Tibetan
དོན་དངོས་བཤད་པ། དོན་དངོས་བཤད་པ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་གྱུར་པ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་གྱུར་པ་བཤད། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་གསུམ་བཤད། །ཚད་མས་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་སྐྱེས་བུ་ཚད་མར་བསྟན། །གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚད་མ་བསྟན། །རང་གཞུང་གཞན་དང་འགལ་བ་སྤང་། །དེ་ཉིད་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དོན་དང་བཅས་པ་བཤད། །མཚན་ཉིད་སྤྱི་ཡི་སྐྱོན་གསུམ་སྤང་། །མཚན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ངེས་བྱེད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཚད་མའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ན་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ནི་ཅི་ལྟ་བུ། གང་གིས་ན་དེ་ཚད་མར་འཇོག་ཅེ་ན། འདིར་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའོ། །མི་སླུ་བ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ཡིན་ཏེ། ལས་གང་ལ་མི་སླུ་ན་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་ལ་མི་སླུ། བྱེད་པ་པོ་གང་མི་སླུ་ན་ཤེས་པ་ཚད་མས་དོན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་འཇལ་བའི་བློ་དེ་མི་སླུ། བྱ་བ་ཇི་ལྟར་མི་སླུ་ན་རང་མཚན་ཡོད་པས་འཇུག་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི་མི་སླུ། རང་མཚན་མེད་པས་ལྡོག་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར། ས་སྐྱ་པའི་བཤད་ཚུལ་དེ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མ་ཁྱབ་པའི། ཁྱབ་ཆེས་པའི། མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་ལ་མི་སླུ་བ་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། སྒྲ་བྱུང་ཞེས་བརྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ལས་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་དམ། བརྗོད་བྱའི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཆོས་ཅན། མི་སླུ་བ་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་འཇུག་ཡུལ་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་སྟོན་པ་སྨྲ་བ་པོའི་བྱེད་པ་སྟེ། བརྗོད་འདོད་ཀྱི་བློའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་དོན་གང་གི་རྣམ་པ་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ་སྟེ་ཤར་བའི་བརྗོད་འདོད་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ། གནས་སྐབས་ལྔ་བྲལ་གྱི་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་སྟེ་རྟགས་སུ་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་དེ་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བས་ཚད་མའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྒྲ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་ལས་སྐྱེས་པའི་
Chinese
真实义宣说。 真实义宣说。 所立成为量宣说。 第二有三：宣说所立成为量，宣说彼之能立三种，宣说以量赞叹之必要。第一有二：显示薄伽梵为士夫量，宣说已成之必要。第一有三：显示经中所出之量，遣除自宗与他宗相违，将彼融入当下的意义。第一有三：宣说定义与意义，遣除一般定义的三个过失，宣说于有法上之决定。第一，于经之供养赞颂中，若以量赞叹薄伽梵，则量之自性为何？以何立为量耶？此处量之自性为无欺惑之识。彼不欺惑亦具三种差别：于何事不欺惑，于取舍之境不欺惑。何者不欺惑，识以量如实衡量事物之智不欺惑。如何不欺惑，以自相存在故取时，安住于能起作用是不欺惑。以无自相故舍时，空无能起作用是不欺惑之故。萨迦派之说法与他宗不同。第二有三：遣除不遍、过遍、不可能之过失。第一：量之定义，于不欺惑有不遍之过失，因声生之量无不欺惑故。若问声生是指从能诠之声中了知意乐之意，还是指了知所诠之义？若如前者，则如是之声所生亦为有法，是不欺惑，因显示语者显现欲说之境为取境之故。彼之显明显示语者之作用，即于意欲表达之智境中，如瓶子般之事物，其显现于心中之形象，即为欲表达之意，于彼之成立上，称“远离五种状态之瓶子”之声，即为有法，是量，是可作为理由者，因具足三种法相之故。因此，依于彼之识，于取境上不欺惑，故为量。若如后者，则彼声本身为有法，从自己所执著之所诠生起之
English
Explanation of the actual meaning. Explanation of the actual meaning. Explanation of the established object becoming valid. The second has three parts: explaining the established object becoming valid, explaining its three proofs, and explaining the necessity of praising with validity. The first has two parts: showing the Bhagavan as a valid person, and explaining the necessity of mentioning "becoming." The first has three parts: showing the validity that comes from the sutras, refuting contradictions between one's own and other schools, and applying it to the meaning of the occasion. The first has three parts: explaining the definition along with its meaning, refuting the three faults of the general definition, and explaining the determinants on the basis of the subject. First, in the offering praise of the sutra, if the Bhagavan is praised from the perspective of validity, then what is the nature of validity? By what is it established as valid? Here, the nature of validity is knowledge that is not deceptive. That which is not deceptive also has three distinctions: In what action is it not deceptive? It is not deceptive in the object of engagement and disengagement. Which agent is not deceptive? The mind that measures how things exist according to valid knowledge is not deceptive. How is the action not deceptive? Because it exists with its own characteristics, engaging in it means that it abides in being able to perform its function, which is not deceptive. Because it lacks its own characteristics, disengaging in it means that it is empty of being able to perform its function, which is why it is not deceptive. The Sakya school's explanation is different from others. The second has three parts: refuting the faults of non-pervasiveness, over-pervasiveness, and impossibility. The first is: The definition of validity, in non-deception, has the fault of non-pervasiveness, because the validity arising from sound does not have non-deception. If it is asked whether "arising from sound" refers to understanding the intention of motivation from the expressing sound, or whether it refers to understanding the meaning of what is expressed? According to the first, then that which arises from such a sound is also the subject, and is not deceptive, because it shows the speaker's manifest intention to express as the object of engagement. Showing that clearly is the speaker's action, that is, the aspect of the object, such as a pot, that has become the object of the intention to express, which is very clear in the mind, that is, the intention to express that arises, in the establishment of that, the sound called "a pot devoid of five states" is the subject, it is valid, it is indeed suitable as a reason, because it possesses the three characteristics. Therefore, the mind that relies on it is not deceptive in the object of engagement, so it is valid. According to the second, then that sound itself is the subject, arising from what is expressed that one clings to.
Tibetan
སྒོ་ནས་དེ་ལས་རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱར་རྟོགས་པ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། ཀུན་རྫོབ་པའི་བློ་དེ་མི་སླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བུམ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་བུམ་པའི་སྤྱི་སོགས་ལ་རྟོག་པ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། རང་འདྲེན་བྱེད་ཀྱི་བུམ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ཟིན་པའི་བུམ་པ་ལ་བསྣན་ནས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། དེ་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་སོགས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ལ་ཆོད་པའི་འབྲས་བུ་དང་། མཆོད་པའི་འབྲས་བུ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་དང་པོ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོའི་དོན་སོ་སོར་ཤེས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་པ་དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་སོགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་གཞལ་བྱའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་གཉིས་པ་དོན་རྟོགས་འདི་ཡོད་ལ། མེད་ན་དབང་སོགས་ཡོད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་ཡི་དོན་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ཇི་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་པ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་དོན་རྟོགས་ཏེ། རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་རང་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཤེས་པའི་ཆ་ལ་རང་ངེས་སུ་བསྟན་ཅིང་། རང་རིག་མངོན་སུམ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་མི་སླུ་བ་ལ་རང་ངེས་སུ་དོན་གྱིས་བསྟན་ཏེ། འཇུག་ཡུལ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་དང་། དེ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཆ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་གཉིས་གནད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ལའང་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་སམ་སྙམ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ལས
Chinese
因为从那之中，对自己的执著所表达的意义的认识不是量，因为是自己执著所表达的意义的因，而不是果。第二，量的定义“不欺骗”有周遍过大的过失，因为世俗的智慧是不欺骗的。如果这样说，就像执持瓶子的现量所引导的瓶子的总相之类的世俗的知识，作为有法，不认为是对于瓶子的不欺骗，因为在自己引导的执持瓶子的现量所执持的瓶子上添加而执持的缘故。第三，分别说者说，量的定义在知识上是不可能的过失，因为那在量的基础有色根上是不可能的。如果这样说，所量被认识的智慧是量，而有色根等不是量，因为量的果有决定的果和供养的果两种，从第一个来说，了知应取和应舍的事物的意义而进行取舍时，智慧是主要的，而不是根等。如果具有自己所量的形象的智慧，则有第二个果，即意义的认识，如果没有，即使有根等也没有用。后面的理由成立，因为具有对境形象的智慧是不同的，因此对智慧的意义认识的称谓也不同。第三，那么，在量的基础上，如何确定定义“不欺骗”和“知识”这两个呢？世俗的量，作为有法，从自证中认识到自己的本体是知识的意义，因为自体验的自证现量能够引导对自身是知识的意义的确定。这表明，所有的世俗量在定义的侧面，即知识的部分，是自知的，并且自证现量在定义的侧面，即不欺骗的部分，是自知的，因为对所入对境的确定是自力引导的，并且对那不欺骗的部分的确定是自力引导的，这两者要点相同。那么，因为与知识无差别，所以也能自力引导对不欺骗的确定吗？世俗的量，作为有法，确定是智慧的称谓，从随后的定解中
English
Because from that, the recognition of the meaning expressed by one's own attachment is not valid cognition, because it is the cause of the meaning expressed by one's own attachment, and not the result. Secondly, the definition of valid cognition, "non-deceptive," has the fault of being too pervasive, because conventional wisdom is non-deceptive. If it is said like that, like the conventional knowledge of the general characteristics of the vase, etc., led by the manifest perception of grasping the vase, as a subject, it is not considered non-deceptive with respect to the vase, because it grasps by adding to the vase grasped by the manifest perception of grasping the vase that it leads. Thirdly, the Vaibhashikas say that the definition of valid cognition has the fault of being impossible in knowledge, because that is impossible in the basis of valid cognition, the corporeal sense faculty. If it is said like that, the knowledge that cognizes the object of measurement is valid cognition, but the corporeal sense faculty, etc., are not valid cognition, because the result of valid cognition has two kinds of results: the result of determination and the result of offering. From the first, when one knows the meaning of things to be taken and things to be abandoned and engages in taking and abandoning, knowledge is the main thing, not the sense faculty, etc. If there is knowledge with the appearance of one's own object of measurement, then there is the second result, the cognition of meaning, but if not, even if there are sense faculties, etc., they are useless. The latter reason is established, because the knowledge with the appearance of an object is different, and therefore the term for the cognition of the meaning of knowledge is also different. Thirdly, then, how are the definition "non-deceptive" and "knowledge" determined on the basis of valid cognition? Conventional valid cognition, as a subject, cognizes that its own essence is knowledge from self-awareness, because the self-experiencing self-aware manifest perception is able to lead to the determination that it is knowledge itself. This shows that all conventional valid cognitions are self-aware in the aspect of the definition, the part of knowledge, and the self-aware manifest perception is self-aware in the aspect of the definition, the part of non-deception, because the determination of the object to be entered is led by its own power, and the determination of the part that is not deceptive is led by its own power, and these two points are the same. Then, because it is non-different from knowledge, can it also lead to the determination of non-deception by its own power? Conventional valid cognition, as a subject, determination is the term for wisdom, from the subsequent definite understanding