Tibetan
ང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད། །བདག་གིར་ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཞེན་ཡུལ་འབྱིན་མི་ནུས། །སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་དངོས་རྒྱུ་བཟློག་མི་ནུས། །སྐྱོན་ཅན་ཉིད་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ཉེས་མེད་དུ་མཐོང་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་སུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། མཐོང་པ་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདག་ཆགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་འདིའི་ཞེན་ཡུལ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དེ་སུན་ཕྱུང་བ་མེད་པར་ནི་སྟེ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཞིག ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་། སྐྱོན་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་ཞེ་སྡང་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣ་ལ་སོགས་སྤོང་བ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མཐོང་བས་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཚེར་མ་འདོན་པ་ལྟ་བུ་དག་གིས་སྤོང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་ཆགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་བྱེད་དེ་བཟློག་མི་ནུས་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པའི་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དེ་བདག་ལ་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བདག་ལ་ཆགས་པ་མིན་གྱི་དོན་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བདག་ལ་ཆགས་པ་ལ་སྐྱོན་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་དོར་བྱ་ཡིན་ཅེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ནའང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བ་མིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་ཀྱང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བདག་གི་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་སྐྱོན་ཅན་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གི་བ་དེ་དག་གྲོགས་སུ་མེད་ན་བདག་ཁོ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་སོགས་དེ་
Chinese
没有其他断除（我执）的方法。没有其他断除贪执“我所”的方法。初者有三：以知过患不能去除执着之境；以知过患不能遮止实因；于知过患本身显示立宗相违。初者：若谓虽见我无过，然见贪执我为有过患，如是见又何如？若谓彼能断除贪执我，彼见贪执我为有过患之补特伽罗，有法，彼不能断除贪执我，以于贪执我之执着境，我具功德，未曾破斥之故，即以见我为具功德之故。遍：贪执我，从见我之功德而生，何者见功德而随逐之境，彼为贪着，见罪过而随逐之境，彼为嗔恨，如是嫉妒与悭吝等之断除，乃以未见彼等功德与罪过于境而断除，非以断除外境之所断，如拔刺之类而断除之故。二者：见贪执我为有过患之我执者，有法，以何遮止果，贪执我，即不能遮止，以贪执我之无缺因，执我为具功德者，有之故。执我为具功德者，乃贪执我之因，以贪执我彼即以见功德之因由贪执我，非以见我之功德而贪执我之义故。三者：于贪执我，又见何种过患？若谓以其为痛苦之所依，故应舍弃，于此贪执我，有法，虽为痛苦之所依，然非应离贪执，以虽为痛苦之所依，然毕竟见为我之故。如我虽为痛苦之所依，然以其为执我之识之因，故非应离贪执也。若谓我不成过患，以若无贪执我与我所等为友伴，则我独非痛苦之因故。是则贪执我等彼
English
There is no other way to eliminate (ego-grasping). There is no other way to eliminate attachment to "mine." The first has three parts: Knowing faults cannot remove the object of attachment; knowing faults cannot prevent the real cause; showing contradiction in the acceptance of faults themselves. The first: If it is said that although I see myself as faultless, I see attachment to myself as having faults, then what will happen from seeing that? If it is said that it will eliminate attachment to myself, then that person who sees attachment to myself as having faults, has the property that he cannot eliminate attachment to myself, because the object of attachment to myself, the virtuous self, has not been refuted, that is, because he sees himself as virtuous. It is pervasive: Attachment to myself arises from seeing my virtues. Whatever object is followed by seeing virtues is attachment, and whatever object is followed by seeing faults is hatred. Similarly, the elimination of jealousy and stinginess, etc., is because those virtues and faults are not seen in the object, and it is not eliminated by eliminating external objects to be eliminated, like pulling out thorns. The second: The ego-grasping person who sees attachment to himself as having faults, has the property that by what is the result, attachment to himself, prevented, that is, it cannot be prevented, because the complete cause of attachment to himself, the grasping of himself as virtuous, exists. Grasping oneself as virtuous is the cause of attachment to oneself, because attachment to oneself is due to seeing virtues, not because of seeing my virtues, but because of seeing my virtues. The third: What faults are seen in attachment to myself? If it is said that because it is the basis of suffering, it should be abandoned, then this attachment to myself, has the property that even though it is the basis of suffering, it should not be separated from attachment, because even though it is the basis of suffering, it is ultimately seen as me. For example, although I am the basis of suffering, because it is the cause of the mind that grasps me, it should not be separated from attachment. If it is said that I do not become a fault, because if there are no friends such as attachment to myself and mine, then I alone am not the cause of suffering. Then attachment to myself, etc., that
Tibetan
ཡང་ཆོས་ཅན། བདག་དེ་དང་འདྲ་བར་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་གྲོགས་སུ་མེད་ན་ཁྱོད་ཁོ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གཉིས་ཀ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀའང་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་སྤོང་མི་ནུས། །དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་བ་བཞིན་དུ། བདག་འཛིན་ཡོད་ཀྱང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ན། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་པའི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དཔེ་དགག དོན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་བ་མིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་བཅོམ་པས་ཁྱོད་འདོར་བ་ཡིན་གྱི་བཟློག་པ་བདག་གི་བའི་བློ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱོད་འདོར་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བདུན་ཏེ། བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་འདོར་མི་སྲིད། །བདག་གི་འདོར་ན་བདག་གི་མཚན་ཉིད་མེད། །བདག་འཛིན་ཡོད་ན་བདག་གིར་ཆགས་པ་འབྱུང་། །སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པའི་རྩོམ་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །བདག་སྐྱོན་མེད་ན་ཆགས་དང་བྲལ་ཡུལ་མེད། །སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་མི་ནུས། །རྒྱུ་ལ་གནོད་པ་མེད་པས་སྤོང་མི་ནུས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ཆགས་བྲལ་མེད། །བདག་གིར་འཛིན་པ་བཅོམ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་སྐྱོན་ཅན་དུ་ཤེས་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་རང་གིར་འཛིན་པའི་བློ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་བདག་གི་བ་དེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྟེན་ཏེ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་སེན་སོགས་ལ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་མ་བཟུང་བས་ཡིད་འབྱུང་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་ལུས་ལ་ཡོད་པའི་སྐྲ་སོགས་ལ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་བཟུང་བས་ཞེན་བཅས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མངོན་སུམ་
Chinese
又，有法者，我与彼相同，应是无过失的，因为若我非为友伴，则汝独非痛苦之因。若欲如是，则于我之贪著与于我二者之贪著，应非离脱之对治，因为彼二者亦皆是无过失之故。第二，分四：以观修官等痛苦不能断除；以知官与我相异不能断除；以厌离痛苦不能断除；破除与所说观修痛苦相违。第一，分二：述说所欲；宣说破斥。第一：若如蛇所执之肢体，以观修痛苦之因而断除一般，虽有我执，然以观修于我之贪著与我所为痛苦之因而能断除，故定有于我之贪著之周遍不成，若如是问。第二，分二：破除譬喻；破除意义。第一：此蛇所执之肢体，有法者，汝非唯以观修痛苦而断除，乃以摧毁我所之念而舍弃汝，反之，若有我所之念，则不舍弃汝之故。第二，分七：若有我所执则不能舍弃；若舍我所则无我所之体性；若有我执则生我所之贪著；观修痛苦之勤作将成无义；若我无过失则无贪著与离脱之境；以知有过失不能断除贪著；因无有损害之因故不能断除。第一，分二：若有我所执则无贪离；破除摧毁我所执之立宗。第一：了知我所为过失之具有我执者，有法者，于彼我所之贪著与离脱从何而来，应非有，因为以何能遮止于我所执为自之念耶，应不能遮止，因为官等我所彼乃受用之所依，是执为于己有利之因之故。周遍也，从身所脱之毛发指甲等，因未执为于己有利之因，故厌离之念乃生起，而于他身所有之毛发等，因执为于己有利之因，故具有耽著之念生起，一切皆是现量
English
Furthermore, the subject is: the self is similar to that, therefore it should be without fault, because if I am not a companion, then you alone are not the cause of suffering. If that is the desire, then attachment to the self and attachment to both the self should not be the object of separation, because both of them are without fault. Secondly, there are four: one cannot abandon by meditating on suffering such as the senses; one cannot abandon by knowing the difference between the senses and the self; one cannot abandon by being disgusted with suffering; refuting the contradiction with what is said to be meditated on as suffering. First, there are two: stating the desire; explaining the refutation. First: if, like abandoning a limb held by a snake by meditating on it as the cause of suffering, even if there is self-grasping, one can abandon attachment to the self and what belongs to the self by meditating on them as the cause of suffering, then the pervasion that there is necessarily attachment to the self is not established, if asked. Second, there are two: refuting the example; refuting the meaning. First: this limb held by a snake, the subject is: you are not abandoned merely by meditating on it as suffering, but you are abandoned by destroying the thought of what belongs to the self, and conversely, if there is a thought of what belongs to the self, then you are not abandoned. Second, there are seven: if there is grasping of what belongs to the self, it is impossible to abandon; if one abandons what belongs to the self, then there is no characteristic of what belongs to the self; if there is self-grasping, then attachment to what belongs to the self arises; the effort of meditating on suffering becomes meaningless; if the self is without fault, then there is no object of attachment and separation; one cannot abandon attachment by knowing the faults; one cannot abandon because there is no harm to the cause. First, there are two: if there is grasping of what belongs to the self, there is no separation from attachment; refuting the proof of destroying the grasping of what belongs to the self. First: the one who has self-grasping knowing that what belongs to the self is faulty, the subject is: from where does the attachment to and separation from that which belongs to the self come, it should not be, because by what will the thought of grasping what belongs to the self as one's own be reversed, it should not be reversed, because the senses and so on, what belongs to the self, that is the basis of enjoyment, because it is grasped as the very cause of benefiting oneself. It is pervasive, because hair, nails, etc. that are separated from the body are not grasped as the cause of benefiting oneself, therefore the thought of disgust arises, and hair, etc. that are on another's body are grasped as the cause of benefiting oneself, therefore the thought with attachment arises, all of which is manifest.