Tibetan
དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་གསུམ་བཤད་པ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་གསུམ་བཤད་པ། གཉིས་པ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། གཞུང་གི་དོན་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྔ་རབས་པ་རྣམས་གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་ལ་རྣམ་བཅད་དང་། ཡོངས་གཅོད་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་དང་པོ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །ཞེས་སོགས་དང་། ཕྱི་མ་ལ་རྩོད་པ་ནི། ཚད་མ་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་དང་། ལན་ནི་མི་ཤེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཞིའོ་ཞེས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་སྨྲའོ། །དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོའི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ཚད་ཡིན་རིགས། །ཞེས་པའང་རྣམ་བཅད་ཀྱི་དགོས་པའི་གྲུབ་དོན་ཡིན་གྱི་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་དགོས་པ་ཞེས་ལོགས་སུ་བཤད་པར་བྱ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིན་ནའང་རྩོད་པའི་སྐབས་སུ་རྩོད་པ་གསུམ་བསླངས་ནས་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོས་དང་པོ་ཁོ་ནའི་ལན་བཏབ་པས་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ལན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ལན་སྒྲུབ་བྱེད་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པས་བཏབ་བོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་རྩོད་པ་གསུམ་པོ་གཞུང་འོག་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔར་འཆད་རིགས་ཀྱི། ཚིགས་བཅད་བཞི་པོ་ཁོ་ནའི་ཕྱོགས་སྔར་འཆད་པ་ནི་མགོ་བོ་གོས་ཀྱིས་བཏུམ་ནས་མཇུག་མ་སུས་ཁྱེར་མི་ཚོར་བའོ། །མདོར་ན་རྩོད་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་གྱུར་པའི་དགོས་པ་ལ་རྩོད་པ་ཡིན་ཀྱང་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོས་དེའི་ལན་མ་བཏབ་ཅིང་། རྩོད་པ་དང་པོ་ལ་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོས་ལན་བཏབ་ཀྱང་གྱུར་པའི་དགོས་པ་ལ་རྩོད་པ་མིན་པས་འབྲེལ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ཡན་ཆད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་དང་གྱུར་པ་བཤད་ཟིན་ནས། ཚད་མའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་ནི། ཚད་མ་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་དང་། གྱུར་པའི་དགོས་པ་ལ་རྩོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ཅིང་། ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་མེད་ཅེས་པའི་རྩོད་པ་གསུམ་ནི་འདིར་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་སྟོན་ནོ། །རྩོད་པ་དང་པོའི་ལན་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་དངོས་སུ་མ་བྱུང་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཁ་བསྐང་བ་ནི་ཚིགས་བཅད་བཞི་སྟེ་འདིས་དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཚད་མ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་ནས་དེ་གྲུབ་པའི་ཚེ་ཤེས་བྱའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའང་བསྒྲུབ་ནུས་པ་ནི་ལེའུ་དང་པོར། བླང་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །དེས་ན་དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་
Chinese
讲述它的三种论证方式。 讲述它的三种论证方式。 第二，讲述它的圆满论证方式，分为两部分：结尾的辨析和经文的实际意义。第一部分是：前代学者们将“转变”的必要性分为“分别”和“总摄”两种，首先是驳斥第一种观点，即“量是常法，有或没有。”等等。对于后一种观点的辩驳是：“量是了知隐蔽义。”等等，这是一个偈颂。回答是“为了显示不了解。”等等，据说这是四个偈颂，众口一词。但这并非论著作者的本意，因为“论证需要依赖性。”这句话是“分别”的必要性的结论，而不是应该单独解释为“总摄”的必要性。即使如此，在辩论时提出了三个辩论，而这四个偈颂只回答了第一个辩论，因此导致后两个辩论没有得到回答。如果认为后两个辩论是通过论证的顺向和逆向方式来回答的，那么这三个辩论应该在所有后续经文的前面进行解释，而不是仅仅在这四个偈颂的前面进行解释，这就像用衣服蒙住头，却不知道是谁拿走了尾巴一样。总之，后两个辩论虽然是“转变”的必要性的辩论，但这四个偈颂并没有回答它们。虽然这四个偈颂回答了第一个辩论，但它并不是“转变”的必要性的辩论，因此它们之间毫无关联。那么应该怎样呢？在此之前，已经讲述了所证的“量”和“转变”，对于“量”的意义的辩论是：“量是了知隐蔽义。”等等。对于“转变”的必要性的辩论是，没有像这样的量的论证，即使有，也没有人认真对待它。这三个辩论在这里用一个偈颂来表示。虽然第一个辩论的回答没有在经文的开头直接出现，但论师补充了四个偈颂，通过这四个偈颂，以理证的方式论证了必要性的意义，即全知量，当它成立时，也能论证了知所有知识对象，这在第一品中说：“应取舍之自性。”等等，这是一个偈颂。因此，必要性的意义是全知。
English
Explaining its three modes of proof. Explaining its three modes of proof. Secondly, explaining its perfect mode of proof, which is divided into two parts: the final analysis and the actual meaning of the text. The first part is: the earlier scholars divided the necessity of "transformation" into two types: "distinction" and "comprehension." First, refuting the first view, which is "valid cognition is permanent, whether it exists or not," and so on. The argument against the latter view is: "valid cognition is the knowledge of hidden meanings," and so on, which is one verse. The answer is "to show the lack of understanding," and so on, which are said to be four verses, all speaking with one voice. However, this is not the intention of the author of the treatise, because "proof needs dependence." This statement is the conclusion of the necessity of "distinction," and should not be explained separately as the necessity of "comprehension." Even so, in the debate, three arguments were raised, and these four verses only answered the first argument, thus leading to the failure to answer the latter two arguments. If it is thought that the latter two arguments were answered by explaining the proof in a forward and reverse manner, then these three arguments should be explained before all the subsequent texts, rather than just before these four verses, which is like covering the head with a cloth and not knowing who took the tail. In short, although the latter two arguments are arguments about the necessity of "transformation," these four verses did not answer them. Although these four verses answered the first argument, it is not an argument about the necessity of "transformation," so they are completely unrelated. So what should it be like? Before this, the object to be proven, "valid cognition" and "transformation," have been explained. The argument about the meaning of "valid cognition" is: "valid cognition is the knowledge of hidden meanings," and so on. The argument about the necessity of "transformation" is that there is no such proof of valid cognition, and even if there is, no one takes it seriously. These three arguments are expressed here in one verse. Although the answer to the first argument did not appear directly at the beginning of the text, the teacher supplemented four verses, through which he proved the meaning of necessity, that is, omniscient valid cognition, by means of reasoning. When it is established, it can also prove the knowledge of all objects of knowledge, which is said in the first chapter: "The nature of what should be taken and abandoned," and so on, which is one verse. Therefore, the meaning of necessity is omniscience.
Tibetan
པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཚན་གཞིར་བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་པ་བཟུང་བ་ནི་ལུགས་འདི་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའོ། །རྩོད་པ་གཉིས་པའི་ལན་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་པོ་ལུགས་འབྱུང་དུ་བཤད་པས་སྟོན་ཏེ། ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་དུ་མར་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་རྣམ་གོམས་པས་སེམས་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་ནས། དེ་གྲུབ་ན་བརྩེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སྦྱོར་མཛད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་ལམ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྟོན་པ་འགྲུབ། དེ་གྲུབ་ན། གྲུབ་ལས་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་འདི་ནི་རྒྱུ་རུ་བཤད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་བདེ་གཤེགས་འགྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་ལམ་བདེན་ལ་གསལ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྟོགས་པར་འགྲུབ། དེ་གྲུབ་ན། སྐྱོབ་པ་ཉིད་གཟིགས་ལམ་གསུངས་པ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་ལམ་གཞན་ལ་བསྟན་པའི་སྐྱོབ་པ་འགྲུབ། དེས་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཅེས་པ་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་གོམས་ལས་དེ། །ཞེས་སོགས་སོ། །རྩོད་པ་གསུམ་པའི་ལན་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་པོ་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པས་སྟོན་ཏེ། ཐོག་མར་གཞན་ལ་བདེན་བཞིའི་གནས་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་སྐྱོབ་པ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་ནས། དེ་གྲུབ་ན་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་ལྡན་མངོན་དུ་བྱས་པར་གྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་ལམ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྟོན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བར་གྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་འདོད་ཀྱི་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྔོན་དུ་སོང་བར་གྲུབ། དེས་ན་སྟོན་པ་འདིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་གཉིས་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པར་འགྲུབ་བོ་ཞེས་པ་ནི་ཡང་ན་སྐྱོབ། བདེན་པ་བཞི་ནི་སྟོན་མཛད་པའོ། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེས་ན་ལུགས་འབྱུང་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་གི་རྟགས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་རུང་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ། ལུགས་བཟློག་ནི་རྒྱུ་སྔོན་སོང་སྒྲུབ་ཀྱི་འབྲས་རྟགས་ཡིན་པས་དགོས་པ་ཡང་ཚད་མའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་ཙམ་དང་། སྟོན་པ་འདིས་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པ་གཉིས་སོ་སོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་གདུལ་བྱ་ལ་ཕན་ཐོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་གཞུང་གི་དོན་དངོས་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ལོག་རྟོག་བརྗོད། །ལོག་རྟོག་བཀག་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དང་། དེའང་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་པ་མི་འཐ
Chinese
以证得一切智之基的菩萨见道位作为依据，是不赞同此宗的观点。第二个辩论的回答是：以四种论证按顺向方式阐述来证明，首先在多生中串习慈悲的对境和行相，以理证成立心性转变为慈悲自性的利益有情之意乐。成立之后，“慈爱有情欲除苦，故于诸法勤措意。”以这种方式，为了遣除他人的痛苦而修道的导师得以成立。成立之后，“由成就生最初故，此二亦说为因。”以这种方式，断除三殊胜功德的善逝得以成立。成立之后，于道谛明晰至极的证悟得以成立。成立之后，“救护说彼所见道。”以这种方式，自己所见的道向他人开示的救护者得以成立。因此，说有论证是指“论证由悲串习生。”等等。第三个辩论的回答是：以四种论证按逆向方式阐述来证明，首先以理证成立为他人如实开示四谛实相的救护者。成立之后，现证具有三种殊胜功德的证悟得以成立。成立之后，修道的导师先行得以成立。成立之后，欲遣除他人痛苦的慈爱大悲先行得以成立。因此，说这位导师对两种论证方法都精勤努力得以成立，即“又或救，四谛是导师。”等等。因此，顺向是从因的集合数量圆满的征相中，成立能生果的自性之理；逆向是成立因先行的果之征相，所以必要性也是仅有量士夫的论证，以及导师对论证精勤努力这二者要分别了解。会对具缘的所化有利益。第二，正文的实际内容有二：宣说无有论证的邪分别，遮破邪分别后开示论证。第一，薄伽梵是量士夫，而且不应依赖论证。
English
Taking the Bodhisattva's path of seeing as the basis for attaining omniscience is not in accordance with this system. The answer to the second debate is: it is shown by explaining the four proofs in a forward manner. First, through reasoning, it is established that the intention to benefit sentient beings, whose minds have been transformed into the nature of compassion through familiarizing themselves with the object and aspect of compassion in many lifetimes. Once that is established, "Because of love, one intends to eliminate suffering, therefore, one diligently applies methods." In this way, the teacher who applies the path for the sake of eliminating the suffering of others is established. Once that is established, "Because the first arises from accomplishment, these two are also said to be causes." In this way, the Sugata who possesses the three special qualities of abandonment is established. Once that is established, the realization that is clear and perfected in the ultimate truth of the path is established. Once that is established, "The protector speaks of the path he has seen." In this way, the protector who shows others the path he has seen is established. Therefore, saying that there is proof means "Proof arises from the familiarization with compassion." and so on. The answer to the third debate is: it is shown by explaining the four proofs in a reverse manner. First, through reasoning, it is established that the protector who teaches others the nature of the four truths without distortion. Once that is established, the realization that possesses three special qualities is established. Once that is established, the teacher who applies the path is established as preceding. Once that is established, the love and great compassion that desires to eliminate the suffering of others is established as preceding. Therefore, saying that this teacher diligently applied two methods of proof is established, that is, "Or the protector, the four truths are the teacher." and so on. Therefore, the forward direction is the nature of the reason that establishes the possibility of producing a result from the sign of the complete number of causes and conditions; the reverse direction is the sign of the result that establishes the cause as preceding, so the necessity is also only the proof of the valid person, and the teacher's diligent effort in proof, these two should be understood separately. It will benefit the fortunate disciples. Second, the actual meaning of the text has two parts: stating the wrong conception of having no proof, and showing the proof after refuting the wrong conception. First, the Bhagavan is a valid person, and it is not appropriate to rely on proof.