Tibetan
་གསུམ་པོ་གཞུང་འོག་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔར་འཆད་རིགས་ཀྱི། ཚིགས་བཅད་བཞི་པོ་ཁོ་ནའི་ཕྱོགས་སྔར་འཆད་པ་ནི་མགོ་བོ་གོས་ཀྱིས་བཏུམ་ནས་མཇུག་མ་སུས་ཁྱེར་མི་ཚོར་བའོ། །མདོར་ན་རྩོད་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་གྱུར་པའི་དགོས་པ་ལ་རྩོད་པ་ཡིན་ཀྱང་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོས་དེའི་ལན་མ་བཏབ་ཅིང་། རྩོད་པ་དང་པོ་ལ་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོས་ལན་བཏབ་ཀྱང་གྱུར་པའི་དགོས་པ་ལ་རྩོད་པ་མིན་པས་འབྲེལ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ཡན་ཆད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་དང་གྱུར་པ་བཤད་ཟིན་ནས། ཚད་མའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་ནི། ཚད་མ་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་དང་། གྱུར་པའི་དགོས་པ་ལ་རྩོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ཅིང་། ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་མེད་ཅེས་པའི་རྩོད་པ་གསུམ་ནི་འདིར་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་སྟོན་ནོ། །རྩོད་པ་དང་པོའི་ལན་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་དངོས་སུ་མ་བྱུང་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཁ་བསྐང་བ་ནི་ཚིགས་བཅད་བཞི་སྟེ་འདིས་དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཚད་མ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་ནས་དེ་གྲུབ་པའི་ཚེ་ཤེས་བྱའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའང་བསྒྲུབ་ནུས་པ་ནི་ལེའུ་དང་པོར། བླང་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །དེས་ན་དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཚན་གཞིར་བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་པ་བཟུང་བ་ནི་ལུགས་འདི་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའོ། །རྩོད་པ་གཉིས་པའི་ལན་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་པོ་ལུགས་འབྱུང་དུ་བཤད་པས་སྟོན་ཏེ། ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་དུ་མར་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་རྣམ་གོམས་པས་སེམས་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་ནས། དེ་གྲུབ་ན་བརྩེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སྦྱོར་མཛད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་ལམ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྟོན་པ་འགྲུབ། དེ་གྲུབ་ན། གྲུབ་ལས་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་འདི་ནི་རྒྱུ་རུ་བཤད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་བདེ་གཤེགས་འགྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་ལམ་བདེན་ལ་གསལ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྟོགས་པར་འགྲུབ། དེ་གྲུབ་ན། སྐྱོབ་པ་ཉིད་གཟིགས་ལམ་གསུངས་པ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་ལམ་གཞན་ལ་བསྟན་པའི་སྐྱོབ་པ་འགྲུབ། དེས་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཅེས་པ་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་གོམས་ལས་དེ། །ཞེས་སོགས་སོ། །རྩོད་པ་གསུམ་པའི་ལན་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་པོ་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པས་སྟོན་ཏེ། ཐོག་མར་གཞན་ལ་བདེན་བཞིའི་གནས་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་སྐྱོབ་པ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་ནས། དེ་གྲུབ་ན་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་ལྡན་མངོན་དུ་བྱས་པར་གྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་ལམ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྟོན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བར་གྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་འདོད་ཀྱི་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྔོན་དུ་སོང་བར་གྲུབ། དེས་ན་སྟོན་པ་འདིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་གཉིས་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པར་འགྲུབ་བོ་ཞེས་པ་ནི་ཡང་ན་སྐྱོབ། བདེན་པ་བཞི་ནི་སྟོན་མཛད་པའོ། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེས་ན་ལུགས་འབྱུང་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་གི་རྟགས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་རུང་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ། ལུགས་བཟློག་ནི་རྒྱུ་སྔོན་སོང་སྒྲུབ་ཀྱི་འབྲས་རྟགས་ཡིན་པས་དགོས་པ་ཡང་ཚད་མའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་ཙམ་དང་། སྟོན་པ་འདིས་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པ་གཉིས་སོ་སོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་གདུལ་བྱ་ལ་ཕན་ཐོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་གཞུང་གི་དོན་དངོས་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ལོག་རྟོག་བརྗོད། །ལོག་རྟོག་བཀག་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དང་། དེའང་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་པ་མི་འཐད་དེ། སྤྱིར་སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་མ་ལུས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་རྒྱལ་དཔོག་པ་ལ་སོགས་ཁ་ཅིག་རབ་ཏུ་བརྗོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་མ་མེད་པ་བཀག་ནས་ཚད་མ་བསྒྲུབ། །སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་བཀག་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན། །ནན་ཏན་མ་བྱས་བཀག་ནས་བྱས་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། དགོས་པའི་དོན་ཀུན་ཤེས་ལྡན་འཚོལ་བ་འཐད། །དེ་ལ་དོན་ཤེས་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པར་རིགས། །དགོས་པའི་དོན་ཀུན་ཤེས་ལྡན་ཚད་མར་བསྟན། །དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་མ་ལུས་པ་ཤེས་པའམ་མི་ཤེས་ཀྱང་རུང་ཐར་པའི་ཐབས་ལེགས་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཐར་པ་དོན་གཉེར་ལ་སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྟོན་པ་པོ་འདིས་ཐར་པའི་ཐབས་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་སྟོན་ན། ཐབས་མ་ཡིན་པ་སྟོན་སྲིད་སྙམ་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་པོ་ལ་འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་ཅན་རྟོག་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན། ཐར་པའི་ཐབས་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པའི་བཤེས་གཉེན་འག
Chinese
将这三者放在所有下部论典之前讲解是不合理的。如果只讲解这四个偈颂，就像用衣服蒙住头，却不知道是谁拿走了脚一样。总之，后面的两个辩论是关于“转变”的必要性的辩论，但四个偈颂并没有回答这些辩论。虽然四个偈颂回答了第一个辩论，但它不是关于“转变”的必要性的辩论，因此是完全不相关的。那么，这是怎么回事呢？到此为止，已经解释了所立宗的量和“转变”。关于量的辩论是：“量是了知隐蔽义的”。关于“转变”的必要性的辩论是：没有这样的量的能立，即使有，也没有人重视它。这三个辩论在这里用一个偈颂来表示。虽然第一个辩论的答案没有在论典的礼敬颂中直接出现，但论师通过补充四个偈颂来弥补了这一点。这四个偈颂通过理证成立了通达一切必要义的量，一旦它成立，也能成立通达一切所知义，如第一品中“应取和应舍的自性”等一个偈颂。因此，将通达一切必要义的遍智作为菩萨见道者的遍智的基础，这种观点是不符合此宗的。第二个辩论的答案是通过以顺次的方式解释四个能立来表示的。首先，通过理证成立了由于在许多世中串习慈悲的对境和行相，心性转变为慈悲的自性，从而利益有情。一旦它成立，就会以“慈悲者为了摧毁痛苦，会对各种方便进行显现”的方式，成立为了消除他人的痛苦而修道的导师。一旦它成立，就会以“从成立中产生第一，这两个被说是原因”的方式，成立具有三种殊胜断证功德的善逝。一旦它成立，就会成立对道谛的明晰达到极致的证悟。一旦它成立，就会以“救护者宣说了自己所见之道”的方式，成立开示自己所见之道的救护者。因此，所谓“有能立”就是指“能立是来自串习慈悲”。第三个辩论的答案是第四个能立
English
It is unreasonable to explain these three before all the lower treatises. Explaining only these four verses is like covering the head with a cloth and not knowing who took the foot. In short, the latter two debates are debates about the necessity of "transformation," but the four verses do not answer these debates. Although the four verses answer the first debate, it is not a debate about the necessity of "transformation," so it is completely irrelevant. So, what's going on here? Up to this point, the established valid cognition and "transformation" have been explained. The debate about valid cognition is: "Valid cognition is knowing the hidden meaning." The debate about the necessity of "transformation" is: There is no such valid cognition's proof, and even if there is, no one pays attention to it. These three debates are represented here by one verse. Although the answer to the first debate does not directly appear in the treatise's homage, the teacher makes up for this by supplementing four verses. These four verses establish the valid cognition that understands all necessary meanings through reasoning, and once it is established, it can also establish the understanding of all knowable meanings, such as the one verse in the first chapter, "The nature of what should be taken and what should be abandoned." Therefore, the view of taking the omniscient of understanding all necessary meanings as the basis of the omniscient of the Bodhisattva who has attained the path of seeing does not conform to this sect. The answer to the second debate is expressed by explaining the four proofs in a sequential manner. First, it is established through reasoning that due to the habituation of the object and aspect of compassion in many lives, the nature of the mind is transformed into the nature of compassion, thereby benefiting sentient beings. Once it is established, it will establish the teacher who practices the path in order to eliminate the suffering of others in the way of "The compassionate one, in order to destroy suffering, will manifest various means." Once it is established, it will establish the Sugata with three special qualities of abandonment and realization in the way of "From establishment arises the first, these two are said to be the cause." Once it is established, it will establish the realization of the truth of the path that is clear to the extreme. Once it is established, it will establish the protector who shows the path he has seen to others in the way of "The protector proclaimed the path he saw himself." Therefore, the so-called "there is proof" refers to "the proof comes from the habituation of compassion." The answer to the third debate is the fourth proof.
Chinese
以逆向的方式讲述来阐释，首先，以理证成立毫不颠倒地向他人展示四谛之真相的救护者。此成立，则成立已现前具足三种殊胜证悟。此成立，则成立引导入道的导师已先出现。此成立，则成立欲除他人痛苦之慈爱大悲已先出现。因此，这位导师已努力于两种论证方法得以成立，即或者救护，四谛是导师所开示的。等等。因此，顺向推理是从圆满具足之因的集合之相，成立能生果之自性之理。逆向推理是成立因已先行的果之相，因此，必要性也仅在于有量之论证，以及这位导师努力于论证二者需各自了知。将利益具缘之所化。第二，正文之真实意义有二：陈述无有论证之邪分别，遮破邪分别后开示论证。第一是：世尊是量，并且，彼亦不应依赖论证，因为，通常若士夫是量，则定是知晓所有隐蔽之义，因无有彼之故，并且，彼论证之因本身亦无有之故，并且，努力于彼因亦非有之故，此乃国王占卜者等一些人极力宣说。第二有三：遮破无有量而成立量，遮破无有论证而开示论证，遮破未努力而成立已努力。第一有四：寻求具知一切所需义者是合理的，于彼辨别知义之有无是合理的，显示具知一切所需义者为量，安立彼即是量之论证。第一是：无论是知晓所有隐蔽之义，或者是不知晓，仅仅是善知解脱之方便，对于寻求解脱者而言，即是士夫之量，如此，若这位导师在不知晓解脱之方便的情况下进行开示，有可能会开示非方便，心想会开示，对于开示者心存迷惑之具分别者们，法性，与具知解脱之方便之善知识相
English
It is explained by speaking in reverse, first, the protector who shows the truth of the four noble truths to others without any distortion is established by reasoning. If this is established, then it is established that the three special realizations have been manifested. If this is established, then it is established that the teacher who leads to the path has appeared first. If this is established, then it is established that the love and great compassion that desires to remove the suffering of others has appeared first. Therefore, it is established that this teacher has made efforts in two methods of proof, that is, either the protector, the four truths are what the teacher teaches. And so on. Therefore, the forward inference is the nature of the reason that establishes the possibility of producing the result from the sign of the complete collection of causes, and the reverse inference is the sign of the result that establishes the prior cause, so the need is only to have a valid proof, and the teacher's effort in proving the two should be understood separately. It will benefit the fortunate disciples. Secondly, the actual meaning of the text has two parts: stating the wrong conceptions without proof, and showing the proof after refuting the wrong conceptions. The first is: the Blessed One is valid, and it is not reasonable to rely on proof, because, in general, if a person is valid, then he must know all the hidden meanings, because there is no such thing, and because there is no cause for that proof, and because there is no effort to make that cause, some people, such as the king's diviner, say so. The second has three parts: refuting the absence of validity and establishing validity, refuting the absence of proof and showing proof, refuting the absence of effort and establishing effort. The first has four parts: it is reasonable to seek someone who knows all the necessary things, it is reasonable to examine whether he knows the meaning or not, it is reasonable to show that someone who knows all the necessary things is valid, and it is reasonable to establish the proof that he is valid. The first is: whether he knows all the hidden meanings or not, just knowing the means of liberation well is the validity of a person for those who seek liberation, like this, if this teacher teaches without knowing the means of liberation, he may teach non-means, thinking that he will teach, for those who have doubts about the teacher, the Dharma nature, and the virtuous friend who knows the means of liberation