Tibetan
་གཤེགས་དང་སྟོན་པའི་རྒྱུ་རུ་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ལས་བཤད་དེ། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་རང་གཞན་གྱི་དོན་གྲུབ་པའི་བདེ་གཤེགས་དང་སྐྱོབ་པ་ལས་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་དེ་ལས་བདེ་གཤེགས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་བདེ་བར་གཤེགས་སུ་བསྟན། །སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐད་དོད་སུ་ག་ཏ་ཞེས་པ་ཡིན་ལ། སུ་ཞེས་པ་ལེགས་པ་སོགས་དང་། ག་ཏ་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་པ་ལྟར་ན་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བདེ་གཤེགས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་གསུམ་ལྡན་གྱི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལེགས་པར་སྤངས་པ། སླར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པ། མ་ལུས་པར་སྤངས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་པ་ཆོས་ཅན། ལེགས་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཟག་བཅས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མིན་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཕྱི་རོལ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་སྟེ། སྤངས་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའམ་དེའི་ཐབས་ལ་སྦྱོར་བ་ལས་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་པ་ཆོས་ཅན། སླར་མི་གཤེགས་པར་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཐེག་དམན་སློབ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་སྟེ། ཐེག་དམན་སློབ་པ་ལ་སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ནི་ཀུན་འབྱུང་པ་དག་ལན་གཅིག་སྤངས་ཀྱང་སླར་ཡང་ལྡོག་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤངས་པ་དེའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན། སླར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་རྣམ་བདེན་པ་སྟེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་བདག་འཛིན་དང་འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་པ་སྟེ་འགལ་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་པ་ཆོས་ཅན། མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དུ་མར་ཐབས་མང་པོ་ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་སྟེ། དེ་དག་ལ་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་མེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནད་མེད་པ་ཡིན་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་
Chinese
如是，从经部的供养赞中阐述了逝者和导师的因由。经部的供养赞中说，为了从自他二利成就的善逝和救护者中最初产生。第三，从那之中善逝产生的道理有二：显示断证圆满为善逝，破除不断证圆满的诤论。初者有二：略说和广说。初者是，善逝的梵语是苏伽陀（梵文天城体：सुगत，梵文罗马拟音：Sugata，汉语字面意思：善逝），苏（梵文天城体：सु，梵文罗马拟音：Su，汉语字面意思：善）是指良好等，伽陀（梵文天城体：गत，梵文罗马拟音：Gata，汉语字面意思：逝）是指断除，如是，见到无我，长久串习，从而断除了痛苦之因习气及其随行的断证，那个断证，法性，就是善逝，因为是具有三种功德的断证的缘故。二者有三：善于断除，不再退转地断除，无余断除。初者是，佛陀的断证，法性，是善于断除，因为是不属于有漏痛苦之所依的断证的缘故。这证明了超越外道，因为那个断证是从现量见到无我或者修习其方便而断除的缘故。二者是，佛陀的断证，法性，是不再退转地断除，因为是断除了我见种子的断证的缘故。这证明了超越小乘声闻，因为小乘声闻对于生老病死痛苦的谛实，以及贪欲等过患的集谛，即使断除一次，也会再次退转，如是宣说的缘故。那个断证的因是什么呢？证悟无我的智慧，法性，是不再退转地断除的因，因为所缘行相是谛实，也就是不颠倒，和我执以及执着方式不同，也就是相违，以及心的自性，也就是成为自性的缘故。三者是，佛陀的断证，法性，是无余断除，因为以多种方式，众多方便，长久串习，从而断除了烦恼习气的断证的缘故。这证明了超越声闻缘觉阿罗汉，因为他们没有烦恼的因，也没有痛苦之病的果，但是三乘的
English
Thus, the cause of the departed and the teacher is explained from the offering praise of the Sutra section. In the offering praise of the Sutra section, it says that it is for the first arising from the Sugata and protector who have accomplished the benefit of themselves and others. Third, there are two ways in which the Sugata arises from that: showing that the perfection of abandonment is the Sugata, and refuting the dispute of not having the perfection of abandonment. The former has two: brief explanation and detailed explanation. The former is, the Sanskrit word for Sugata is Sugata (Sanskrit Devanagari: सुगत, Sanskrit Romanization: Sugata, Chinese literal meaning: Well Gone), Su (Sanskrit Devanagari: सु, Sanskrit Romanization: Su, Chinese literal meaning: Well) refers to good, etc., and Gata (Sanskrit Devanagari: गत, Sanskrit Romanization: Gata, Chinese literal meaning: Gone) refers to abandonment, thus, seeing selflessness, practicing for a long time, thereby abandoning the cause of suffering, habitual tendencies and their accompanying abandonment, that abandonment, Dharma nature, is the Sugata, because it is the abandonment with three qualities. The latter has three: abandoning well, abandoning without returning, abandoning without remainder. The former is, the Buddha's abandonment, Dharma nature, is abandoning well, because it is the abandonment that does not belong to the basis of contaminated suffering. This proves transcendence over non-Buddhists, because that abandonment is abandoned from directly seeing selflessness or practicing its means. The second is, the Buddha's abandonment, Dharma nature, is abandoning without returning, because it is the abandonment of abandoning the seed of self-view. This proves transcendence over Hinayana students, because Hinayana students, for the truth of the suffering of birth, old age, sickness and death, and the origin of faults such as greed, even if abandoned once, will return again, as it is said. What is the cause of that abandonment? The wisdom of realizing selflessness, Dharma nature, is the cause of abandoning without returning, because the object aspect is truth, that is, not inverted, and the self-grasping and the way of grasping are different, that is, contradictory, and the nature of the mind, that is, becoming the nature itself. The third is, the Buddha's abandonment, Dharma nature, is abandoning without remainder, because in various ways, with many means, practicing for a long time, thereby abandoning the habitual tendencies of afflictions. This proves transcendence over Sravakas and Pratyekabuddhas Arhats, because they do not have the cause of afflictions, nor the fruit of the disease of suffering, but the three vehicles
Tibetan
ལམ་བཤད་པ་ལ་ཐུགས་མི་གསལ་བ་ཉིད་ལུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་པ་ན་སྤྲེའུ་ལྟར་མཆོངས་བྱེད་པ་དང་། ངག་གི་གནས་ངན་ལེན་འགའ་ཞིག་ལ་དམངས་རིགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རེས་འགའ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱལ་དཔོག་པ་ཁ་ཅིག ཐུབ་པ་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཟད་པ་མིན་ཏེ། ངག་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེས་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ནའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལྷག་ལྡན་ཉིད་དུ་བསྟན། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ངག་སྨྲ་སོགས་འདི་ཆོས་ཅན། ཐུབ་པ་སྐྱོན་ཟད་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་འཁྲུལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐྱོན་རྣམས་མི་ཟད་པ་ཉིད་ཅེས་དམ་བཅས་ན་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། དེ་སྤོང་བའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ། ཡང་ན་ཐབས་ནི་ཡོད་ཀྱང་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་ཡོངས་སུ་རྟོག་གྲང་ན་རྟགས་གསུམ་ཀ་མ་གྲུབ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་རིམ་པ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡི་ནི་གཉེན་པོ་གོམས་པས་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིས་རྒྱུའི་གཉེན་པོ་དེ་ཤེས་པའང་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་དེ་ལས་སྐྱོབ་པ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ལས་གསུངས་པའི་སྐྱོབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་ཤིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ལམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསུངས་པའི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱ་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསུངས་ཤེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། བརྫུན་ཏེ་ལམ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་གསུངས་ཏེ། དེ་གསུངས་པ་ལ་འབྲས་བུ་སྟེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་བརྩེ་བ་མེད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གསུང་ངོ་སྙམ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། བརྩེ་བ་མེད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གསུང་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྩོམ་པ་ཀུན་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་དུ་མར་སྦྱོར་ཞིང་གོམས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་དེས་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐྱེས་བུ་ཚད
Chinese
因为讲说道路时，本身存在不清晰的地方，并且身体的不良习性表现在乞食时像猴子一样跳跃，语言的不良习性表现在说一些如“民众”之类的话，心理的不良习性表现在有时不能平等安住，具有如未被预言的心之状态。第二部分分为两点：辩论和回答。第一点是：一些国王的推断者说：释迦牟尼是所立宗，不是断尽过失者，因为会说话，并且是士夫等。第二部分分为两点：显示能立过剩，通过考察所立之义进行驳斥。第一点是：说语等，这是所立宗，在成立释迦牟尼不是断尽过失者时产生错乱，因为那样成立时，对反向存在怀疑。第二点是：如果立誓说，过失不能断尽，那么成立它的理由是因为恒常吗？或者因为没有断除它的方法吗？或者即使有方法也不知道吗？如果这样进行全面思考，那么三个理由都不成立，理由按照顺序是：因为你有原因，你的原因的对治通过串习，你的原因会穷尽，并且通过了解你的原因的自性，也成立了了解原因的对治。第四，从中产生救护的方式是：薄伽梵是所立宗，是经部供养赞颂中所说的救护者，因为通过毫不颠倒地说出自己所见并亲身体验的道路，从而救护所化众生脱离痛苦。如何毫不颠倒地说呢？薄伽梵是所立宗，不会说谎，即不会颠倒地说道路，因为说了也没有结果，即没有必要。如果认为因为没有慈悲心所以颠倒地说，那么，薄伽梵是所立宗，不是因为没有慈悲心而颠倒地说，因为具有大慈悲心，因为身语意的行为全部都是为了他人，在无数劫中反复修习。第五，因此成立具有能立是：薄伽梵是所立宗，你是量士夫。
English
Because when explaining the path, there are inherent obscurities, and the negative habits of the body manifest as jumping like a monkey when going for alms, and the negative habits of speech manifest as saying things like "the masses," and the negative habits of the mind manifest as sometimes not being able to abide equally, possessing states of mind like those that are unpredicted. The second part has two points: debate and response. The first point is: Some royal reckoners say: Shakyamuni is the subject, is not one who has exhausted faults, because he speaks, and because he is a person, etc. The second part has two points: showing that the proof is excessive, refuting by examining the meaning of what is to be proven. The first point is: speech, etc., this is the subject, there is confusion in establishing that Shakyamuni is not one who has exhausted faults, because in establishing it that way, there is doubt about the reverse. The second point is: If you vow that faults cannot be exhausted, then is the reason for establishing it because it is permanent? Or because there is no method to abandon it? Or because even if there is a method, it is not known? If you think about it in this way, then all three reasons are not established, the reasons in order are: because you have a cause, the antidote to your cause, through habituation, your cause will be exhausted, and by knowing the nature of your cause, it is also established that you know the antidote to the cause. Fourth, the way in which protection arises from this is: The Bhagavan is the subject, is the protector spoken of in the praise of offerings in the sutras, because by unerringly speaking of the path that he himself has seen and experienced, he protects sentient beings from suffering. How does he speak unerringly? The Bhagavan is the subject, he does not lie, that is, he does not speak of the path in a reversed way, because there is no result in speaking it, that is, there is no need. If you think that because he has no compassion he speaks in a reversed way, then, the Bhagavan is the subject, he does not speak in a reversed way because he has no compassion, because he has great compassion, because all the actions of body, speech, and mind are for the sake of others, and he has repeatedly practiced them for countless eons. Fifth, therefore, it is established that there is proof: The Bhagavan is the subject, you are a valid person.