Tibetan
ནས་གྱུར་ཐོབ་པར་བསྟན། །གནས་གྱུར་ཐོབ་ཀྱང་སྤང་བྱས་འཇོམས་པ་དགག །གནས་གྱུར་ཐོབ་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པའི་བདག་མེད་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གོམས་པ་ལས་བསྒོམས་པ་རྫོགས་པ་ན་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དེའི་རྒྱུན་ཉེས་པའི་རྟེན་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་གྱུར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤང་བྱས་འཇོམས་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་བསྟན། །ནུས་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པར་བཤད། །སྒྲུབ་བྱེད་འཛིན་སྟངས་འགལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་དེ་ཉེས་མེད་དུ་ལན་ཅིག་གནས་གྱུར་སྲིད་ཀྱང་སེམས་དེ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་སོགས་སྐྱོན་ནི་སླར་ཡང་འབྱུང་བས་འཁོར་བ་ལས་གཏན་གྲོལ་བ་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ལ་ལམ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ལམ་གོམས་པ་ལས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ཆོས་ཅན། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤང་གཉེན་འཛིན་སྟངས་འགལ་ཤིང་གཉེན་པོ་དོན་ལ་ཞུགས། །རང་བཞིན་གློ་བུར་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སྔར་ནུས་མེད། །ནུས་ཡོད་ན་ཡང་གཉེན་པོ་འབད་མེད་བསྐྱེད་པར་ནུས། །ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གཉེན་པོ་འབད་ཀྱང་བཟློག་མི་ནུས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་ཅེ་ན། ལམ་བསྒོམས་པས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བདག་འཛིན་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་སླར་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་དེ། སྤྱིར་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་རྣམ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཆོས་སམ་གནས་ལུགས་ནི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་དེ་འཛིན་པ་དང་། ཡུལ་དེ་ཡང་རང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དེ་རྣམ་ཤེས་འདི་ཡི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཅིང་། ཁྱོད་འདི་ལས་བདག་འཛིན་དེ་གློ་བུར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ནི་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་འཛིན་པ་ལས་གོལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་བཟློག་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་རང་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སེམས་རྒྱུད་ལ་མི་བརྟན་པ་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་ཞིང་འབྲལ་དུ་རུང་བ་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲི་མ་རྣམས་ཆོས་ཅན
Chinese
从而显示获得转变。即使获得转变，也驳斥断除摧毁。驳斥没有获得转变的论证。第一，之前在讲述时已经说过的，见到无我的道，是具有法的。是成为轮回对治的道，因为你从串习中修习圆满时，修习者的心识之流完全转变成过患的所依，从而成为获得转变成证悟无我自性的道。第二有三，显示没有断除摧毁的能力。广泛讲述没有能力之论证。驳斥论证的执持方式相违而辩论。第一，如果具有过患的心识，一次转变成无过患，但此心识对我和我所的执着等过失，仍然会再次产生，因此没有从轮回中彻底解脱。例如，如同具有过患的心识产生道一样。如果这样说，那么从串习道而转变的心识，是具有法的。过患不会再次产生，因为没有过患再次产生的能力。第二有四，断除对治执持相违，对治真实进入。因为有自性、忽然之差别，所以之前没有能力。即使有能力，也能毫不费力地生起对治。具有三种差别，即使努力也无法阻止对治。第一，为什么没有能力呢？从修道而转变的这个心识，是具有法的。你没有再次产生我执等过患的能力，因为一般来说，在经部宗的观点中，不错误的意识执持对境的法或实相，就是执持对境如何存在的相，并且对境也如其所是地成为此意识的生因。像这样，具有对境的不错误的意识，你具有执持对境的自性。从你这里，我执是由于忽然的因缘，偏离了执持对境的实相，要遣除它，就要依赖于对因缘本身有害的量。例如，心续不稳固是由于忽然的因缘产生，并且容易分离，就像绳子上的蛇的错觉一样。第二，烦恼是具有法的。
English
Thus, it shows the attainment of transformation. Even if transformation is attained, it refutes the cutting off and destroying. It refutes the proof of not attaining transformation. First, the path of seeing selflessness, which has already been explained in the previous teachings, is the subject of dharma. It is the path that becomes the antidote to samsara, because when you perfect meditation through habituation, the stream of consciousness of the meditator is completely transformed into the basis of faults, thus becoming the path of attaining transformation into the nature of realizing selflessness. Second, there are three: showing the lack of ability to cut off and destroy. Explaining in detail the proof of lack of ability. Refuting the debate that the way of holding the proof is contradictory. First, if the mind with faults can be transformed into faultlessness once, but the faults such as attachment to self and mine will still arise again in this mind, so there is no complete liberation from samsara. For example, just as the path arises in the mind with faults. If you say so, then the mind transformed from the practice of the path is the subject of dharma. Faults will not arise again, because there is no ability for faults to arise again. Second, there are four: the contradiction between the holding of the antidote to cutting off, and the antidote truly enters. Because there is a difference between nature and suddenness, there was no ability before. Even if there is ability, the antidote can be generated effortlessly. With three differences, even if you try, you cannot prevent the antidote. First, why is there no ability? This mind transformed from the path of meditation is the subject of dharma. You do not have the ability to generate faults such as self-grasping again, because in general, in the view of the Sutra School, the non-erroneous consciousness holding the object's dharma or reality is holding the aspect of how the object exists, and the object itself is also the cause of this consciousness as it is. Like this, the non-erroneous consciousness with an object, you have the nature of holding the object. From you, self-grasping is due to a sudden cause, deviating from holding the reality of the object, and to remove it, you must rely on a valid cognition that is harmful to the cause itself. For example, instability of the mindstream arises due to a sudden cause, and is easy to separate, like the illusion of a snake on a rope. Second, afflictions are the subject of dharma.
Tibetan
། ལམ་གོམས་པས་སེམས་རྒྱུད་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ཕྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། སྔར་བདག་མེད་མ་མཐོང་བའི་དུས་སུ་ཡང་སེམས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་སྔར་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དུས་སུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་ཕྱིས་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་གྱི་དུས་སུ་གློ་བུར་དུ་གནོད་པའི་ནུས་པ་མེད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། སྔར་བདག་མེད་མཐོང་མ་ཐག་པའི་དུས་སུ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཚིག་རྐང་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཐོན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཆོས་ཅན། དྲི་མ་རྣམས་ཡུན་དུ་གནས་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དྲི་མ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་ཅན་བདག་མེད་མཐོང་བ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ས་རློན་ལ་ནི་མེ་རིང་དུ་མི་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །འདིས་སློབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཉམས་སྲིད་ཀྱང་མྱུར་དུ་སོར་ཆུད་པར་བསྟན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། རྣམ་པར་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་འཚེ་བ་མེད་པ་དང་། མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཞུགས་པ་དང་། གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་འགའ་ཞིག་གིས་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ། བློ་རང་ཉིད་ནི་ལམ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་སྟེ་ངང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་ཙམ་གྱིས་གཉེན་པོ་མིན། །ཕྱོགས་རེ་མགོ་གནོན་ཙམ་གྱིས་གཉེན་པ་མིན། །དེས་ན་མཐའ་དག་དཔྱིས་འབྱིན་གཉེན་པོ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་མེད་མཐོང་བ་བདག་འཛིན་དང་དམིགས་རྣམ་འགལ་བས་བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ན་ཆགས་སྡང་གཉིས་ཀྱང་དམིགས་རྣམ་འགལ་བས་ཕན་ཚུན་གཉེན་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་ཆོས་ཅན། འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་གཅིག་ལས་བྱུང་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོ་བྱམས་པ་ད
Chinese
通過修習道路，心相續轉變為證悟無我的自性，這樣的心後來沒有能力造成損害，因為以前未見無我之時，心也本來沒有能力造成損害。理由成立，因為心的自性是光明，垢染都是暫時性的緣故。這表明，以前在自性清淨之時，本來沒有損害的能力，所以後來在暫時離垢之時，也沒有暫時損害的能力。如果解釋為以前剛一見到無我之時，就沒有發揮前兩句的作用。第三，假設有產生過失的能力，那麼對於轉變了的心的相續之事物而言，垢染不是具有永久存在的能，因為垢染具有能夠產生損害它們的無我見的本質。就像火在濕地上不能長久存在一樣。這表明，在學習階段，即使世間道所斷除的斷證可能退失，也能迅速恢復。第四，所有損害都完全寂滅，具有安樂的特徵，因此沒有損害，並且因為以無常等為對境，所以進入了真實的意義，並且因為修習圓滿，對於轉變為證悟無我自性的心而言，即使努力產生顛倒的智慧的過失，也是無法阻止的，因為智慧本身是道路，是證悟無我的那一方，也就是自然而然的緣故。第三部分有三點：僅僅執著方式不同，不是對治。僅僅壓制一方，不是對治。因此，闡述了徹底根除的對治。第一點是：如果見到無我和執我的對境和行相相違，就成為執我的對治，那麼貪欲和嗔恨二者也因為對境和行相相違，而成為彼此的對治嗎？貪欲和嗔恨，即使執著方式不同，也不是互相損害，因為它們都是從執我的同一個因產生的，並且也成為互相的因和果的事物。第二點是：嗔恨的對治是慈愛。
English
Through familiarizing with the path, the mind-stream transforms into the nature of realizing selflessness, such a mind later has no ability to cause harm, because even before seeing selflessness, the mind originally had no ability to cause harm. The reason is established, because the nature of the mind is luminosity, and defilements are temporary. This shows that previously, in the state of self-nature purity, there was originally no ability to harm, so later, in the state of temporary freedom from defilements, there is also no temporary ability to harm. If it is explained as the time when one first sees selflessness, then the effect of the first two sentences is not exerted. Third, even if it is assumed that there is the ability to generate faults, then for the object of the transformed mind-stream, defilements do not have the ability to exist permanently, because defilements have the essence of being able to generate the view of selflessness that harms them. Just as fire cannot last long on wet ground. This shows that in the learning stage, even if the abandonment abandoned by the worldly path may be lost, it can be quickly restored. Fourth, all harms are completely pacified, having the characteristic of bliss, therefore there is no harm, and because it takes impermanence etc. as its object, it enters into the true meaning, and because practice is perfected, for the mind that has transformed into the nature of realizing selflessness, even if one strives to generate the fault of inverted wisdom, it cannot be prevented, because wisdom itself is the path, is on the side of realizing selflessness, that is, it is natural. The third part has three points: Merely having different ways of grasping is not an antidote. Merely suppressing one side is not an antidote. Therefore, the antidote that completely eradicates is explained. The first point is: If seeing selflessness and grasping at self have contradictory objects and aspects, and it becomes the antidote to grasping at self, then do desire and hatred also become antidotes to each other because their objects and aspects are contradictory? Desire and anger, even if the ways of grasping are different, are not mutually harmful, because they are both produced from the same cause of grasping at self, and also become objects of mutual cause and effect. The second point is: The antidote to hatred is loving-kindness.