Tibetan
དོར་བ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་བདག་གི་བ་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་གི་བ་འགའ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཏེ། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། གལ་ཏེ་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཡིས་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡི་བློ་ལྡོག་ཀྱང་བདག་གི་བ་དེ་ལ་གཏན་ནས་ཆགས་བྲལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གཞན་དག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱར་འཛིན་པའི་ཁྱད་ཡོད་ན་བླང་བྱ་གཅིག་ལས་འབྱུང་བའི་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་དོར་བྱ་སོགས་ཡུལ་ཀུན་ལ་ཆགས་པའི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་སོ། །དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་ལ་ལ་བུད་མེད་གཅིག་ལ་སྐྱོན་མཐོང་བས་ཆགས་པ་མངོན་གྱུར་ལོག་ཀྱང་བུད་མེད་གཞན་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པས་དེ་རྒྱུར་བྱས་ནས་སྔར་གྱི་བུད་མེད་དེ་ལའང་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དེ་ནི་འཁོར་བའི་ཆོས་སྐྱོན་བཅས་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པའང་སྐྱོན་མེད་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་བདག་གི་བ་རྣམས་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པས་དེ་དག་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འགྲོ་བ་སྟེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཀྱང་གསུམ་པོ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པས་ནའོ། །སྔ་མའི་རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ན་གཞན་གཉིས་སྐྱོན་མེད་དུ་རིགས་པས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ
Chinese
因为与舍弃彼相同之故。若许，以我所为痛苦而修习之补特伽罗法相，以我所为痛苦而修习将变得无意义，因为即使与我所之贪著分离，亦不舍弃我所之故。第四有二，立宗太过，遮破过失之驳斥。第一者，希求解脱者法相，为了与我所之贪著分离，以我所为痛苦而修习将变得无意义，因为彼等我所即使修习为痛苦，也仅仅是现量了知是痛苦之自性而已，仅此并不能与我所之贪著分离之故，因为有些我所是痛苦，此乃先前亦由现量所成立，即使如此，亦无与彼之贪著分离之故。第二者，若见为痛苦则与贪著分离，因为见到在某些境上之过患，则见到与彼之贪著分离之故，若如是说。具我执者法相，若由见到彼我所之过患，以见到过患之刹那，对彼之贪著心虽然退转，然彼我所则终究不会与贪著分离，因为对其他境有贪著之故。周遍也，总的来说，若在某些境上存在应取与应舍之差别，则从一个应取所生之贪著，在由各种因缘所生之时，则先前之应舍等，成为对一切境贪著之种子之故。譬如，有些具贪欲者，见到一妇女之过失，贪著虽然现行退转，然因对其他妇女有贪著，以此为因，对先前之彼妇女亦生起贪著一般。第五有二，立宗太过，遮破过失之驳斥。第一者，补特伽罗法相，彼乃轮回之法，对具过失者，贪著分离将转变，然将不会转变，因为我无过失，并且以彼为境之贪著亦无过失，并且能立我所等亦是无过失，因此彼等不是应与贪著分离之故。周遍也，因为有情即轮回之法也仅仅是彼三者之故。先前之宗法已承诺，若我无过失，则其他二者无过失，以理应可获得之故。第二者
English
Because it is the same as abandoning that. If you accept, the person who meditates on what is mine as suffering, the characteristic of the Dharma, meditating on what is mine as suffering will become meaningless, because even if you are separated from attachment to what is mine, you will not abandon what is mine. The fourth has two parts: stating the consequence and refuting the denial of fault. The first is: a person who seeks liberation, the characteristic of the Dharma, in order to be separated from attachment to what is mine, meditating on what is mine as suffering will become meaningless, because even if those things that are mine are meditated on as suffering, it is only to directly know that they are the nature of suffering. Because that alone will not separate you from attachment to what is mine, because some things that are mine are suffering, which was previously established by direct perception, even so, there is no separation from attachment to it. The second is: if you see it as suffering, you will be separated from attachment, because seeing the faults in some objects, you will see the separation from attachment to them, if you say so. A person with self-grasping, the characteristic of the Dharma, if by seeing the faults in what is mine, at the moment of seeing the faults, the mind of attachment to it may turn away, but what is mine will never be completely separated from attachment, because there is attachment to other objects. It is pervasive, in general, if there is a difference between what should be taken and what should be abandoned in some objects, then the attachment that arises from one object that should be taken, when it is produced by various causes, then the previous objects that should be abandoned, etc., become the seeds of attachment to all objects. For example, some greedy people, seeing the faults in one woman, although the manifest attachment turns away, because there is attachment to other women, using this as a cause, attachment arises to the previous woman as well. The fifth has two parts: stating the consequence and refuting the denial of fault. The first is: a person, the characteristic of the Dharma, that is the Dharma of samsara, to those with faults, the separation of attachment will change, but it will not change, because I am without fault, and the attachment with that as its object is also without fault, and the proofs, such as what is mine, are also without fault, therefore they are not to be separated from attachment. It is pervasive, because sentient beings, that is, the Dharma of samsara, are only those three. The previous sign has been promised, if I am without fault, then the other two are without fault, because it should be obtained by reason. The second