Tibetan
ར་དང་། འདས་པ་དང་ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་ལ་སོགས་པའི་བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ཡང་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ནི་བདག་གི་བའི་བློ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བ་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའང་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་མིན་པར་ཐལ། བྱིས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མིན་པ་སྐྱོན་མཐོང་བས་དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་པ་ནི། གཞན་ཡང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པའི་བསྒྲུབས་པས་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བདག་གི་བ་ལ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བདག་ལ་ཆགས་པས་བདག་གི་བ་དེར་ཡང་ཆགས་པ་མཐོང་བ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ནི། གྲངས་ཅན་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་ཆགས་ཡུལ་དང་། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ན་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ། དེ་དག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ན་ཆགས་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་མལ་པའི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་ཐལ། ཁྱོད་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས་བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡིས་བདག་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དེའི་དབང་སོགས་མཆོག་གཞན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། བདག་རྟག་པར་མཐོང་ཡང་དབང་སོགས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ཀྱང་བྱས་པ་མིན་ཏེ། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ཀྱང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བདག་གི་བར་ཆགས་བའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདག་གིར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་དམིགས་པ་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡིད་འབྱུང་ཆགས་བྲལ་མིན་པར་བསྟན། ཆགས་བྲལ་མེད་པར་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་སྐྱེ་ཞིང་དེས་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་གང་ཞིག་དེ་ལྟར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་ཡིད་འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། ཞེ་སྡང་དང་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་གྱི་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེའང་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐབས་གཞན་བདེ་བ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་སླར་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཆགས་བྲལ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཡུལ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་འདོད་མི་འདོད་མེད་པར་མཉམ་ཞིང་སྙོམས་པ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ཙམ་སྙོམས་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་གུས་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཙནྡན་གྱིས་བྱུག ཅིག་ཤོས་སྡང་བས་སྟེའུས་ཤ་བཅད་པ་དག་ལ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་མཚུངས་པར་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཆགས་བྲལ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཁྱོད་བླང་དོར་དུ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་ནི། འོ་ན་དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ན། མདོ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་ཡིན་ཅིང་། ངེད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་སྲིད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྔ་མ་དག་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་རྒྱུའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་དུ་འཆད་པ་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་འདིར་ཟག་མེད་འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཁོ་ནས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་གཞན་དང་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་རྟེན་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། དོན་གཞན་དང་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བསྒོམ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་རྟོགས། སྡུག་བསྔལ་རྟོགས་པ་ལས་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་གསུངས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདེ་བ་ཡིན་ནམ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ངའོ། །འདི་ནི་ངའི་འོ། །འདི་ནི་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ལྟ་བར་རིག་པ་ཡིན་ནམ། བཙུན་པ་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ཆགས་བྲལ་མིན་ན་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། གསུམ་ལྡན་འཁོར་བ་པ་རུ་བསྟན། །གསུམ་ལྡན་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་པ་ཞེས་བྱའི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་མིན་པར་ཐལ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ལས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མིན་པ་དང་། བདག་གི་བ་ལ་སྲིད་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། བདག་གི་བ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་ལས་སོག་པའི་རྩོམ་པ་ཀུན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་ཚེ་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པས་ཆགས་བྲལ་མིན་དང་ཞེས་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་དེ་ཡི་ཟ་བ་པོ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ཉིད་ནི་མི་འདོད་པ་སྟེ་དོར་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདོད་ན་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱོད་འདོད་པ་དེའི་བདག་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ། ལས་བྱེད་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། བདག་དེ་ལས་བྱ་བ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དེས་ན་རྩ་བ་དབྱུང་བར་གདམས་པ་ནི། རྣམ་གྲོལ་འདོད་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཐོག་མ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཅན་རིགས་མཐུན་སྔ་མའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་དག བདག་མེད་བསྒོམས་པའི
Chinese
而且，对于过去的和身体脱落的头发等等的属于我的东西，即使看到具有功德，也是因为你不存在的缘故。如果说，对于我的东西的贪著的原因是属于我的想法，而那是因为见到功德而产生的，所以通过观修痛苦来舍弃它。那么，对于属于我的东西产生属于我的想法的原因，有法。不只是因为见到属于我的东西的功德，因为即使对于孩子等等也有你的存在，所以是因为那个缘故。因此，补特伽罗，有法。因为见到感官等等不是功德而是过患，所以对于感官等等的属于我的想法也不是舍弃，因为属于我的想法也不是因为见到功德而产生的缘故。第七个是，此外，观修属于我的东西为痛苦的修法，有法。对于属于我的东西的贪著，如何损害它呢？它不会损害，因为它的原因是对于我的贪著，那是不具有损害的缘故。周遍是，对于属于我的东西不存在的功德，是因为对于虚构的我贪著，所以在属于我的东西那里也见到贪著的缘故。第二，通过了知感官和我的不同而不能舍弃，数论师说，不是因为见到功德而产生贪著，而是自性贪著的对境和补特伽罗执为一体，那么对于那个对境产生贪著。如果了知那些是不同的，那么就会脱离贪著。那么，普通的人们，有法。脱离了对于感官等等的贪著，因为你们通过这个了知我与感官等等是不同的，因为即使他们不希望我变成其他的，也追求他们的感官等等获得其他的殊胜，并且即使见到我是常恒的，也具有了知感官等等生起和坏灭的想法。因此，贪著，有法。也不是因为见到对境和补特伽罗是一体的缘故，因为即使了知对境和补特伽罗是不同的，你也有生起，所以是因为那个缘故。那么，对于属于我的东西贪著的原因是什么呢？对于我的贪著，有法。你是贪著属于我的东西的原因，因为仅仅有你，就能在生起所缘的能识的内在支分感官等等属于我的东西上，自性地随之产生贪著的缘故。第三，因为从痛苦中厌离而不能舍弃分为两种，厌离贪
English
Moreover, even if one sees the qualities in what belongs to me, such as hair that has fallen from the body, it is because you are not there. If it is said that the cause of attachment to what is mine is the thought of what belongs to me, and that arises from seeing qualities, so one abandons it by meditating on suffering. Then, the cause of the thought of what belongs to me arising in what belongs to me, has the property. It is not only because of seeing the qualities of what belongs to me, because even for children, etc., you exist, so it is for that reason. Therefore, the person, has the property. Because seeing faults in the senses, etc., which are not qualities, so the thought of what belongs to me in the senses, etc., is also not abandoned, because the thought of what belongs to me also does not arise from seeing qualities. The seventh is, moreover, the accomplishment of meditating on what belongs to me as suffering, has the property. How does it harm the attachment to what belongs to me? It does not harm, because its cause is attachment to me, which is without harm. The pervasion is, the qualities that do not exist in what belongs to me are because of attachment to the fabricated self, so it is because of seeing attachment in what belongs to me as well. Second, not being able to abandon by knowing the difference between the senses and the self, the Samkhyas say, attachment does not arise from seeing qualities, but if the object of attachment by nature and the person are held as one, then attachment arises to that object. If one knows that those are different, then one will become free from attachment. Then, ordinary people, have the property. They are free from attachment to the senses, etc., because you know through this that I am different from the senses, etc., because even though they do not want me to become other, they also seek for their senses, etc., to obtain other excellences, and even though they see me as permanent, they also have the thought of knowing the arising and destruction of the senses, etc. Therefore, attachment, has the property. It is also not done by seeing the object and the person as one, because even if one knows that the object and the person are different, you still arise, so it is for that reason. Then, what is the cause of attachment to what belongs to me? Attachment to me, has the property. You are the cause of attachment to what belongs to me, because merely by your existence, attachment arises naturally in the internal limbs of the senses, etc., which belong to me, which generate the consciousness of the object. Third, not being able to abandon because of aversion from suffering is divided into two, aversion attach
Chinese
显示并非无贪，以及排除相违之处。首先，有人认为，因为将官能等视为痛苦，所以对其生起厌离，由此就能脱离对该境的贪执。对此回答：凡是具有我执者，如果因为见到某些境的痛苦而生起厌离，这种厌离，就其本质而言，是与嗔恨相应的，而不是无贪。因为在那个时候仍然存在贪执，因为他们寻求从痛苦中解脱并在其他时候获得快乐。因此，具有厌离特征的嗔恨，就其本质而言，仅在痛苦存在时才存在，因为它是痛苦的因，也是痛苦的果。如果痛苦消失，那么它将再次依赖于其自身的贪执本性。其次，有人认为，如果这样，那么无贪就不可能存在。对此回答：对于一切可爱与不可爱的对境，没有喜好与厌恶，具有平等心的补特伽罗，就被称为无贪，因为他们已经放弃了对境的取舍执着。有人问：达到何种程度的平等才能被称为无贪呢？回答：如果一个人对某人恭敬地用旃檀涂抹身体的一侧，而对另一个人则因憎恨而用刀切割其肉，都能保持平等心，没有贪恋和愤怒，那么你就可以被称为无贪，因为你是放弃取舍执着的典范。第四，排除与经中所说修习痛苦相违之处。有人认为，如果对官能等修习痛苦，以及对痛苦生起厌离不是无贪，那么就与经中所说修习痛苦相违背。对此回答：世尊，并非是考虑到痛苦的痛苦而说修习痛苦，而是考虑到行苦而说修习痛苦。而我们所说的行苦，也仅仅是在集谛的章节中所说的，由缘起的主要因素——有而产生的有漏蕴而已，并非仅仅是痛苦的痛苦。在此，如果将先前的事物，即刹那生灭、由因缘所生的事物解释为因为受到因的支配而成为痛苦，那就是没有区分宗派的观点。因为在经部宗的观点中，无漏的有为法等
English
Showing that it is not without attachment, and eliminating contradictions. First, someone thinks that because one sees the senses, etc., as suffering, one develops aversion to them, and thus one can be free from attachment to that object. In response: Whoever has self-grasping, if they develop aversion because they see the suffering of certain objects, such aversion, by its nature, is associated with hatred, not without attachment. Because at that time there is still attachment, because they seek to escape from suffering and obtain happiness at other times. Therefore, hatred characterized by aversion, by its nature, exists only as long as suffering exists, because it is the cause of suffering and also the result of suffering. If suffering disappears, then it will again rely on its own nature of attachment. Second, someone thinks that if this is the case, then non-attachment is impossible. In response: For all objects that are lovely and unlovely, without likes and dislikes, a person with equanimity is called non-attachment, because they have abandoned the attachment to taking and rejecting objects. Someone asks: To what extent of equanimity can one be called non-attachment? Answer: If a person respectfully anoints one side of someone's body with sandalwood, while another person cuts their flesh with a knife out of hatred, they can maintain equanimity, without attachment and anger, then you can be called non-attachment, because you are the epitome of abandoning the attachment to taking and rejecting. Fourth, eliminating the contradiction with the sutra's statement of practicing suffering. Someone thinks that if practicing suffering on the senses, etc., and developing aversion to suffering is not non-attachment, then it contradicts the sutra's statement of practicing suffering. In response: Bhagavan, it is not considering the suffering of suffering that one speaks of practicing suffering, but considering the suffering of conditioning that one speaks of practicing suffering. And the suffering of conditioning that we speak of is merely the contaminated aggregates born from existence, which is the main factor of dependent origination mentioned in the chapter on the origin of suffering, and it is not merely the suffering of suffering. Here, if one explains the previous things, that is, momentary arising and ceasing, things born from causes and conditions, as becoming suffering because they are dominated by causes, then that is a view that does not distinguish between schools. Because in the view of the Sutra school, uncontaminated conditioned phenomena, etc.