Tibetan
་ནི། ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་དེར་ཆགས་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པས་སྐྱོན་བཅས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆ་ནས་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་སྡུད་དོ། །འོ་ན་བདག་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་དུ་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ནི་རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་ཙམ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་བདག་གི་བ་གང་ལ་དེ་ཆགས་པ་བྲལ་ཏེ་མི་འབྲལ་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་དེར་ཡང་བདག་དེའི་སྐྱོན་ལ་ཆགས་བྲལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་ན། བདག་གི་བ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་དགོས་ནའང་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་བྱས་པ་དེ་ལྟར་མིན་ཏེ། སྐྱོན་ཡོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་དང་ཕྱུགས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཡང་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་དབང་སོགས་དག་ལ་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་པ་དང་ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་ལ་སོགས་པའི་བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ཡང་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ནི་བདག་གི་བའི་བློ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བ་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའང་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་མིན་པར་ཐལ། བྱིས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མིན་པ་སྐྱོན་མཐོང་བས་དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་པ་ནི། གཞན་ཡང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པའི་བསྒྲུབས་པས་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བདག་གི་བ་ལ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བདག་ལ་ཆགས་པས་བདག་གི་བ་དེར་ཡང་ཆགས་པ་མཐོང་བ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ནི། གྲངས་ཅན་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་ཆགས་ཡུལ་དང་། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ན་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ། དེ་དག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ན་ཆགས་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་མལ་པའི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་ཐལ། ཁྱོད་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས་བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡིས་བདག་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དེའི་དབང་སོགས་མཆོག་གཞན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། བདག་རྟག་པར་མཐོང་ཡང་དབང་སོགས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ཀྱང་བྱས་པ་མིན་ཏེ། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ཀྱང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བདག་གི་བར་ཆགས་བའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདག་གིར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་དམིགས་པ་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡིད་འབྱུང་ཆགས་བྲལ་མིན་པར་བསྟན། ཆགས་བྲལ་མེད་པར་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་སྐྱེ་ཞིང་དེས་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་གང་ཞིག་དེ་ལྟར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་ཡིད་འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། ཞེ་སྡང་དང་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་གྱི་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེའང་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐབས་གཞན་བདེ་བ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་སླར་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཆགས་བྲལ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཡུལ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་འདོད་མི་འདོད་མེད་པར་མཉམ་ཞིང་སྙོམས་པ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ཙམ་སྙོམས་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་གུས་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཙནྡན་གྱིས་བྱུག ཅིག་ཤོས་སྡང་བས་སྟེ
Chinese
是。认为所缘（事物）的执著是无过失的，这个理由不成立。因为对我的那个执著是痛苦的根源，所以也是有过失的。如果这样说，那么“也”这个词就包括了我从所缘（事物）的方面来说是无过失的。那么，我作为有法，成为有过失的，因为痛苦的根源对你来说也是一样的。如果承认，那么解脱的追求者作为有法，仅仅因为是有过失的这个理由，对于我的任何事物，那个执著就会分离，并且不会不分离。因为对于我是有过失的这件事，对于那个我的过失，也没有执著的分离。第六，如果对于我的事物，是从见到功德而产生的贪著，那么见到我的事物的过失就应该摧毁它，但是对于感官等我的事物的执著，作为有法，并不是仅仅因为见到我的事物的功德而产生的。因为对于不知功过差别的孩子和牲畜等，你也见到它的缘故。并且对于自己的有缺陷的感官，你也是存在的缘故。并且即使具有功德，对于其他人的感官等，你也是不存在的缘故。并且对于过去的和从身体上脱落的头发等我的事物，即使见到具有功德，你也是不存在的缘故。如果说，对于我的事物的执著的原因是对于我的事物的想法，并且那是从见到功德而产生的，所以通过观修痛苦来舍弃它。那么，对于我的事物产生对于我的事物的想法的原因，作为有法，并不是仅仅因为见到我的事物的功德。因为对于孩子等，你也是存在的，所以就是那个原因。因此，人作为有法，通过见到感官等的非功德的过失，对于感官等的我的事物的想法，也不是舍弃的。因为对于我的事物的想法，也不是从见到功德而产生的缘故。第七，另外，观修我的事物为痛苦的修行，作为有法，对于我的事物的执著，如何损害它呢？不会损害的。因为它的原因是对我的执著，那是没有损害的缘故。这是周遍的，因为对于我的事物不存在的功德，是由于对虚构的我的执著，所以在我的事物那里也见到执著的缘故。第二，通过了解感官和我（阿特曼）的差别，不能舍弃，数论师说，执著不是从见到功德而产生的，而是自性
English
It is. The reason for thinking that attachment to the object (thing) is without fault is not established. Because that attachment to 'mine' is the root of suffering, so it is also with fault. If you say so, then the word "also" includes that I am faultless from the aspect of the object (thing). Then, I as the subject, become faulty, because the root of suffering is the same for you. If you admit, then the seeker of liberation as the subject, just because of the reason of being faulty, for whatever is 'mine', that attachment will separate, and will not not separate. Because for the matter that I am faulty, for that fault of 'mine', there is also no separation of attachment. Sixth, if for 'mine', it is attachment arising from seeing merit, then seeing the fault of 'mine' should destroy it, but the attachment to the senses etc. of 'mine', as the subject, is not just arising from seeing the merit of 'mine'. Because for children and livestock etc. who do not know the difference between merit and fault, you also see it. And for one's own defective senses, you also exist. And even if possessing merit, for the senses etc. of other people, you also do not exist. And for the past and the hair etc. that has fallen off from the body of 'mine', even if seeing that it possesses merit, you also do not exist. If you say that the cause of attachment to 'mine' is the thought of 'mine', and that arises from seeing merit, so by meditating on suffering, one abandons it. Then, the cause of the thought of 'mine' arising for 'mine', as the subject, is not just because of seeing the merit of 'mine'. Because for children etc., you also exist, so that is the reason. Therefore, a person as the subject, through seeing the fault of non-merit of the senses etc., the thought of 'mine' for the senses etc. is also not abandoned. Because the thought of 'mine' is also not arising from seeing merit. Seventh, also, the practice of meditating on 'mine' as suffering, as the subject, how does it harm the attachment to 'mine'? It will not harm. Because its cause is the attachment to 'I', which is without harm. This is pervasive, because the merit that does not exist for 'mine' is due to the attachment to the fabricated 'I', so in 'mine' also seeing the attachment. Second, through understanding the difference between the senses and I (Atman), one cannot abandon it, the Samkhya says, attachment does not arise from seeing merit, but from nature.
Chinese
如果执著于境和补特伽罗为一，则会对该境生起贪执。如果了知它们是各别的，则会脱离贪执。如果有人问：那么，一切凡夫俗子，都有对权势等贪执且无法脱离的过失，因为你认为他们通过了知权势等与我是各别的，从而脱离了贪执。这是因为，即使他们不希望我变成他人，但实际上却追求获得他人的权势等殊胜之物。并且，他们虽然认为我是常恒的，但却具有了知权势等生灭之理的智慧。因此，贪执的法，并非仅仅因为将境和补特伽罗视为一体而产生，即使了知境和补特伽罗是各别的，也会有贪执产生。那么，我执著的因是什么呢？对我的执著，就是你执著我的原因。仅仅因为你的存在，就会产生缘取，从而在生起识的内在支分——权势等属于我的事物上，本性上随后生起贪执。第三，以厌离痛苦而无法舍弃，分为两部分：揭示厌离并非脱离贪执，以及驳斥没有脱离贪执的过失。第一部分：如果认为，通过见到权势等是痛苦的，就会对其生起厌离，从而脱离对该境的贪执，那么，对于具有我执的众生来说，像这样见到某些境是痛苦的而生起厌离，实际上与嗔恨相应，并非脱离贪执。因为在那个时候仍然存在贪执，因为他们会从痛苦中寻求其他安乐。因此，具有厌离之相的嗔恨，仅仅在痛苦存在时才会存在，因为它是痛苦之因，即果。并且，如果痛苦消失，它将再次依赖于自身具有贪执的本性。第二部分：如果有人认为，这样一来，脱离贪执岂不是不可能了吗？对于一切可爱与不可爱的对境，没有喜好与不喜好，具有平等心的补特伽罗，才被称为脱离贪执，因为他们已经舍弃了对境的取舍执著。如果有人问：达到何种程度的平等心才能被称为脱离贪执呢？一个人恭敬地用旃檀涂抹一方，另一个人憎恨地用...
English
If one clings to the environment and the individual as one, then attachment to that environment arises. If one knows that they are separate, then one becomes free from attachment. If someone asks: Then, all ordinary beings have the fault of being attached to power, etc., and being unable to be free from it, because you think that they become free from attachment by knowing that power, etc., are separate from me. This is because, even though they do not want me to become someone else, they actually seek to obtain the superior things of others, such as power. And, although they think that I am permanent, they have the wisdom to know the arising and ceasing of power, etc. Therefore, attachment is not caused merely by seeing the environment and the individual as one. Even if one knows that the environment and the individual are separate, attachment will still arise. So, what is the cause of my clinging? Clinging to me is the reason why you cling to me. Merely because of your existence, grasping arises, and consequently, attachment naturally arises in the internal limbs that give rise to consciousness, such as power, etc., which belong to me. Third, being unable to abandon due to aversion to suffering is divided into two parts: showing that aversion is not freedom from attachment, and refuting the fault of not being free from attachment. The first part: If one thinks that by seeing power, etc., as suffering, aversion arises towards it, and thus one becomes free from attachment to that environment, then for beings with self-grasping, such aversion that arises from seeing some environments as suffering is actually associated with hatred, not freedom from attachment. Because at that time there is still attachment, because they seek other happiness from suffering. Therefore, hatred characterized by aversion only exists as long as suffering exists, because it is the cause of suffering, i.e., the result. And if suffering disappears, it will again rely on its own nature, which is accompanied by attachment. The second part: If someone thinks, wouldn't it be impossible to be free from attachment? For all objects that are lovable and unlovable, a person with equanimity, without preference or aversion, is said to be free from attachment, because they have abandoned grasping at taking and rejecting objects. If someone asks: To what extent of equanimity is one said to be free from attachment? One person respectfully smears one side with sandalwood, another person hatefully with...