Tibetan
བདག་ལྟ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་དང་། བདག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཞེས་སོགས་དང་། གཉིས་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། གསུམ་པ་ནི། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། །ཞེས་སོགས་སོ། །ལམ་གཞན་བདག་ཆགས་སྐྱོན་བཅས་སུ་ཤེས་པ་དང་། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། དབང་བདག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་བདག་ལྟ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་འགལ་བས་བདག་ལྟ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། དེས་ན་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་མི་རུང་ཞེས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་ན། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ཕྱིར་གྲོལ་འདོད་ཐོགས་མེད་པའི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། སྟོན་པའི་སྐབས་དང་། ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་སྲེད་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ངེས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་སྲེད་པ་མ་སྤངས་ན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། ལུང་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ནི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པས་འབྲས་བུ་ལོག་སྲེད་སྤོང་མི་ནུས་ཞེས་པ་ནི། ལུང་ནི་དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་པའི། །ཞེས་སོགས་སོ། །བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་ནི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་སྤོང་བའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་སྲེད་པ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་སྤོང་ནུས་སོ་ཞེས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལས་ལོགས་སུ་ལས་ལུས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི། ལས་དང་ལུས་དག་སྤང་མིན་ཏེ། །ཞེས་སོགས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་སྒྲུབ་པ་སྐབས་དོན་གྱི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་སྐབས་སུ་བབ་པ་འགོག་པའི་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་བོད་ཀྱི་ཊཱི་ཀ་བྱེད་པ་དག བདག་མེད་བསྒོམས་པས་གྲོལ་བའི་ཚུལ། དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤོང་། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལམ་དུ་བསྒྲུབ། བདག་འཛིན་མ་སྤངས་པའི་གཉེན་པོ་ལམ་དུ་མི་རུང་བ་དང་བཞི་ལས། ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། ལུང་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ཙམ་དང་། ལས་ལུས་འཛད་པའི་ཐབས་གཉེན་པོར་མི་རུང་བ་གསུམ་ཞེས་དང་། གཞན་དག་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་བསྒྲུབ། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་དགག་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས། ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དང་། དབང་བདག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བ
Chinese
与我见和执着相违背，以及我见是轮回之根本的三点中，第一点是： “识蕴执取境之法。”等等。第二点是：“与空性见相违故。”等等。第三点是：“何者见我于彼。”等等。其他道路，知晓我执具有过患，以及观修蕴等为痛苦，以及知晓蕴与我不同，以及从痛苦中生起厌离心等，因为与我见和执着不相违背，所以不能舍弃我见，因此不能成为轮回的对治，即：“若然贪著具有过。”等等。所有这些的意义归纳起来是：“是故欲解脱，无有滞碍者。”等等一个偈颂。第二点是，如在宣说者（佛陀）的章节和集起（十二缘起）的章节中，已证实贪爱是必定产生痛苦的因缘一样，如果不舍弃贪爱，就不能舍弃轮回的痛苦。并且，经文中宣说的仪轨不能损害因的我执，因此不能舍弃果的邪贪，即：“经是如是之实事。”等等。证悟无我的道路，是通过舍弃因的我执，从而能够舍弃果的贪爱及其随行者，即：“依于四谛。”等等。所有这些的意义归纳起来是：“业与身等住立时。”等等一个偈颂。没有在烦恼的对治之外，另外舍弃业和身的对治，即：“业与身等非舍弃。”等等。将自宗的解脱道作为章节意义的主要内容来修持，并且对于其他宗派的解脱道，以顺带提及的方式进行遮破，不要将心思放在这种方式上，而应该做藏文的注释。以修习无我而解脱的方式。对此，遣除他人的辩论。将证悟空性作为道路来修习。以及不舍弃我执的对治不能成为道路，这四点中，后面的这一点又分为远离我所执着，以及仅仅是经文中所说的仪轨，以及使业和身耗尽的方法不能成为对治这三点。其他一些人将自宗的解脱道确立，将他宗的解脱道破斥分为两点，后面的这一点又分为远离对我的贪执，以及观修蕴等为痛苦，以及知晓蕴与我不同，以及从痛苦中
English
Among the three points of contradicting the view and clinging to self, and self-view being the root of samsara, the first is: "Consciousness is the dharma that grasps objects." and so on. The second is: "Because it contradicts the view of emptiness." and so on. The third is: "Whoever sees self in that." and so on. Other paths, knowing that attachment to self has faults, and meditating on the aggregates as suffering, and knowing that the aggregates and self are different, and generating renunciation from suffering, etc., because they do not contradict the view and clinging to self, they cannot abandon the view of self, therefore they cannot become the antidote to samsara, that is: "If attachment has faults." and so on. The meaning of all these is summarized as: "Therefore, those who desire liberation, without hindrance." and so on, one verse. The second point is that, as in the chapter of the Proclaimer (Buddha) and the chapter of Arising (Twelve Nidanas), it has been proven that craving is the cause of definitely producing suffering, if craving is not abandoned, the suffering of samsara cannot be abandoned. Moreover, the rituals spoken of in the scriptures cannot harm the clinging to self as the cause, therefore they cannot abandon the wrong craving as the result, that is: "The scriptures are such a reality." and so on. The path of realizing selflessness is through abandoning the clinging to self as the cause, thereby being able to abandon the craving as the result and its followers, that is: "Relying on the four truths." and so on. The meaning of all these is summarized as: "Even when karma and body remain." and so on, one verse. There is no antidote to abandoning karma and body separately from the antidote to afflictions, that is: "Karma and body are not abandoned." and so on. Taking the path of liberation of one's own school as the main content of the chapter to practice, and refuting the path of liberation of other schools in a passing manner, do not focus your mind on this way, but should make Tibetan commentaries. The way to be liberated by practicing selflessness. To this, refute the arguments of others. Practice realizing emptiness as the path. And the antidote that does not abandon clinging to self cannot become the path. Among these four points, the latter is divided into being free from clinging to what is mine, and merely the rituals mentioned in the scriptures, and the methods of exhausting karma and body cannot become the antidote. Others establish the path of liberation of their own school, and refute the path of liberation of other schools into two points, the latter of which is divided into being free from attachment to self, and meditating on the aggregates as suffering, and knowing that the aggregates and self are different, and from suffering