Tibetan
འུས་ཤ་བཅད་པ་དག་ལ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་མཚུངས་པར་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཆགས་བྲལ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཁྱོད་བླང་དོར་དུ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་ནི། འོ་ན་དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ན། མདོ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་ཡིན་ཅིང་། ངེད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་སྲིད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྔ་མ་དག་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་རྒྱུའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་དུ་འཆད་པ་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་འདིར་ཟག་མེད་འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཁོ་ནས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་གཞན་དང་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་རྟེན་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། དོན་གཞན་དང་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བསྒོམ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་རྟོགས། སྡུག་བསྔལ་རྟོགས་པ་ལས་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་གསུངས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདེ་བ་ཡིན་ནམ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ངའོ། །འདི་ནི་ངའི་འོ། །འདི་ནི་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ལྟ་བར་རིག་པ་ཡིན་ནམ། བཙུན་པ་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ཆགས་བྲལ་མིན་ན་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། གསུམ་ལྡན་འཁོར་བ་པ་རུ་བསྟན། །གསུམ་ལྡན་མིན་ན་ཧ་ཅང
Chinese
对于砍断肉的人们，没有贪恋和愤怒而平等安住，此法，称你为离贪，因为你是舍弃取舍执着的所依。第四，遮破与所说苦谛修习相违：如果观修蕴等为痛苦，以及对痛苦生起厌离不是离贪，那么与经中所说修习痛苦相违，如果这样说。世尊法，不是考虑到痛苦之苦而说修习痛苦，而是考虑到行苦而说修习痛苦，我们的行苦也只是在集谛的章节中所说的，从有之因所生的有漏蕴而已，不是仅仅痛苦之苦。这里，前者这些事物刹那生起，从因缘所生，成为因的自在，因此解释为痛苦，这是没有区分宗派的章节，因为在经部师这里，无漏有为法也是因的自在。修习行苦，此法，不是仅仅你才能解脱，因为你只是证悟异体和自性的无我的见解的所依，因为以证悟异体和自性的我的空性的见解而解脱。其余的修习，观修无常痛苦等，是为了生起证悟空性的见解而有意义，因此世尊也说从证悟无常而证悟痛苦，从证悟痛苦而证悟无我，如是，比丘们，例如，色是常还是无常？尊者，是无常。凡是无常，是快乐还是痛苦？尊者，是痛苦。凡是无常和痛苦，以及变异之法，对于它，这是我，这是我的，这是我所，这样认为是合理的吗？尊者，不是这样的，这样说的缘故。第三，如果不是离贪则流转轮回有二：显示具有三者是轮回者，如果不具三者则非常。
English
For those who cut off flesh, without attachment and anger, remaining equally, this Dharma, you are called detachment, because you are the basis for abandoning the clinging to acceptance and rejection. Fourth, refuting the contradiction with the teaching of cultivating suffering: If contemplating aggregates etc. as suffering, and generating aversion to suffering is not detachment, then it contradicts the sutra's teaching of cultivating suffering, if you say so. Blessed One Dharma, it is not considering the suffering of suffering that suffering is taught to be cultivated, but considering the suffering of conditioned existence that suffering is taught to be cultivated, and our suffering of conditioned existence is only what is said in the chapter of origination, the contaminated aggregates born from the cause of existence, not just the suffering of suffering. Here, the former things arise momentarily, born from causes and conditions, becoming dependent on causes, therefore explaining it as suffering, this is without distinguishing the chapters of tenets, because in the Sautrantika school, even uncontaminated conditioned phenomena are dependent on causes. Cultivating the suffering of conditioned existence, this Dharma, it is not only you who can be liberated, because you are only the basis for the view of realizing the selflessness of otherness and self-nature, because liberation occurs through the view of realizing the emptiness of the self of otherness and self-nature. The remaining meditations, meditating on impermanence, suffering, etc., are meaningful for generating the view of realizing emptiness, therefore the Blessed One also said that from realizing impermanence, suffering is realized, and from realizing suffering, selflessness is realized, thus, monks, for example, is form permanent or impermanent? Venerable, it is impermanent. Whatever is impermanent, is it happiness or suffering? Venerable, it is suffering. Whatever is impermanent and suffering, and the nature of change, is it reasonable to regard it as 'this is me, this is mine, this is my self'? Venerable, it is not so, because it is said so. Third, if it is not detachment, then there are two types of wandering in samsara: showing that having three is a wanderer in samsara, if not having three, then very much so.