Tibetan
ས་སྤྱོད་པ་པོ་དེ་དག་ལས་བྱེད་པ་པོ་དེ་ལས་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལས་བྱེད་པ་པོའི་བདག་ཆོས་ཅན། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བདག་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡང་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དང་། ལས་བྱས་པ་དང་། མཐོང་བ་སོགས་ལ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། ངོ་ཤེས་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། མྱོང་བ་པོ་དང་དྲན་པ་པོ་གཅིག་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་ཐལ་བ་འཕེན་ནམ། ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འཕེན། དང་པོ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། མྱོང་བ་པོའི་གང་ཟག་དང་དྲན་པ་པོའི་གང་ཟག་གཅིག་ཡིན་པ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆོས་གྲགས་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་འགའི་མྱོང་བ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པའི་ལན་དོན་མཐུན་དུ་ཐེབས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཆོས་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཆོས་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་ཡོད་པར་ཐལ། མྱོང་བ་པོའི་ཆོས་དང་དྲན་པ་པོའི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆོས་གྲགས་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཕུང་པོ་སྔ་མས་མྱོང་བ་ལས་ཕྱི་མས་དྲན་པ་སོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན། ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལ་འདོད་ལན་དོན་མཐུན་དུ་ཐེབས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལས་ཆོས་ཀྱིས་དྲན་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཡོད། གང་ཟག་གིས་མྱོང་བ་ལས་གང་ཟག་གིས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་མེད་པ་དེས་ནའོ། །འདིར་གནད་འདི་ཤེས་དགོས་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་མྱོང་དྲན་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་འདོད་ཅིང་། གང་ཟག་རྫས་ཡོད་འདོད་པ་དག་གིས་ནི་གང་ཟག་གིས་མྱོང་བ་གང་ཟག་གིས་དྲན་པ་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་འདོད་ལ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གང་ཟག་ལ་དེ་དག་འཇོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། མྱོང་དྲན་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ནི་ཆོས་ལ་འཇོག་དགོས་ཏེ། སྔོ་འཛིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མྱོང་བ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་དྲན་པ་དང་། སེམས་པས་ལས་བསགས་པ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་ཚོར་བས་ལོངས་སྤྱོད་པ་སོགས་སུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཟག་ལ་མྱོང་དྲན་མེད་པས་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་མེད་ལ། ཆོས་ཀྱི་མྱོང་དྲན་ནི་གཞན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མྱོང་དྲན་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་འཇོག་ཏུ་རུང་ཡང་མྱོང་དྲན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ན་གཞན་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །འདི་དག་ནི་དབུ་ཚད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁོ་བས་དཔྱོད་ལྡན་དག་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག གསུམ་པ་དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྲེད་པ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟན། སྲེད་པ་མེད་ན་ཡང་སྲིད་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལེགས་པར་བསྒོམ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིས་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་དང་། དེའི་རྗེས་འབྲང་སེར་སྣ་དང་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་རྣམ་པ་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དང་འགལ་བའི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྗེས་སུ་རྟོགས་ཤིང་སྒོམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ཏེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལས་སྡུག་བདེན་ལ་བརྟན་པ་སྟེ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ངའོ་ཞེས་དང་། ངའི་ཞེས་དང་། སོགས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྒྱུ་མིན་སོགས་བཞི་དང་། འགོག་པ་ལ་འགོག་པ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་དང་། ལམ་ལ་ལམ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་མ་རིག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་མ་རིག་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པས་བདེ་སྡུག་ལ་བླང་དོར་དུ་ཡོངས་སུ་སྲེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པ་སྤངས་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་ལས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལུས་ཏེ་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་ལེན་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་གཙོ་བོ་གཅིག་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དཔེར་ན་ས་བོན་མེད་ན་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ལམ་བདེན་གྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འཇིག་ལྟས་བསྡུས་པའི་མ་རིག་པ་དང་། རྐྱེན་སྲེད་པ་ཡིན་པས་གཞུང་གི་སྐབས་ཀྱང་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཤད་ཟིན་ལམ་དེ་ཞེས་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་འཁོར་བ་སྤོང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་བསྟན་ནས། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པ་དང་།
Chinese
如果说，行事者与受用者是不同的，那么，作为行事者的补特伽罗，由于与受用异熟果者不同，因此会坏灭。此外，作为补特伽罗，产生果的能力也不会成立，因为是常法。第二，如果说，他人所经历的、所作的业、所见等等，会变成他人所忆念的、所受用的、所认识的等等，因为经历者和忆念者不是同一个。那么，是从人的角度出发而推出这样的过失，还是从法的角度出发而推出？如果是前者，那么他人所经历的会变成他人所忆念的等等，因为经历者的人和忆念者的人不是同一个等等。这个推论，对法称（ཆོས་གྲགས།）来说不是损害，因为有些人没有经历等等，所以法称对你施加了不定遍的符合意义的回答。如果是后者，那么法蕴（ཆོས་ཕུང་པོ།）所经历的会变成其他法蕴所忆念等等，因为经历者的法和忆念者的法等等不是同一个。这个推论，对法称来说不是损害，因为先前的法蕴所经历的会产生后来的法蕴所忆念等等，所以法称对你施加了所许的符合意义的回答，因为以法经历而法忆念的理由，经历产生忆念是有的，而人经历而人忆念是没有的。这里必须了解这个要点，主张实有者认为经历忆念等等可以用理智来分析，而主张补特伽罗实有者则认为人经历而人忆念等等可以用理智来分析。然而，从迦湿弥罗的说一切有部（ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ།）以上的实有论者们则认为，将这些安立在人身上只是名称而已，而经历忆念等等可以用理智来分析则必须安立在法上，因为眼识取蓝色所经历的，会被随后的忆念识所忆念，以及思心所积业，会被随后的感受所受用等等。
English
If it is said that the agent and the enjoyer are different, then, the self as the agent will be destroyed because it is different from the one who enjoys the ripened results. Furthermore, the self as the person will not be able to produce results because it is permanent. Secondly, if it is said that what is experienced, done, seen, etc. by others will become what is remembered, enjoyed, recognized, etc. by others, because the experiencer and the rememberer are not the same, then, is this consequence drawn from the perspective of the person or from the perspective of the dharma? If it is the former, then what is experienced by another person will become what is remembered by another person, etc., because the person who experiences and the person who remembers are not the same, etc. This consequence is not harmful to Dharmakirti, because some people do not have experiences, etc., so Dharmakirti gives you a congruent answer of uncertain pervasion. If it is the latter, then what is experienced by another aggregate of dharmas will become what is remembered by another aggregate of dharmas, etc., because the dharma of the experiencer and the dharma of the rememberer, etc., are not the same. This consequence is not harmful to Dharmakirti, because what is experienced by the previous aggregate of dharmas will give rise to what is remembered by the later aggregate of dharmas, etc., so Dharmakirti gives you a congruent answer of acceptance, because for the reason that dharma experiences and dharma remembers, there is remembrance arising from experience, but there is no person experiencing and a person remembering. Here, it is necessary to understand this key point: those who assert reality believe that experience, memory, etc. can be analyzed by reason, while those who assert the substantial existence of a person believe that a person's experience, a person's memory, etc. can be analyzed by reason. However, realists from the Kashmir Vaibhashikas (ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ།) upwards believe that applying these to a person is only a name, and that experience, memory, etc., which can be analyzed by reason, must be applied to the dharma, because what is experienced by the eye consciousness that apprehends blue is remembered by the subsequent memory consciousness, and the karma accumulated by the mental factor is enjoyed by the subsequent feeling, etc.
Chinese
因此，由于补特伽罗没有感受和记忆，所以不存在他人感受和他人记忆等。法的感受和记忆是不同的，因为是因果关系。中观应成派则认为，名言上感受和记忆可以安立在法和补特伽罗两者上，但感受和记忆不是他体，因为如果是因果关系就必须不是他体。这些对于中观和量论的宗义非常重要，有智慧的人请牢记在心。第三，因此，为了显示对治正确的见解，分为两部分：显示断除贪欲的对治，没有贪欲也就没有轮回。第一部分是：以很好地修习无常等十六种行相的正确的见解，作为有法，能够断除贪欲以及其随行者的悭吝和嫉妒等一切，因为对于所缘的四谛，能够如实地了知和修习与常等十六种行相相违的，仅仅是无常等十六种行相。普遍成立，因为在所缘的四谛中，苦谛执著为稳固即常，以及快乐，以及我，以及我的等等，集谛执著为非因等四种，灭谛执著为非灭等四种，道谛执著为非道等四种，这样以非正确的十六种行相，由无明增益，因此由无明产生的贪欲对乐和苦取舍而完全贪著的缘故。第二部分是：从我执产生的贪欲断除的补特伽罗，作为有法，即使业和身体存在，也不会再取业、烦恼和身体这三者为因的生，因为主要的一个因烦恼已经没有了。例如，没有种子就不会生出苗芽一样。这里，道谛的论典们成立了通达无我的道是轮回的对治，并且轮回的痛苦之因是包含坏聚见（འཇིག་ལྟ，梵文：satkāya-dṛṣṭi，梵文罗马拟音：satkāya-dṛṣṭi，汉语字面意思：有身见）的无明，以及缘是贪欲，因此论典的场合也是断除这些的对治的两个场合。第一，以“已经说了的那个道”显示了通达无我对断除轮回有能力，然后进入到它的成立方式，即对境的实况。
English
Therefore, since a person does not have experience and memory, there is no such thing as another person's experience and another person's memory. The experience and memory of Dharma are different, because they are cause and effect. The Madhyamaka-Prāsaṅgika school believes that, conventionally, experience and memory can be established on both Dharma and persons, but experience and memory are not other, because if they are cause and effect, they must not be other. These are very important for the tenets of Madhyamaka and Pramāṇa, and wise people should keep them in mind. Third, therefore, in order to show the antidote to correct view, it is divided into two parts: showing the antidote to eliminate craving, and without craving, there is no rebirth. The first part is: with the correct view of cultivating impermanence and other sixteen aspects well, as the subject, it can eliminate all craving and its followers, such as stinginess and jealousy, because for the object of the Four Noble Truths, it can truly understand and cultivate the sixteen aspects such as impermanence, which are contrary to the sixteen aspects such as permanence. It is universally established, because in the object of the Four Noble Truths, the truth of suffering is clung to as stable, i.e., permanent, as well as happiness, as well as I, as well as mine, etc., the truth of origin is clung to as non-cause, etc., the truth of cessation is clung to as non-cessation, etc., and the truth of the path is clung to as non-path, etc. In this way, with the sixteen non-correct aspects, ignorance is increased, and therefore, the craving arising from ignorance completely clings to taking and abandoning happiness and suffering. The second part is: the person who has abandoned the craving arising from self-grasping, as the subject, even if karma and body exist, will not take birth with the three causes of karma, afflictions, and body, because the main cause, affliction, is no longer there. For example, just as a sprout will not grow without a seed. Here, the treatises of the truth of the path establish that the path of realizing selflessness is the antidote to samsara, and the cause of the suffering of samsara is ignorance, which includes the view of the aggregates (འཇིག་ལྟ，梵文：satkāya-dṛṣṭi，IAST：satkāya-dṛṣṭi，meaning: view of the existing body), and the condition is craving. Therefore, the occasion of the treatises is also the two occasions of eliminating the antidotes to these. First, by showing that the path that has already been spoken of has the ability to abandon samsara by realizing selflessness, then entering into its establishment, that is, the reality of the object.