Tibetan
་དེ་ཉིད་གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་མིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འགྱུར་བའི་སྐབས་མི་སྲིད་པར་ཐལ། འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་རྟག་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཁས་བླངས་སོ། །ཡང་དབང་ཕྱུག་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་གང་གིས་རྒྱུར་འདོད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་མི་འདོད་དེ་འདོད་དགོས་པར་ཐལ། རྒྱུར་འདོད་པའི་སྐབས་ནའང་རྒྱུ་མིན་པའི་སྐབས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་མེད་ན། ནག་པའི་ལུས་ཀྱི་རྨ་སོས་སྐྱེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་སྡོང་དུམ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དེ་བྱེད་རིགས་པར་ཐལ། རྒྱུ་མིན་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། མཚོན་སོགས་དང་ནག་པའི་ལུས་འབྲེལ་པ་ལས་ནག་པའི་ལུས་ཀྱི་རྨ་དང་། སྨན་སོགས་དང་འབྲེལ་པ་ལས་དེ་འདྲུབས་པ་སྟེ་སོས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ན་དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མིན་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པར་ཡང་ནི་མི་རུང་བར་ཐལ། སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མེད་པར་ནི་རྟག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་དཀའ་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལོག་སྟོབས་ཀྱིས་རང་གི་འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི་རྫ་མཁན་དང་འཇིམ་པ་སོགས་གང་དག་ཡོད་ན་བུམ་པ་གང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བུམ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བུམ་པ་དེའི་རྒྱུར་རྟོག་པ་ཡིན་ན། འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱུ་རྣམས་ཕན་ཚུན་འཆོལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་ཡི་རྐྱེན་གྱིས་མ་ངེས་སྤང་། །ནང་གི་རྐྱེན་གྱིས་མ་ངེས་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི་གོང་གི་རྒྱུ་མིན་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་མིན་པར་ཐལ་བ་མེད་དེ། ས་སོགས་རྟག་པ་ཡིན་པས་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ས་དང་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན། མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་ལ། མྱུ་གུ་མི་སྐྱེད་པ་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ན་ནི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། མ་གྱུར་ན་ནི་མིན་ཏེ། དེ་རྨོ་བ་སོགས་ལེགས་པར་བྱས་པ་ན་མྱུ་གུ་དེའི་ཁྱད་པར་བཟང་བ་སོགས་མ
Chinese
那么，它在什么时候会变成非因呢？变成非因的情况是不可能的，因为它是果的因是恒常的缘故。这个立宗是承认的。再说，自在天，作为有法，你凭借什么特殊性想要成为因的那个状态，不想要成为非因，而是必须想要成为因呢？因为在想要成为因的时候，也并没有从不是因的状态变成具有特殊自性的状态。如果没有遍，那么，黑人身体上的伤口愈合生长，作为有法，即使是和你没有关系的树桩，为什么也不认为它是你的因呢？而是应该认为它是你的因。因为即使没有从非因变成特殊自性，也有是因的情况。不能这样认为，因为刀等和黑人身体接触后，会产生黑人身体的伤口，药物等和黑人身体接触后，会使伤口痊愈生长。如果前一个理由不成立，那么自在天，从非因的状态变成特殊自性也是不允许的，因为前后自性没有差别是恒常的缘故。第二，自在天，你产生果的能力，也很难被量识所认知，因为你以相反的力量不能使自己的果倒退，因为你是恒常的缘故。第三，陶匠和泥土等存在时，看到瓶子产生，除了这些之外的自在天，你不是瓶子的因，如果你认为是瓶子的因，那么从所有的果来看，因会以互相混杂的方式无止境地延续下去。第四点分为两种：排除外缘的不确定性，排除内缘的不确定性。第一点是，因为没有从上述非因的状态变成特殊自性，所以没有成为非因的过失，如果有人说，因为土地等是恒常的，所以即使没有从不生芽的状态变成特殊自性，也是芽的因。那么，土地和种子等，作为有法，在产生芽的时候，如果完全从不生芽的状态变成特殊自性，那就是因，如果没有变成特殊自性，那就不是因，因为如果好好地耕作等，那么那个芽的特性就会变得更好等。
English
Then, when will it become a non-cause? It is impossible for it to become a non-cause, because it is the cause of the effect and is permanent. This proposition is admitted. Furthermore, the self-existent one, as the subject, by what particularity do you want to be the cause in the state of wanting to be the cause, and not want to be the non-cause, but must want to be the cause? Because even when wanting to be the cause, it has not become a state with a special nature from the state of not being the cause. If there is no pervasion, then, the healing and growth of a wound on a black person's body, as the subject, even a tree stump that is not related to you, why is it not considered your cause? Rather, it should be considered your cause. Because even if it has not become a special nature from a non-cause, there are cases where it is a cause. This cannot be accepted, because the wound on the black person's body is produced from the contact of weapons, etc., with the black person's body, and the healing and growth of the wound is caused by the contact of medicine, etc., with the black person's body. If the previous reason is not established, then, self-existent one, it is also not permissible to change from the state of non-cause to a special nature, because the previous and subsequent natures are not different and are permanent. Second, self-existent one, even your ability to produce effects is difficult to be recognized by valid cognition, because you cannot reverse your own effect with opposing forces, because you are permanent. Third, when potters and clay, etc., are present, seeing that a pot is produced, other than those, self-existent one, you are not the cause of the pot, and if you think you are the cause of the pot, then from all the effects, the causes will continue endlessly in a mutually mixed manner. The fourth point is divided into two: eliminating the uncertainty of external conditions, and eliminating the uncertainty of internal conditions. The first point is that because it has not become a special nature from the above-mentioned state of non-cause, there is no fault of becoming a non-cause. If someone says that because the earth, etc., are permanent, even if they have not become a special nature from the state of not producing sprouts, they are still the cause of sprouts. Then, the earth and seeds, etc., as the subject, when producing sprouts, if they completely change from the state of not producing sprouts to a special nature, then it is a cause, and if they have not become a special nature, then it is not a cause, because if plowing, etc., is done well, then the characteristics of that sprout will become better, etc.
Tibetan
ཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་དབང་པོ་ཡུལ་ལ་བྱེད་པ་ཚོགས་པ་དེ་མ་ཚོགས་པའི་གནས་སྐབས་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་མེད་ཀྱང་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་དབང་ཕྱུག་འདི་ཡང་རྒྱུ་མིན་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་གྱུར་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཡིན་པས་མ་ངེས་ཤེ་ན། རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་པ་དེ་ལའང་ཆོས་ཅན། མ་ཚོགས་པ་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་གྱུར་པ་མིན་ཏེ། མ་ཚོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། སོ་སོ་སོ་སོར་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་མེད་པས་ནའོ། །དེས་ན་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་པ་ཆོས་ཅན། མ་ཚོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྐྱེན་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོར་གང་ལ་ཡང་དབང་ཤེས་སོགས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་ཀྱང་ཚོགས་ན་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་སྲིད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཕྱུག་སོགས་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མིན་པར་ཐལ། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་གསུམ་བཤད་པ། གཉིས་པ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། གཞུང་གི་དོན་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྔ་རབས་པ་རྣམས་གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་ལ་རྣམ་བཅད་དང་། ཡོངས་གཅོད་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་དང་པོ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །ཞེས་སོགས་དང་། ཕྱི་མ་ལ་རྩོད་པ་ནི། ཚད་མ་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་དང་། ལན་ནི་མི་ཤེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཞིའོ་ཞེས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་སྨྲའོ། །དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོའི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ཚད་ཡིན་རིགས། །ཞེས་པའང་རྣམ་བཅད་ཀྱི་དགོས་པའི་གྲུབ་དོན་ཡིན་གྱི་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་དགོས་པ་ཞེས་ལོགས་སུ་བཤད་པར་བྱ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིན་ནའང་རྩོད་པའི་སྐབས་སུ་རྩོད་པ་གསུམ་བསླངས་ནས་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོས་དང་པོ་ཁོ་ནའི་ལན་བཏབ་པས་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ལན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ལན་སྒྲུབ་བྱེད་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པས་བཏབ་བོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་རྩོད་པ
Chinese
为了排除（这种说法）。第二，如果举例来说，根与境相合的集合，在未集合的状态下，即使没有转变成特殊的状态，也是产生根识的原因，那么，自在天即使没有转变成与非因不同的特殊状态，也是原因，这不确定吗？对于三种缘的集合也是如此，作为有法，并非没有转变成与未集合不同的自性特殊状态，因为有转变成与未集合不同的特殊状态的缘故。如果没有，那么即使三种缘集合，作为有法，也会变成没有产生根识的能力，因为从各自单独没有产生根识的能力的诸缘中，没有转变成自性特殊状态的缘故。因此，三种缘的集合，作为有法，成立了与未集合不同的特殊状态，因为具有产生根识的能力的缘故。因此，这三种缘，作为有法，是根识等的原因，因为即使各自任何一个都没有产生根识等的能力，但集合起来，就会变成具有产生根识能力的特殊功德的缘故。自在天等，作为有法，不是原因，因为没有转变成自性特殊状态的缘故。 讲述那三种能成立的理由。 第二，讲述那能成立的圆满理由，分为二：边际分析和论典的实际意义。第一，以前的学者们将陈述转变的必要性分为区分和完全排除两种，对于第一种，是为了消除争论，如“量是常有还是没有”，等等；对于后一种的争论是，如“量是了知隐蔽义”，等等，一个偈颂；回答是，为了显示不了解，如“不能显示”，等等，四个偈颂，他们一致这样说。但这不是论典作者的意图，因为“成为能成立所依赖的量”，这也是区分的必要性的成立之义，而不是应该单独解释为完全排除的必要性，并且，即使如此，在争论的时候，提出了三个争论，而用四个偈颂只回答了第一个，因此会变成没有回答后面两个的过失。如果认为后面两个的回答是通过能成立的顺向和逆向的解释来回答的，那么这样的话，争论
English
In order to eliminate (this claim). Secondly, if, for example, the collection of sense faculties engaging with objects, even if it has not transformed into a special state from the state of not being collected, is the cause of generating sense consciousness, then, is it uncertain that this Ishvara, even without transforming into a special state different from non-causes, is a cause? For the collection of three conditions as well, as the subject, it is not that it has not transformed into a self-nature special state different from not being collected, because there is a transformation into a special state different from not being collected. If not, then even if the three conditions are collected, as the subject, it would become without the ability to generate sense consciousness, because from the causes that individually do not have the ability to generate sense consciousness, there is no transformation into a self-nature special state. Therefore, the collection of three conditions, as the subject, is established as a special state different from not being collected, because it has the ability to generate sense consciousness. Therefore, those three conditions, as the subject, are the cause of sense consciousness, etc., because even if each individually does not have the ability to generate sense consciousness, etc., but when collected, it becomes a virtue of transforming into a special state capable of generating sense consciousness. Ishvara, etc., as the subject, are not causes, because they have not transformed into a self-nature special state. Explaining those three reasons for establishing it. Secondly, explaining the complete reason for establishing that, there are two: marginal analysis and the actual meaning of the treatise. First, the former scholars divided the necessity of stating transformation into two: distinction and complete exclusion. For the first, it is to eliminate disputes, such as "Is validity permanent or not?", etc.; for the latter, the dispute is, such as "Validity is knowing hidden meanings", etc., one verse; the answer is, to show not understanding, such as "Cannot show", etc., four verses, they all say this in unison. But this is not the intention of the treatise's author, because "Becoming the measure that depends on the establisher" is also the meaning of the establishment of the necessity of distinction, and it should not be explained separately as the necessity of complete exclusion, and even so, when arguing, three disputes were raised, and the four verses only answered the first, therefore it would become a fault of not answering the latter two. If it is thought that the answers to the latter two were answered by explaining the establisher in a forward and reverse manner, then in that case, the dispute