Chinese
如果问，就像火的热性无法摆脱一样（无法摆脱痛苦）吗？答：灰烬，作为有法，不是对佛教徒的损害，因为佛教徒所主张的（灰烬是热性的）和（火是热性的）标志不成立，理由是无我。那么，轮回和解脱应该安立在什么上呢？答：仅仅将痛苦的蕴聚视为具有因的，就安立为轮回；仅仅因已断绝而不生起，就安立为解脱。如果说，补特伽罗（人），作为有法，不应该为了摆脱轮回而努力，因为轮回者和解脱者的我都不存在。答：如果从胜义的角度来说，是承认的；如果从世俗的角度来说，则理由不成立。如此，补特伽罗（人），作为有法，在世俗中为了摆脱轮回而努力是合理的，因为只要没有摧毁对我的贪执，并且具有对我的贪执的蕴聚一直被痛苦所折磨，那么我就被执着为痛苦，而没有安住在安乐的自性中，所以在世俗中我就是轮回者。虽然解脱者的我在胜义中不存在，但为了摧毁对我和我所的颠倒执着，蕴聚的精进在世俗中被安立为我的精进。关键的意义是这样的：除了多闻部之外，所有自宗的实在论者三派都认为我和补特伽罗（人）、有情、人（补特伽罗）在胜义中不存在，所以在胜义中系缚和解脱是不合理的；而蕴聚在胜义中存在，所以在胜义中系缚和解脱是合理的。在世俗中，我是系缚和解脱的作者，因为蕴聚痛苦时，我就执着为我痛苦；蕴聚从痛苦中解脱时，我就执着为我从痛苦中解脱。多闻部和外道则认为我在胜义中存在，所以在胜义中系缚和解脱是合理的。将蕴聚和我分为胜义中存在与不存在两种，以及蕴聚造作和感受异熟，在世俗中安立为我造作和感受异熟，这是在许多情况下需要的支分。第三部分分为两点：断除无有贪欲的住处，以及在圣道初地断除再生。第一部分分为三点：宣说断除贪欲住处的两个因，破除对因的意义的争论，以及住处之意义。
English
If asked, is it like the heat of fire cannot be escaped (cannot escape suffering)? Answer: Ashes, as the subject, are not harmful to Buddhists, because the Buddhist claim that (ashes are hot) and the sign (fire is hot) are not established, because of selflessness. Then, where should samsara and liberation be established? Answer: Merely considering the aggregates of suffering as having causes is established as samsara; merely not arising because the cause has been severed is established as liberation. If it is said that a person, as the subject, should not strive to escape samsara and attain liberation, because the self of the samsaric and the liberated does not exist. Answer: If from the perspective of ultimate truth, it is admitted; if from the perspective of conventional truth, then the reason is not established. Thus, a person, as the subject, it is reasonable to strive to escape samsara and attain liberation in conventional truth, because as long as attachment to self has not been destroyed, and the aggregates with attachment to self are constantly tormented by suffering, then I am clung to as suffering, and there is no dwelling in the nature of bliss, so in conventional truth I am a samsaric being. Although the self of the liberated does not exist in ultimate truth, in order to destroy the inverted clinging to self and what belongs to self, the effort of the aggregates is established as my effort in conventional truth. The key meaning is this: except for the Multitudinous, all three schools of realists in our own tradition consider that I and the person, sentient beings, and individuals do not exist in ultimate truth, so bondage and liberation are not reasonable in ultimate truth; while the aggregates exist in ultimate truth, so bondage and liberation are reasonable in ultimate truth. In conventional truth, I am the agent of bondage and liberation, because when the aggregates suffer, I cling to it as my suffering; when the aggregates are liberated from suffering, I cling to it as my liberation from suffering. The Multitudinous and the outsiders consider that I exist in ultimate truth, so bondage and liberation are reasonable in ultimate truth. Dividing the aggregates and the self into two, existing and not existing in ultimate truth, and establishing the aggregates as acting and experiencing the results of actions, and establishing me as acting and experiencing the results of actions in conventional truth, is a branch that is needed in many situations. The third part is divided into two points: abandoning the place where there is no detachment from desire, and abandoning rebirth in the first noble path. The first part is divided into three points: explaining the two causes of the place of detachment from desire, refuting the debate on the meaning of the cause, and the meaning of the place.
Tibetan
་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་འཛིན་ཅན་འཁོར་བར་གནས་པ་ནི་སྲེད་པའི་དབང་གིས་གནས་པ་ཡིན་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འཁོར་བར་ཇི་ལྟར་གནས་ཤེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རེ་ཞིག་འཁོར་བར་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་འཁོར་བར་གནས་པ་ནི་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའམ་ཡང་ན་ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་པ་འཁོར་བར་གནས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་ཚེ་འདིའི་ཕུང་པོ་འཕངས་ཟིན་པ་ལ་རེ་ཞིག་ལྡོག་པ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚོམ་དུ། འཆི་ལ་དགའ་བར་མི་བྱ་ཞིང་། །གསོན་པ་ལ་ཡང་དགའ་མི་བྱ། །དཔེར་ན་དབང་པོའི་གླང་བཞིན་དུ། །ཁོ་བོ་དུས་ལ་སྡོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལས་ཀྱི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །བརྩེ་བའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆགས་བྲལ་ལས་ཀྱིས་འཁོར་བར་གནས་ན་དེའི་ལས་ཀྱིས་སྲིད་པ་གཞན་དུའང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྲིད་པའི་སྲེད་པ་ལས་རྣམ་པར་བརྒལ་བའི་ཆགས་བྲལ་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ལས་ཆོས་ཅན། ཡང་སྲིད་གཞན་འཕེན་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ལོག་སྲེད་གཉིས་ཀ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆགས་བྲལ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ཡོད་པར་ཐལ། སྙིང་རྗེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ལ་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཅན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་བདག་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་རྐྱེན་ཞེ་སྡང་སོགས་མེད་ཅིང་། མཐུན་རྐྱེན་སྙིང་རྗེའི་འདུ་བྱེད་སྔ་མ་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཆགས་བྲལ་ཆོས་ཅན། ཆགས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆགས་བྲལ་གྱི་བརྩེ་བ་ཆོས་ཅན། ཆགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་རིག་པ་ཙམ་ལས་ནི་ཁྱོད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། བདག་དང་། བདག་གི་བ་དེའི་བདག་ཉིད་མིན་པའི་ཆོས་ཕུང་པོ་ལ་ནི་ཡུལ་དེའི་བདག་ཉིད་ལས་གཞན། རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་ཆགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཆགས་བྲལ་ཆོས་ཅན། བརྩེ་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་བྱས་ན་ཁོང་ཁྲོ་སྐྱེ་བར་ཐལ། བརྩེ་བ་ཡོད་པའི
Chinese
对于辩论的驳斥。第一点是：具有我执的人停留在轮回中，是因为贪爱的力量而停留，那么，已经脱离贪欲的人如何停留在轮回中呢？对于脱离贪欲的补特伽罗，你暂时有停留在轮回中的原因，因为你存在两种情况，要么是大乘圣者停留在轮回中，是因为慈爱和大悲；要么是小乘阿罗汉停留在轮回中，是因为往昔业力的力量，因为他们认为往昔的业力已经抛弃了今生的蕴，所以暂时无法逆转。正如在《事句品》中所说：“不应喜好死亡，也不应喜好生存，譬如调顺的象王，我等待时机到来。”第二点分为两部分：驳斥关于业的辩论，驳斥关于慈爱的辩论。第一点是：如果脱离贪欲的人因为业力而停留在轮回中，那么他的业力也会在其他的生世中连接相续吗？对于已经完全超越对有之贪爱的脱离贪欲者的相续之业，无法抛向其他的有，因为共同起作用的因素——贪爱和渴爱都已经灭尽了。第二点是：脱离贪欲者，你必然有众生之见，因为你有慈悲心。对于在亲身了知痛苦真谛的无常、痛苦、空性、无我的相续中生起的慈爱，那不是与众生相关的我见，因为没有嗔恨等违缘，并且是随顺慈悲的先前串习的顺缘而行的心之法。还有，脱离贪欲者，你会变成有贪欲者，因为你有慈悲心。对于脱离贪欲者的慈爱，那不是贪欲，因为没有对境颠倒的执着，仅仅是认知到他人的痛苦之流，因此你才会生起。这是遍及的，因为对于不是常、乐、我、我的自性的法蕴，会从对境的自性之外，执着于常等，从而产生贪爱。还有，脱离贪欲者，如果对慈爱对象造成损害，你会生起愤怒，因为有慈爱。
English
Refutation of the debate. The first point is: If those with self-grasping remain in samsara because of the power of craving, then how do those who are free from desire remain in samsara? For a person who is free from desire, you temporarily have a reason to remain in samsara, because you have two possibilities: either a Mahayana Arya remains in samsara because of love and great compassion, or a Hinayana Arhat remains in samsara because of the power of past karma, because they believe that past karma has already cast off the aggregates of this life, so it is temporarily impossible to reverse. As it is said in the Chapter of Meaningful Words: "One should not rejoice in death, nor should one rejoice in life. Like a well-trained elephant, I wait for the time to come." The second point is divided into two parts: refuting the debate about karma, and refuting the debate about love. The first point is: If those who are free from desire remain in samsara because of karma, then will their karma also connect the continuum in other existences? For the karma of the continuum of those who are free from desire, who have completely transcended the craving for existence, it is not possible to cast into other existences, because both the co-operative factors, craving and thirst, have been exhausted. The second point is: Those who are free from desire, you must have a view of sentient beings, because you have compassion. For the love that arises in the continuum of directly knowing the impermanence, suffering, emptiness, and selflessness of the truth of suffering, that is not a self-view related to sentient beings, because there are no adverse conditions such as hatred, and it is a mental phenomenon that follows the previous habituation of compassion. Also, those who are free from desire, you will become those with desire, because you have compassion. For the love of those who are free from desire, that is not desire, because there is no distorted clinging to the object, but only the recognition of the stream of suffering of others, therefore you will arise. This is pervasive, because for the aggregates of phenomena that are not of the nature of permanence, happiness, self, and mine, clinging to permanence, etc., arises from the nature of the object, and thus desire arises. Also, those who are free from desire, if harm is done to the object of love, you will become angry, because you have love.