Tibetan
་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆགས་བྲལ་ཆོས་ཅན། ཉེ་རྒྱུ་སྟེ་བརྩེ་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་བྱས་པ་ལས་ཁྲོ་བ་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ། གཏི་མུག་ནི་ཉེས་པ་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ཅིང་། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆགས་བྲལ་གྱི་བརྩེ་བ་ཆོས་ཅན། ཞེ་སྡང་གི་ཉེས་པ་མེད་པར་འདོད་དེ། གཏི་མུག་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལས་ཀྱིས་གནས་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །བརྩེ་བས་གནས་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆགས་བྲལ་ལ་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་ལུས་ཡོད་ན། འཁོར་བ་ལས་མ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཆགས་བྲལ་ལས་ཀྱིས་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་མེད་པ་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚེ་འདིའི་ཕུང་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སྔ་མའི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་ཟད་ནས་ལུས་དེ་ལྡོག་ཅིང་སྲེད་པ་མེད་པས་སྲིད་པ་གཞན་མཚམས་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆགས་བྲལ་འཁོར་བར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། འདུ་བྱེད་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཟད་ན་ཡང་འཁོར་བར་བཅིངས་པ་མིན་ཏེ། འཁོར་བའི་ཉེས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། །ཡང་ཆགས་བྲལ་ལ་སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཡུན་རིང་པོར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་གནས་ཤེ་ན། ཉན་རང་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པའི་འབད་རྩོལ་ཆེན་པོ་མེད་དེ། སྙིང་རྗེ་དམན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་ངོ་། །ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་གང་དག་ཆོས་ཅན། སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ངོར་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དོན་དུ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་གནས་པའི་རྒྱུ་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་འཕགས་ལམ་དང་པོར་ཡང་སྲིད་མེད་པ་སྤོང་བ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་ལྟ་སྲིད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། འཕགས་པའི་ལམ་དང་པོ་མཐོང་ལམ་དུ་ནི་ཆོས་ཅན། སྲིད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། འཇིག་ལྟ་མེད་པས་ཡང་སྲིད་པར་མི་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ། འཇིག་ལྟ་ཀུན་བཏགས་སྤངས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་སྤངས་ན་རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། ཡང་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཅིའི་ཕྱིར་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་མ་སྤངས་ཤེ་ན། རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། དེ་མ་སྤངས་ཏེ། བདག་བདེ་བར་གྱུར་པའམ་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པ་ཡོད་པས་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱི
Chinese
为什么呢？离贪者，因为对亲近之境，也就是爱恋的对象造成损害而生起嗔恨不是这样的，因为愚痴是罪过，是嗔恨等等的根本，那也是执着于有情，因为没有那个的缘故。因此，离贪之爱，被认为是无有嗔恨的过患的，因为不是从愚痴之因产生的缘故。第三有二，以业遣除住处之诤，以爱遣除住处之诤。第一，如果离贪者有业所抛弃的身体，那就会变成没有从轮回中解脱，如果这样问。离贪以业而住，那不是没有从轮回中解脱，因为此生的蕴显现造作的前世之业的力量耗尽，身体退转，没有贪欲，所以不会连接其他的有。任何离贪者住在轮回中，即使造作之业的力量没有耗尽，也不是被轮回束缚，因为没有轮回的过患的缘故。第二，又，离贪者以悲心为了有情之利益，为什么不能长久住留呢？如声闻缘觉之类，对于有情之利益，没有长久住留的巨大努力，因为悲心低劣的缘故。大乘圣者们，为了其他有情的利益，则是一直住留的，因为具有为了他利而持续不断住留之因的大悲心的缘故。第二，遣除于最初圣道亦无有再生的辩论，如果认为我见是再生的原因，那么在圣道之初的见道中，就应成为没有再生，因为远离了坏聚见之故，如果这样问。入流者，不是因为没有我见就不再生，因为即使断除了俱生我见，也没有断除与生俱来的我见。如果断除了那个，那么入流者怎么会有再生呢？应成为没有，因为断除了俱生我见的缘故。为什么没有断除俱生我见呢？入流者，没有断除那个，因为有希望自己快乐或者不要痛苦的想法的缘故。周遍，因为那时凡是认为“我”的念头，都是与生俱来的有情见之故。
English
Why is that? A dispassionate person does not generate anger from harming a close object, that is, an object of affection, because ignorance is the root of faults such as hatred, and that is also clinging to sentient beings, because that is absent. Therefore, the love of a dispassionate person is considered to be without the fault of hatred, because it does not arise from the cause of ignorance. The third has two parts: refuting the dispute about the dwelling place by karma, and refuting the dispute about the dwelling place by love. First, if a dispassionate person has a body thrown by karma, then it would become not liberated from samsara, if asked. That the dispassionate person dwells by karma is not the case that they are not liberated from samsara, because the power of the previous karma that manifestly produces the aggregates of this life is exhausted, the body declines, and there is no craving, so they do not connect to another existence. Whatever dispassionate person dwells in samsara, even if the power of the karma of formation is not exhausted, they are not bound by samsara, because there is no fault of samsara. Second, again, why does a dispassionate person not dwell for a long time for the benefit of sentient beings with compassion? Like Hearers and Solitary Realizers, they do not have great effort to dwell for a long time for the benefit of sentient beings, because their compassion is inferior. Those Great Vehicle Noble Ones, however, always dwell for the sake of other sentient beings, because they possess great love, which is the cause of continuously dwelling for the benefit of others. Second, refuting the argument that there is no rebirth even on the first noble path: If the view of self is the cause of existence, then on the path of seeing, the first noble path, there should be no existence, because it is free from the view of the collection of aggregates, if asked. An Stream-enterer does not not reborn because of the absence of the view of self, because even though the imputed view of self is abandoned, the co-emergent one is not abandoned. If that is abandoned, then how could an Stream-enterer have rebirth? It should be nonexistent, because the co-emergent view of self is abandoned. Why is the co-emergent view of self not abandoned? An Stream-enterer has not abandoned that, because there is a desire for oneself to be happy or not to be miserable. It is pervasive, because at that time, whatever thought thinks "I", that is the co-emergent view of sentient beings.
Tibetan
ར། ཡང་རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། བདེ་བ་འདོད་པས་དེའི་ཆེད་དུ་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ང་ཞེས་མཐོང་བ་མེད་པར་ནི། འགའ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན། བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང་བདེ་བ་འདོད་པས་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་བཅིངས་ཐར་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟག་པའི་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག །བརྗོད་དུ་མེད་པས་བྱེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་ཅན། བཅིངས་བ་པོ་དང་ཐར་བ་པོའི་བདག་ཡོད་དེ། བདག་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བཅིངས་པ་དང་། དེ་ལས་ཐར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ལྷས་བྱིན་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་དང་། དེ་ལས་ཐར་བ་བཞིན་ཞེ་ན། བདག་རྟག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། འཆིང་བ་དེ་གང་ལས་སྲིད་དེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཆིང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བདག་རྟག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེད་པ་སྟེ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་སོགས་འགའི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གནས་མ་བུ་པ་ན་རེ། བདག་རྟག་པ་ལ་བཅིངས་ཐར་མི་འཐད་ཀྱང་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ལ་བཅིངས་ཐར་འཐད་དོ་ཞེ་ན། རྟག་མི་རྟག་ཏུ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ལའང་ཆོས་ཅན། བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡོག་པ་གང་གི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། མི་འཇིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཆོས་གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་མ་བུ་པ་ཆོས་ཅན། བདག་རྟག་མི་རྟག་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེས་པ་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི་སྤོངས་ལ་བདག་དེ་ནི་རྟག་པར་སྨྲོས་ཤིག་སྟེ། བདག་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའོ། །བཞི་པ་བདག་ལྟའི་གཉེན་པོ་བསྒྲུབས་ཏེ་ལམ་བདེན་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་གཉེན་པོར་བསྟན། །གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་མེད་གོམས་པས་ག
Chinese
复次，须陀洹（梵文，Srotaāpanna，梵文罗马拟音，srota-āpanna，入流果）有法，不应以欲乐之故而奔忙，以已断俱生之坏聚见故。周遍：谓若不见有我，则无人贪著于我；若不贪著于我，亦不应以欲乐之故而奔忙故。第四，破斥解脱系缚为我所作，有二：破斥常我所作，破斥不可说我所作。初者，有情诸法，应有系缚者及解脱者之我，以有我为轮回之苦所系缚，及有从彼解脱故，如天授为铁锁所系缚，及从彼解脱。若谓：我为常法，有法，彼系缚从何而有，应不应理，以非痛苦之因故。周遍：谓以痛苦系缚者，定为痛苦生起之因故。又，我为常法，有法，从痛苦解脱彼从何而有，应非有，以非痛苦息灭之因故。周遍：谓从痛苦解脱者，乃不生痛苦，即是息灭之因故。何故非彼二者之因耶？谓我为何者，彼有法，不应为痛苦等任何之因，以不可说为无常性故。二者，住经部师谓：于常我，系缚解脱不应理，然于常与无常任何皆不可说之我，系缚解脱应理。若尔，于常与无常皆非可说之我亦有法，系缚与解脱如何亦不应有，以非痛苦生起与息灭任何之因故。我，有法，应是常法，以不坏灭故。周遍：谓任何法之自性无有坏灭，彼为智者说为常故。住经部师，有法，谓我为非常非无常任何之事物，此乃可耻之见，应舍弃，而应说彼我为常，以彼我非无常故。第四，建立我见之对治，而说道谛，有二：显示证悟无我为对治，立彼为对治之根据。初者有三：以串习无我而
English
Furthermore, a Stream-enterer (Sanskrit: Srotaāpanna) has the property that they should not rush for the sake of pleasure, because they have abandoned the co-emergent view of the perishable aggregate. It is pervasive: if one does not see "I," then no one is attached to me; if one is not attached to me, one should not rush for the sake of pleasure. Fourth, refuting that bondage and liberation are done by the self has two parts: refuting that it is done by a permanent self, and refuting that it is done by an inexpressible self. The first is that sentient beings have the property that there should be a self that binds and a self that liberates, because there is a self bound by the suffering of samsara and liberation from it, just as Devadatta is bound by iron chains and liberated from them. If it is said that the self is permanent, then what is the source of that bondage, since it is not possible, because it is not the cause of suffering? It is pervasive: that which binds with suffering is the very cause of the arising of suffering. Again, the self is permanent, and liberation from suffering, where does that come from, since it is not, because it is not the cause of the cessation of suffering? It is pervasive: liberation from suffering is not the arising of suffering, but the very cause of cessation. Why is it not the cause of those two? The self, whatever it is, has the property that it should not be the cause of any suffering, because it is inexpressible as impermanence. The second is that the Sthavira school says that bondage and liberation are not appropriate for a permanent self, but bondage and liberation are appropriate for a self that cannot be expressed as either permanent or impermanent. If so, then even for a self that cannot be expressed as permanent or impermanent, bondage and liberation should not exist in any way, because it is not the cause of either the arising or cessation of suffering. The self has the property that it should be permanent, because it is indestructible. It is pervasive: whatever dharma whose nature is indestructible, that is what the wise call permanent. The Sthavira school has the property that the view that the self is something that is neither permanent nor impermanent is a shameful view that should be abandoned, and that self should be said to be permanent, because that self is not impermanent. Fourth, establishing the antidote to the view of self and explaining the truth of the path has two parts: showing that realizing no-self is the antidote, and stating the reason why it is the antidote. The first has three parts: by familiarizing oneself with no-self,