Tibetan
་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྲེད་པ་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོར་བསྟན། །དེ་ལ་ལུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །སྲེད་པ་ཁོ་ན་བཤད་པའི་རྒྱུའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མེད་དང་རྟག་པའི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་གི་མིང་ཅན་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་འདོད་པའི་སྲེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན། མིས་མཚོན་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་གང་ཅུང་ཟད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ་ལེན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དེ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྟེ་སྲེད་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་འདོད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་མདོར། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན་གང་སྲེད་པ་འདི་ནི་ཡང་སྲིད་པར་འབྱུང་བ་ཅན་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་དེ་དང་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང་། སྲིད་པའི་སྲེད་པ་དང་། འཇིགསཾ་པའི་སྲེད་པའོ་ཞེས་སྲེད་པ་གསུམ་ཆར་རྒྱུར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ནི་སྲིད་པའི་སྲེད་པ་ཡིན་པར་འདོད་ལ། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་སྲོག་ཆགས་རྣམས་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་འདོར་བར་འདོད་པས་བླང་དོར་ལ་འཇུག་པའི་སྲེད་པ་དེ་དག་ནི། རིམ་པ་ལྟར་འདོད་སྲེད་དང་། འཇིགསཾ་སྲེད་ཅེས་གསུང་པ་དེ་ཡིན་པར་འདོད་པས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ལྷའི་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། ཤཱཀྱས་འདོད་ཁམས་དོན་དུ་གཉེར་བ་འདོད་སྲེད་དང་། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྲིད་སྲེད་དང་། སྡུག་བསྔལ་འདོར་བར་འདོད་པ་འཇིགསཾ་སྲེད་ཅེས་བཤད་ཀྱང་མངོན་པ་དང་བསྲེས་པ་ཡིན་གྱི་གཞུང་འདིའི་དོན་དུ་མི་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་ཐ་མལ་པ་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་སྲིད་པ་སྟེ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་སྲེད་པས་རྒྱུ་བྱས་པ་ཉིད་ལས་བདེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་ཤིང་། བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་ཡུལ་བཟང་ངན་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་ལེན་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ཆགས་པ་ནི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་ནི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གང་གི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སྐྱེས་བུ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱང་འཕེན་པ་ན་རེ། འོ་ན་ལུས་ལས་ཀྱང་ནི་འདོད་ཆགས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལུས་མེད་ལ་ཆགས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ལུས་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འོ་ན་སྔར་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལུས་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་པ་སྔར་བཀག་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་ཉེར་ལེན་ཉིད་ནི་སྔར་བསལ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལུས་མེད་ཆགས་པ་མ་མཐོང་བས་ལུས་ཀྱང་ཆགས་པའི་རྒྱུར་འདོད་ན་ནི་རྒྱང་འཕེན་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་ལ་གནོད་པ་སྨྲས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་ལུས་དང་ཆགས་པ་སྔ་མ་ཆགས་པ་དང་ལུས་ཕྱི་མའི་རྒྱུར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་ཏེ། ལུས་སྐྱེ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུས་སྐྱེ་བ་ལ་ཁྱོད་མཐོང་གི་དེའི་སྔར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ལུས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཆགས་པའི་རྒྱུ་མིན་པར་ཐལ། ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཆགས་པ་རྒྱུ་མེད་མ་ཡིན་ཞིང་རྒྱུ་གཞན་ལུས་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བས་རིགས་འདྲའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་གྲུབ་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཚེ་འདིའི་ཆགས་པ་དང་པོ་ཆོས་ཅན། རང་གི་སྔར་རིགས་འདྲ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཐལ། སྐལ་མཉམ་སྟེ་རིགས་འདྲའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྲེད་པ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། མི་ཤེས་ལས་དང་སྲེད་ལས་བྱུང་རིག་མཛོད། །ཅེས་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཅན་དུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་ཤེས་པ་སྟེ་མ་རིག་པ་ཆོས་ཅན། ཡང་སྲིད་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་འདིར་མ་བརྗོད་དེ། ཡང་སྲིད་འཕེན་པར་ངེས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། སྲེད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉིད་སྐབས་འདིར་རྒྱུར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཡང་སྲིད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ནི་འཕེན་པ་སྟེ་ལེན་པ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། སྐབས་འདིར་རྒྱུར་བཤད་པར་འོས་པ་མིན་
Chinese
因为如此，恒常的事物没有产生果的能力。第三（科判）分三：（一）显示贪爱是主要因素；（二）引用教证进行论证；（三）宣说贪爱是唯一的因。第一（部分）：因为痛苦不是无因，也不是恒常之因，因此，以烦恼集起之名，以有包含的身体受用，欲求的贪爱是痛苦之因。因为，以人为例，有情对境的特殊之处，就是稍微完全执取，也就是领受，所有这些都是由想要获得该境的想法，也就是贪爱所造成的。如果说有欲是痛苦之因，那么在经中，痛苦的集起圣谛是什么呢？就是这种贪爱，是再次产生之因，伴随着喜悦的贪欲，对这个和那个都非常喜悦的状态，例如：欲贪、有贪和无有贪。这样说贪爱三种都是因，这岂不是相违吗？不相违，因为如是所说的是有贪，因为众生想要获得快乐，想要舍弃痛苦，所以取舍的贪爱，那些依次是欲贪和无有贪。这样说是总相和别相的差别。这是天神的观点。释迦（牟尼佛）认为，为了欲界而努力是欲贪，为了上二界而努力是有贪，想要舍弃痛苦是无有贪。虽然这样说，但这是与俱舍相混合的说法，对本论的意义来说并不明显。因此，普通人，这三种贪爱是有，也就是轮回中出生的所依，因为以我执为因，对非快乐的有漏之乐执为快乐，因为贪爱快乐，所以对一切好坏之境都极度投入并领受。第二（科判）分二：（一）正说；（二）遣除诤论。第一（部分）：因为没有见到离贪而出生，所以导师们说，贪爱是出生的因。导师世亲说，因为哪个离欲的士夫
English
Because of this, constant things do not have the ability to produce results. The third (section) is divided into three parts: (1) showing that craving is the main factor; (2) citing scriptural evidence for argumentation; (3) declaring that craving is the only cause. The first (part): Because suffering is not without cause, nor is it a constant cause, therefore, with the name of the accumulation of afflictions, with the body and enjoyment included in existence, the craving for desire is the cause of suffering. Because, taking humans as an example, the special characteristic of sentient beings' objects is that they slightly completely grasp, that is, receive, all of which is caused by the thought of wanting to obtain that object, that is, craving. If it is said that desire for existence is the cause of suffering, then in the sutras, what is the noble truth of the accumulation of suffering? It is this craving, which is the cause of rebirth, accompanied by joyful desire, the state of being very joyful towards this and that, such as: desire craving, existence craving, and non-existence craving. If it is said that all three cravings are causes, isn't this contradictory? It is not contradictory, because what is said is existence craving, because sentient beings want to obtain happiness and want to abandon suffering, so the craving of taking and abandoning, those are sequentially desire craving and non-existence craving. This is said to be the difference between general and specific characteristics. This is the view of the gods. Shakya (Buddha) believes that striving for the desire realm is desire craving, striving for the upper two realms is existence craving, and wanting to abandon suffering is non-existence craving. Although it is said this way, it is a mixture with the Abhidharma, and it is not obvious for the meaning of this treatise. Therefore, ordinary people, these three cravings are existence, that is, the basis for birth in samsara, because taking self-attachment as the cause, they perceive the contaminated happiness that is not happiness as happiness, and because of craving for happiness, they are extremely involved in and receive all good and bad objects. The second (section) is divided into two parts: (1) the main statement; (2) refuting disputes. The first (part): Because birth without detachment is not seen, the teachers say that craving is the cause of birth. The teacher Vasubandhu said, because which detached person
Chinese
因为没有见到无生，所以说生是贪欲的原因。第二种说法是，顺世外道说：那么贪欲也应该从身体产生，因为没有见到没有身体的贪欲，所以是相同的。如果这样问，那么，先前的身体，作为法，被认为是后来的贪欲的唯一原因，因为承认是后来的贪欲的原因，也就是共同作用的条件。如果这样，那么与先前遮止是原因相矛盾。如果这样问，那么，先前的身体，作为法，你作为后来的贪欲的唯一原因，先前并没有遮止，因为你作为后来的贪欲的近取因，先前只是排除了而已。如果因为没有见到离贪欲的生，所以贪欲是生的原因，如果跟随这个理路，因为没有见到没有身体的贪欲，所以如果认为身体也是贪欲的原因，那么顺世外道，作为法，自己就说了损害自己所主张的没有先后生的观点，因为先前已经承认没有先后生，后来又说先前的身体和贪欲是后来的贪欲和身体的原因。如果贪欲，作为法，不是身体的原因，因为身体的生和贪欲同时产生，因为你见到身体的生，但在那之前没有见到。如果这样问，那么身体也，作为法，不应该是贪欲的原因。因为与贪欲同时产生。如果承认，那么贪欲不是无因，而且其他原因也不是从身体产生，所以成立是从同类因产生。这样的话，那么此生的第一个贪欲，作为法，应该成立在其之前已经成立了同类。因为是同等，也就是从同类因产生。第三种说法是，如果只有贪欲是生的原因，那么，《俱舍论》中说：“从无明业和贪欲生”，这样与生是三种原因相矛盾。如果这样问，那么，无明也就是无知，作为法，虽然也是轮回的生因，但在这里没有说，因为不一定是投生轮回。贪欲，作为法，你在此处被说成是原因是有理由的，因为轮回蕴的相续是驱使投生，也就是取受，并且是那个生的直接原因。业也，作为法，不适合在此处被说成是原因
English
Because not seeing the unborn, it is said that birth is caused by desire. The second statement is, the Lokayata says: Then desire should also arise from the body, because not seeing desire without a body, so it is the same. If asked this way, then, the previous body, as a dharma, is considered to be the sole cause of the later desire, because it is acknowledged as the cause of the later desire, that is, the condition of acting together. If so, then it contradicts the previous prohibition of being a cause. If asked this way, then, the previous body, as a dharma, you being the sole cause of the later desire, was not previously prohibited, because you being the proximate cause of the later desire, was only previously excluded. If because not seeing birth without desire, so desire is the cause of birth, if following this reasoning, because not seeing desire without a body, so if considering the body also as the cause of desire, then the Lokayata, as a dharma, would himself be speaking of harming his own assertion of no prior birth, because previously it has been acknowledged that there is no prior birth, and later it is said that the previous body and desire are the cause of the later desire and body. If desire, as a dharma, is not the cause of the body, because the birth of the body and desire arise simultaneously, because you see the birth of the body, but did not see it before that. If asked this way, then the body also, as a dharma, should not be the cause of desire. Because it arises simultaneously with desire. If acknowledged, then desire is not without cause, and other causes do not arise from the body, so it is established that it arises from a similar cause. In this way, then the first desire of this life, as a dharma, should be established that a similar kind has already been established before it. Because it is equal, that is, it arises from a similar cause. The third statement is, if only desire is the cause of birth, then, the Abhidharmakosha says: "Born from ignorance, karma and desire", thus contradicting that birth is of three causes. If asked this way, then, ignorance, that is, unknowing, as a dharma, although it is also the cause of rebirth, is not mentioned here, because it is not necessarily to be reborn in samsara. Desire, as a dharma, you being said to be the cause in this case is justified, because the continuum of the aggregates of samsara is urging to be born, that is, to take, and is the immediate cause of that birth. Karma also, as a dharma, is not suitable to be said as the cause in this case