Tibetan
་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་འཛིན་གྱིས་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་ཅིང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ནི་བདག་གིར་ཞེན་པ་ཡི་ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་མ་ཚང་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པས་སོ། །དེས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་གང་ཟག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེས་བདག་གི་བ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། བདག་གི་བ་དེའི་སྐྱོན་ཡང་སྒྲིབ་ཅིང་མི་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་འཇུག་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མི་འབྲལ་ཡང་ཆགས་བྲལ་དེ་བདག་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་བདག་ལ་ཆགས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཆགས་བྲལ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་འདོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཅི་ལྟར་བདག་འདོར་ཏེ་མི་འདོར་བ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་བདག་གི་བ་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་གི་བ་འགའ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཏེ། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། གལ་ཏེ་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཡིས་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་དེ་སྲིད་དུ་
Chinese
具有远离我所贪执的补特伽罗，是法。因为生起我所贪执，具有我执的缘故。周遍，因为在一切情况下，我执能稳固对我的贪执，并且对我的贪执，就安住在作为我所耽著之种子的状态，没有不具足的缘故。因此，为了远离我所贪执，观修我所为痛苦的补特伽罗，是法。即使精勤观修我所为痛苦，但对我的贪执，却成为远离我所贪执的障碍，并且也遮蔽和不见我所的过患。因为依赖于见到我所的功德方面，如实地具有对我的贪执生起的种子之缘故。第二，如果存在对我的贪执，我所的贪执也不会分离，但如果这种贪执分离也远离对我的贪执，那么对我的贪执的宗法就不能成立，如果这样认为。现在，这种贪执分离，是法。即使通过观修我所为痛苦而远离对它的贪执，但仅仅因为这样，凡是舍弃我所的，都不存在，成为太过。即使远离对我的贪执，但如何舍弃我，因为与不舍弃我相同。如果承认，观修我所为痛苦的士夫，是法。观修我所为痛苦将变得无意义，成为太过。即使远离对我所的贪执，因为不舍弃我所的缘故。第四有二，立宗和驳斥遮破。第一，希求解脱者，是法。为了远离我所贪执，观修我所为痛苦将变得无意义，成为太过。因为即使观修那些我所为痛苦，也仅仅是现量了知是痛苦的自性，仅仅因为这样，也不会远离对我所的贪执。因为有些我所是痛苦，即使先前也由现量成立，但即使那样，也没有远离对它的贪执的缘故。第二，如果见到痛苦就会远离贪执，因为见到在某些事物上见到过患，就会见到远离对它的贪执的缘故，如果这样认为。具有我执者，是法。如果因为见到我所的过患，在见到过患的刹那间
English
That which possesses self-grasping, devoid of attachment to what is mine, is the subject. Attachment to what is mine arises because it possesses self-grasping. It is pervasive because, in all circumstances, self-grasping solidifies attachment to self, and that attachment to self abides in the state of being the seed of clinging to what is mine, without lacking anything. Therefore, the person who meditates on what is mine as suffering in order to be free from attachment to what is mine is the subject. Even though diligently meditating on what is mine as suffering, attachment to self hinders detachment from attachment to what is mine, and it also obscures and makes invisible the faults of what is mine. This is because, relying on seeing the qualities of what is mine, it possesses the seed for attachment to self to arise, just as it is. Secondly, if there is attachment to self, attachment to what is mine will not be separated, but if that detachment also separates from attachment to self, then the sign of attachment to self cannot be established. If you think like that. Now, that detachment is the subject. Even if you are detached from attachment to it by meditating on what is mine as suffering, it is too much to say that whatever abandons what is mine does not exist just because of that. Even if you are detached from attachment to self, how can you abandon self, because it is the same as not abandoning self. If you admit it, the person who meditates on what is mine as suffering is the subject. It would be too much to say that meditating on what is mine as suffering becomes meaningless. Even if you are detached from attachment to what is mine, it is because you do not abandon what is mine. Fourth, there are two: establishing the consequence and refuting the objection. First, the seeker of liberation is the subject. It would be too much to say that meditating on what is mine as suffering becomes meaningless in order to be free from attachment to what is mine. Because even if you meditate on those things that are mine as suffering, it is only to realize that it is the nature of suffering, and just because of that, you will not be free from attachment to what is mine. Because some of what is mine is suffering, even if it was previously established by direct perception, even so, there is no detachment from attachment to it. Second, if you see suffering, you will be detached from attachment, because seeing faults in some things, you will see detachment from attachment to it, if you think like that. The one with self-grasping is the subject. If, because of seeing the faults of what is mine, at the moment of seeing the faults
Tibetan
དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡི་བློ་ལྡོག་ཀྱང་བདག་གི་བ་དེ་ལ་གཏན་ནས་ཆགས་བྲལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གཞན་དག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱར་འཛིན་པའི་ཁྱད་ཡོད་ན་བླང་བྱ་གཅིག་ལས་འབྱུང་བའི་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་དོར་བྱ་སོགས་ཡུལ་ཀུན་ལ་ཆགས་པའི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་སོ། །དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་ལ་ལ་བུད་མེད་གཅིག་ལ་སྐྱོན་མཐོང་བས་ཆགས་པ་མངོན་གྱུར་ལོག་ཀྱང་བུད་མེད་གཞན་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པས་དེ་རྒྱུར་བྱས་ནས་སྔར་གྱི་བུད་མེད་དེ་ལའང་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དེ་ནི་འཁོར་བའི་ཆོས་སྐྱོན་བཅས་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པའང་སྐྱོན་མེད་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་བདག་གི་བ་རྣམས་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པས་དེ་དག་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འགྲོ་བ་སྟེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཀྱང་གསུམ་པོ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པས་ནའོ། །སྔ་མའི་རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ན་གཞན་གཉིས་སྐྱོན་མེད་དུ་རིགས་པས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་དེར་ཆགས་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པས་སྐྱོན་བཅས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆ་ནས་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་སྡུད་དོ། །འོ་ན་བདག་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་དུ་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ནི་རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་ཙམ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་བདག་གི་བ་གང་ལ་དེ་ཆགས་པ་བྲལ་ཏེ་མི་འབྲལ་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་དེར་ཡང་བདག་དེའི་སྐྱོན་ལ་ཆགས་བྲལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་ན། བདག་གི་བ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་དགོས་ནའང་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་བྱས་པ་དེ་ལྟར་མིན་ཏེ། སྐྱོན་ཡོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་དང་ཕྱུགས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཡང་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་དབང་སོགས་དག་ལ་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱི
Chinese
因此，即使贪恋的念头消失，对“我”的执着也永远不会消失，因为对其他事物有贪恋。这是因为，一般来说，如果对某些事物有应取和应舍的区分，那么从一个应取之物产生的贪恋，在因缘的作用下，会变成对所有应舍之物等事物的贪恋的种子。例如，有些有欲望的人，看到一个女人身上的缺点，贪恋虽然明显消失，但因为对其他女人有贪恋，所以以此为因，对之前的那个女人也会产生贪恋。第五部分分为两点：提出推论，驳斥辩解。第一点：有法者，人，对于轮回的具有过患的事物，他的贪执会消失吗？不会消失。因为“我”没有过患，并且对它的贪恋也没有过患，而且作为论证的“我的”等事物也没有过患，因此它们不是应该去除贪恋的对象。这是因为，轮回的法也仅仅是这三者而已。承认前一个论证的理由，因为如果“我”没有过患，那么另外两个自然也会没有过患。第二点：对境的贪恋没有过患的理由不成立，因为对“我”的贪恋是痛苦的根源，所以也是有过患的。但是，“也”字包含了从“我”的对境的角度来说是没有过患的。那么，“我”有法者，是有过患的，因为它是痛苦的根源，这对你来说也是一样的。如果承认，那么追求解脱的有法者，仅仅因为是有过患的，所以对于“我的”的任何事物，他的贪恋会消失吗？不会消失，因为即使“我”有过患，对“我”的过患也没有贪恋的消失。第六点：如果对“我的”产生执着是因为看到优点，那么看到“我的”的缺点就应该消失，但是对权势等“我的”的贪恋，有法者，并不是仅仅因为看到“我的”的优点才产生的，因为在不能区分优缺点的孩子和牲畜等身上也能看到你的存在，并且在自己有缺点的感官上也有你的存在，并且即使具有优点，在其他人的权势等事物上也没有你的存在。
English
Therefore, even if the thought of attachment disappears, the clinging to "I" will never disappear, because there is attachment to other things. This is because, in general, if there is a distinction between what should be taken and what should be abandoned for certain things, then the attachment arising from one thing that should be taken, under the influence of conditions, will become the seed of attachment to all things that should be abandoned, etc. For example, some people with desires, seeing the faults in one woman, although the attachment obviously disappears, but because there is attachment to other women, so taking this as a cause, attachment will also arise to the previous woman. The fifth part is divided into two points: presenting the inference, and refuting the defense. First point: The subject, a person, will his attachment to the flawed things of samsara disappear? It will not disappear. Because "I" has no faults, and the attachment to it also has no faults, and the "mine" and other things that serve as arguments also have no faults, therefore they are not objects from which attachment should be removed. This is because the dharma of samsara is also just these three. Acknowledging the reason for the previous argument, because if "I" has no faults, then the other two will naturally also have no faults. Second point: The reason that the attachment to the object has no faults is not established, because the attachment to "I" is the root of suffering, so it also has faults. However, the word "also" includes that from the perspective of the object of "I", there are no faults. Then, "I", the subject, has faults, because it is the root of suffering, which is the same for you. If you admit it, then the subject who seeks liberation, just because he has faults, will his attachment to anything that is "mine" disappear? It will not disappear, because even if "I" has faults, there is no disappearance of attachment to the faults of "I". Sixth point: If attachment to "mine" arises from seeing the advantages, then seeing the disadvantages of "mine" should disappear, but the attachment to power and other "mine", the subject, is not only produced by seeing the advantages of "mine", because you can also be seen in children and livestock, etc., who cannot distinguish between advantages and disadvantages, and you also exist in your own flawed senses, and even if they have advantages, you do not exist in the power and other things of other people.