Tibetan
གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་བཅོམ་པ་དགག །སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་བཅོམ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་རང་གི་བའི་བློ་སྤོང་བས་རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཞེས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་སོགས་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་རང་གི་བའི་བློ་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ནི་བདག་དང་འདུ་སོགས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ལས་ཡིན་ལ། འབྲེལ་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྔར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་སྟེ། བྱེ་བྲག་པ་འགོག་པའོ། །གྲངས་ཅན་གྱིས་བདག་གིར་གཟུང་བྱ་དང་འཛིན་བྱེད་སྐྱེས་བུ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པས་དེ་ལ་རང་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་ཞིང་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་ཡང་འཕྲོད་འདུས་བྱས་བར་འདོད་དོ། །མི་འཐད་དེ། བདག་གི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རང་གི་བའི་བློ་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ། ཁྱོད་དང་བདག་ལ་འདུ་བའི་འབྲེལ་བ་དང་། ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་མེད་ན་ཡང་སྟེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་གི་བ་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དབང་སོགས་དེ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དུག་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་སོར་མོ་བཞིན། དེས་ན་རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་སོགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་མིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་འགའ་ཞིག་གིའང་རྒྱུར་མཐོང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དབང་སོགས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བས་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་དཔེ་དོན་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཟས་ཁྱད་པར་ཅན་རྙེད་ན་དེའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པས་དེ་དང་འགལ་བའི་དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བས་སོ། །བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་པའི་གང་ཟ
Chinese
是由此成就的缘故。第二分二：遮破以修习痛苦而摧伏，遮破以生起痛苦而摧伏。初者，如果说，对自我的贪执等修习为痛苦，由此舍弃对它的我所之想，以何种自心能遮止呢？此因不成。如果这样说，对自我的贪执等，就此法来说，即使已经见到是痛苦，也不可能舍弃我所之想，因为你会生起我所之想的原因，是因为有自我和聚集等的关联，而关联即使已经见到是痛苦，也仍然保持着之前的状态。承认此因，这是遮破胜论派。数论派认为，作为我所执持的对境和执持的主体，神我和补特伽罗二者是合一的，因此会对它生起我所之想，并且认为合一也是通过聚合而产生的。这不合理，我的色蕴等，就此法来说，你不可能生起我所之想，因为你和自我之间没有聚集的关联，以及没有合一的认知。不能这样认为，因为见到对自我有利益，这在外境的所有我所中都存在。第二者，获得解脱的补特伽罗，就此法来说，不会对根等生起我所之想，并且会舍弃，因为根等被视为是生起痛苦之因。例如被毒蛇咬住的手指。因此，以何种自心能遮止呢？如果说此因不成，根等，就此法来说，并非完全被视为是生起痛苦之因，因为也可能被视为是暂时安乐的因。如果说，仅仅因为将根等大部分视为是生起痛苦之因就舍弃，就像因为将大部分有毒的食物视为是生起痛苦之因而舍弃一样，那么比喻和意义二者都不成立。像这样，具有取舍之想的补特伽罗，就此法来说，如果获得了特殊的食物，因为贪执它的安乐，就会舍弃与此相违的有毒食物，因为贪求特殊的安乐，所以会完全舍弃少许的安乐。没有取舍之想的补特伽
English
It is because it is accomplished by this. The second has two parts: refuting subjugation by meditating on suffering, and refuting subjugation by generating suffering. The first is: If you say that by meditating on attachment to self, etc., as suffering, one abandons the thought of "mine" towards it, then by what kind of mind can one prevent it? This reason is not established. If you say so, then attachment to self, etc., as the subject, even if it is seen as suffering, it is impossible to abandon the thought of "mine," because the cause of the arising of the thought of "mine" in you is due to the connection of self and aggregation, etc., and even if that connection is seen as suffering, it still remains in its previous state. Accepting this reason, this is refuting the Vaisheshika school. The Samkhya school believes that the object to be grasped as "mine" and the subject that grasps, the self and the purusha, are one, so the thought of "mine" arises towards it, and they also believe that oneness is produced by aggregation. This is not reasonable, my form, etc., as the subject, it is impossible for you to generate the thought of "mine," because there is no connection of aggregation between you and the self, and no unified cognition. It is not possible to think so, because seeing that it benefits the self exists in all external "mine." The second is: A person who has attained liberation, as the subject, will not generate the thought of "mine" towards the senses, etc., and will abandon them, because the senses, etc., are seen as the cause of generating suffering. For example, a finger bitten by a poisonous snake. Therefore, by what kind of mind can one prevent it? If you say that this reason is not established, the senses, etc., as the subject, are not entirely seen as the cause of generating suffering, because they may also be seen as the cause of some temporary happiness. If you say that one abandons them simply because one sees most of the senses, etc., as the cause of generating suffering, just as one abandons most poisonous food because one sees it as the cause of generating suffering, then both the example and the meaning are not established. Like this, a person with the thought of acceptance and rejection, as the subject, if he obtains special food, because he is attached to its happiness, he will abandon poisonous food that is contrary to it, because he craves special happiness, so he will completely abandon a little happiness. A person without the thought of acceptance and rejection
Tibetan
ག་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིས་དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཞིན་ལའང་འཇུག་སྟེ་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་ཅིང་ཟས་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ། དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་འགའ་ཞིག་བུད་མེད་དག་ནི་མ་རྙེད་པར། དུད་འགྲོ་མོ་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། འཇིག་པར་ཐལ། སྔར་བདག་གི་བ་དང་བཅས་པ་ལས་ཕྱིས་བདག་གི་བ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ནི་ཡོད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ལུགས་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད་དེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་འཛིན་ཅན་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པའི་བདག་ཡིན་པར་འདོད་དེ་མིན་པར་ཐལ། མྱོང་བ་ཀུན་དང་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དང་། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཀུན་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པ་ལོག་པ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་འཛིན་ཅན་གྱིས་ཞེན་པའི་བདག་གི་རང་བཞིན་ནི་མྱོང་སོགས་ཀྱི་རྟེན་ལོག་པ་དེ་འདྲ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་དངོས། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་འཛིན་གྱིས་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་ཅིང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ནི་བདག་གིར་ཞེན་པ་ཡི་ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་མ་ཚང་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པས་སོ། །དེས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་གང་ཟག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེས་བདག་གི་བ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། བདག་གི་བ་དེའི་སྐྱོན་ཡང་སྒྲིབ་ཅིང་མི་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་འཇུག་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མི་འབྲལ་ཡང་ཆགས་བྲལ་དེ་བདག་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་བདག་ལ་ཆགས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཆགས་བྲལ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་འདོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཅི་ལྟར་བདག་འདོར་ཏེ་མི་འ
Chinese
ག་ཆོས་ཅན། 因为对我的贪执，就像找到有毒的食物一样，也会去吃，没有取舍的念头，只是贪图食物的快乐。例如，有些人没有找到女人，就看到他们与母畜行淫。第二，轮回状态中的我，是法相，应该坏灭。因为先前拥有的我，后来会完全失去。不能这样认为，因为那些认为我存在的人，怎么会认为我会坏灭呢？他们是不愿意的。解脱状态中的我，是法相，执我者认为的那种我，不应该是那样。因为他们认为它是所有体验、所有名称，以及智慧等所有功德的错误基础。这是普遍的，因为执我者所执着的我的自性，不是体验等错误的所依。第三部分分为两点：真实的论证和驳斥错误。第一点是：一个对我的事物没有贪执的执我者，是法相，会对我的事物产生贪执，因为他具有我执。这是普遍的，因为在任何情况下，我执都会坚定地执着于我，而对我的贪执，就存在于执着于我的事物之种子的状态中。因此，为了摆脱对我的事物的贪执，那些将我的事物视为痛苦的人，是法相，即使他们努力将我的事物视为痛苦，但对我执着仍然会阻碍他们摆脱对我的事物的贪执，并且也会掩盖和看不到我的事物的缺点。因为依赖于看到我的事物的优点，就像因缘一样，它具有导致贪执于我的种子。第二点是：如果存在对我执着，那么对我的事物的执着就不会消失，即使这种无执着也摆脱了对我执着，那么就不能成立对我的执着的标志。现在，这种无执着是法相，即使通过将我的事物视为痛苦而摆脱了对它的执着，但仅仅因为这样，就不会舍弃我的事物。即使摆脱了对我执着，又怎么会舍弃我呢？
English
Ga, the subject: Because of attachment to self, just as one would partake of poisoned food, one would also engage in it, without thoughts of acceptance or rejection, simply attached to the pleasure of food. For example, some who desire women, when they cannot find them, are seen engaging in desire with female animals. Secondly, the self in the state of samsara, the subject, should perish. Because what was previously possessed of self will later be completely separated from all possessions of self. It is not possible to think so, because those who think that the self exists, how would they think that the self would perish? They do not wish it. The self in the state of liberation, the subject, is not what the self-grasping ones think of as the self. Because they think it is a false basis for all experiences, all names, and all qualities such as wisdom. This is pervasive, because the nature of the self grasped by the self-grasping ones is not such a false basis for experiences, etc. The third part has two points: the actual proof and the refutation of errors. The first point is: a self-grasping one who is free from attachment to what is mine, the subject, will have attachment to what is mine, because he has self-grasping. This is pervasive, because in all ways, self-grasping firmly clings to the self, and attachment to the self exists in the state of the seed of clinging to what is mine. Therefore, for the sake of being free from attachment to what is mine, those who contemplate what is mine as suffering, the subject, even though they strive to contemplate what is mine as suffering, attachment to the self hinders them from being free from attachment to what is mine, and also obscures and does not see the faults of what is mine. Because depending on seeing the qualities of what is mine, just like a condition, it has the seed that leads to attachment to the self. The second point is: if there is attachment to the self, then attachment to what is mine will not disappear, even if this non-attachment also gets rid of attachment to the self, then the sign of attachment to the self cannot be established. Now, this non-attachment is the subject, even if one gets rid of attachment to it by contemplating what is mine as suffering, but just because of that, one will not abandon what is mine. Even if one gets rid of attachment to the self, how would one abandon the self?