼（事物）法相，不是由自相显现而知的，因为在“你的显现境是事物，因为是能说”等等的场合已经回答过了，并且对于执取过去和未来的事物的分别念来说，由于从与事物的自相的关联中看到其他的形象，所以宗（因）也不成立。如果说事物的总相是事物的法性，那么就会退失，因为执取事物的分别念与事物没有直接关联。如果这样说，事物的总相法相，你没有退失是事物之法的过失，因为以色等事物为境的现量为先导的分别念是执取你的识。第二，将所入境、所量、自相归纳为一：那么，所量从本体的角度来说，一定是自相和总相二者吗？从进入方式的角度分为自相和总相二者，只有自相的体性，是普遍施设的名言的量之进入和退出的境，因为由它所引导的定解的进入和退出的有无，进行观察的所有事情，都是由自相那一个本身所成就的。而且，外境的意义，仅仅是自相，由现量衡量时是所取境，由比量衡量时是所缘境，两者在士夫进入时，由于不欺骗而被安立为进入境。由比量衡量时，将自相的形象在外境中以本体自性错乱的部分安立为总相，因此，如果了解了仅仅是自相，却从进入方式的角度分为自相和总相二者的分别念的关键，那么此时就没有其他的断除疑惑的必要了。第三，对于在那之上宣说了二者，消除矛盾有三：从认识方式的角度安立为二。显示第二种认识方式是错乱的。消除那之上的非量。第一是：如果仅仅是自相是所量，那么与陈那（Dignāga）论师所说的二种体性是所量相违。陈那（Dignāga）法相，不是从本体的角度认为所量是自相和总相二者，因为自相是由现量的自本体来认识的，并且由比量以其他的总相的本体来认识的
English
If it is said that it is because it is knowledge, the second is: That (thing) dharma characteristic, it is not known from the appearance of its own characteristic, because it has already been answered in the occasion of "your appearing object is a thing, because it is expressible," and for the conceptualization that grasps past and future things, because it sees other images from the association with the self-characteristic of things, so the reason (hetu) is also not established. If it is said that the general characteristic of things is the dharma nature of things, then it will be lost, because the conceptualization that grasps things has no direct connection with things. If you say so, the general characteristic of things, dharma characteristic, you do not have the fault of losing the dharma of things, because the conceptual mind that is preceded by the direct perception that takes form and other things as its object is the knowledge that grasps you. Second, summarizing the object of entry, the measurable, and the self-characteristic into one: Then, is the measurable necessarily divided into self-characteristic and general characteristic from the perspective of its essence? From the perspective of the way of entering, it is divided into self-characteristic and general characteristic, and only the nature of the self-characteristic is the measurable that has become the object of the valid means of entering and withdrawing, which is universally designated by names, because all the things that are observed in the existence or non-existence of entering and withdrawing of the definite understanding that it leads are accomplished by that self-characteristic itself. Moreover, the meaning of the external object, which is only the self-characteristic, is the object to be grasped when measured by direct perception, and the object to be adhered to when measured by inference. When both are entered by a person, they are established as the object of entry because they are not deceptive. When measured by inference, the part of the self-characteristic's image that is confused with the nature of the entity in the external object is established as the general characteristic. Therefore, if you understand the key to the conceptualization that is divided into self-characteristic and general characteristic from the perspective of the way of entering, even though it is only the self-characteristic, then there is no need for other cutting off of doubts at this time. Third, there are three ways to eliminate the contradiction with the two things that were spoken of on it: Establish two from the perspective of the way of understanding. Show that the second way of understanding is confused. Eliminate the non-valid means on that. The first is: If only the self-characteristic is the measurable, then it contradicts what Dignāga said that two natures are measurable. Dignāga, dharma characteristic, it is not considered from the perspective of the entity that the measurable is the self-characteristic and the general characteristic, because the self-characteristic is known by the self-entity of direct perception, and by inference it is known by the entity of other general characteristics.