Tibetan
ཏེ། ཁྱོད་དེ་ཡོད་ཀྱང་སྲེད་པའི་རླན་དང་བྲལ་ན་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞུང་འདི་དག་གིས་ནི་སྤྱིར་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་མི་མཐུན་གྱི་རྒྱུ་བཀག་ནས་རིགས་མཐུན་རྒྱུར་བསྒྲུབ། དེ་ལའང་མ་རིག་པ་དང་། སྲེད་པ་དང་། ལས་གསུམ་ཡོད་པ་ལས་གཞན་གཉིས་པོ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ཁོ་ནར་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ངེས་མིན་པས་འདིར་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་རྒྱུར་གྲུབ་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་འགོག་བདེན་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་ཐར་པ་བསྒྲུབ། །གྲོལ་བ་པོ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །གྲོལ་བའི་ཚུལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །བཅིངས་ཐར་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། གཏན་དུ་བ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་རིག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུ་མ་རིག་པ་དེ་ལ་གེགས་དང་། རྐྱེན་མ་ཚང་བ་སོགས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། བདག་རྫས་ཡོད་ལ་བསམས་ནས་སེམས་ཅན་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་ཐར་བ་མེད་པར་ཐལ། འཁོར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེ་དྲོ་བ་ལས་མི་ཐར་བ་བཞིན་ཞེ་ན། ཐལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་པས་འདོད་པ་དང་རྟགས་མ་གྲུབ་པའི་ལན་དོན་མཐུན་ཐེབས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འཁོར་བ་དང་ཐར་པ་གང་ལ་འཇོག་ཅེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་འབའ་ཞིག་པོ་འདི་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་འཇུག་པ་ལ་འཁོར་བ་དང་། རྒྱུ་སྤངས་པས་མི་འབྱུང་བ་ཙམ་ལ་ཐར་པར་འཇོག་གོ །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འབད་རྩོལ་མི་བྱེད་པར་ཐལ། འཁོར་བ་པོ་དང་། གྲོལ་བ་པོའི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་འདོད་ཅིང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འབད་རྩོལ་བྱེད་པ་འཐད་དེ། ཇི་སྲིད་བདག་ལ་ཆགས་པ་མ་བཅོམ་ཞིང་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་སྡུག་བསྔལ་བར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པ་མེད་པས་ཐ་སྙད་དུ་བདག་འཁོར་བ་ཡིན་ལ། གྲོལ་བ་པོའི་བདག་ནི་དོན་ལ་མེད་ན་ཡང་། བདག་དང་བདག་གིར་ལོག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོས་བརྩོན་པ
Chinese
，因为即使你存在，如果没有贪欲的湿气，也不能确定会有来世。因此，这些论典通常是为了证明痛苦及其原因，并且通过阻止不同类的原因来证明同类的原因。其中有无明、贪欲和业三种，但其他两种不一定只在来世产生痛苦，因此，在这里，作为成就之业的主要因素，贪欲被证明是原因，这是当前的目的。第三，为了证明痛苦的止息，宣说灭谛，有四点：证明从痛苦中解脱，获得解脱；驳斥关于解脱者的争论；驳斥关于解脱方式的争论；以及否定束缚和解脱是由我所作。第一点是：痛苦的主要原因贪欲，是法，不是永恒的，因为伴随着原因无明。这是周遍的，因为原因无明可能有障碍和不完整的条件等。第二点是：有些人说，认为我（藏文：བདག་，梵文天城体：आत्म，梵文罗马拟音：ātma，汉语字面意思：自我）是实有的，那么众生，是法，不可能从轮回中解脱，因为是轮回的法，就像火不能从温暖中解脱一样。如果这样说，那么这个推论，是法，对佛教徒没有损害，因为佛教徒的意愿和理由没有成立，因为没有我。那么，轮回和解脱应该如何安立呢？仅仅是痛苦的蕴聚，伴随着原因而存在，这被称为轮回；仅仅是断除了原因而不产生，这被称为解脱。如果说，补特伽罗（藏文：སྐྱེས་བུ་，梵文天城体：पुरुष，梵文罗马拟音：puruṣa，汉语字面意思：人）是法，为了从轮回中解脱而不会努力，因为没有轮回者和解脱者的我。如果这样说，从胜义的角度来说是承认的，但从世俗的角度来说，理由不成立。就像这样，补特伽罗（藏文：སྐྱེས་བུ་，梵文天城体：पुरुष，梵文罗马拟音：puruṣa，汉语字面意思：人）是法，在世俗中，为了从轮回中解脱而努力是合理的，因为只要没有摧毁对我的执着，并且对我的执着之蕴被痛苦完全折磨，那么我执着于痛苦，并且没有安住在快乐的自性中，所以在世俗中我是轮回者。虽然解脱者的我在胜义中不存在，但为了摧毁错误地执着于我和我所，蕴会努力。
English
, because even if you exist, if you are without the moisture of craving, it is not certain that there will be a future life. Therefore, these treatises generally prove suffering along with its cause, and prove the cause of the same kind by preventing the cause of different kinds. Among them, there are three: ignorance, craving, and karma, but the other two do not necessarily produce suffering only in the future life. Therefore, here, as the main factor of the accomplishing karma, craving is proven to be the cause, which is the point of the occasion. Third, in order to prove the cessation of suffering, the Truth of Cessation is explained in four points: proving liberation from suffering; refuting arguments about the liberated one; refuting arguments about the manner of liberation; and negating that bondage and liberation are done by the self. The first point is: craving, the main cause of suffering, is a dharma, not eternal, because it is accompanied by the cause of ignorance. This is pervasive, because the cause of ignorance may have obstacles and incomplete conditions, etc. The second point is: some say, thinking that the self (Tibetan: བདག་, Sanskrit Devanagari: आत्म, Sanskrit Roman transliteration: ātma, Chinese literal meaning: self) is substantially existent, then sentient beings, are dharmas, it is impossible to be liberated from samsara, because it is a dharma of samsara, just as fire cannot be liberated from warmth. If you say so, then that inference, is a dharma, does not harm Buddhists, because the Buddhist's intention and reason are not established, because there is no self. Then, how should samsara and liberation be established? Merely the aggregate of suffering, existing with its cause, is called samsara; merely not arising by abandoning the cause, is called liberation. If it is said that a person (Tibetan: སྐྱེས་བུ་, Sanskrit Devanagari: पुरुष, Sanskrit Roman transliteration: puruṣa, Chinese literal meaning: person) is a dharma, he will not make effort to be liberated from samsara, because there is no self of the samsaric and the liberated one. If you say so, it is admitted from the ultimate point of view, but from the conventional point of view, the reason is not established. Like this, a person (Tibetan: སྐྱེས་བུ་, Sanskrit Devanagari: पुरुष, Sanskrit Roman transliteration: puruṣa, Chinese literal meaning: person) is a dharma, in the conventional sense, it is reasonable to make effort to be liberated from samsara, because as long as attachment to the self has not been destroyed, and the aggregate with attachment to the self is completely tormented by suffering, then I cling to suffering, and there is no abiding in the nature of happiness, so in the conventional sense I am a samsaric being. Although the self of the liberated one does not exist in reality, the aggregates strive to destroy the false imputation of self and what belongs to self.