Tibetan
ཆགས་བྲལ་གྱི་བློ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་མ་གཞན་དག་གི་ཁྱད་པར་གསལ་བ་ཡི་ནི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རང་ཕྱོགས་འཐད་པའི་དཔེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། བརྩེ་སོགས་མཐའ་མེད་དུ་མི་འཕེལ་བའི་དཔེ་མེད་ན་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་བའི་དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བརྩེ་བ་གོམས་པ་ལས་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པར་བཞེད་པའི་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེའི་དཔེ་ཡོད་དེ། ཆགས་བྲལ་དང་། ཆགས་པ་དང་། ཡིད་ལོག་སྟེ་མི་སྡུག་པ་བསྒོམས་པས་དེ་དག་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ལས་སྟོན་པ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ལ་བཞི་སྟེ། བརྩེ་བས་སྟོན་པ་དྲང་བའི་ཚུལ། །སྟོན་པའི་དམིགས་རྣམ་སྦྱོང་བའི་ཚུལ། །དམིགས་རྣམ་གོམས་པ་སྟོན་པར་བསྟན། །དེས་ན་བསམ་སྦྱོར་རྒྱུ་རུ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་ཞེས་གསུངས་ན་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྤྱིར་རྒྱུ་ཙམ་ལས་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པ་འཁྲུལ་ནའང་། རྒྱུ་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་རང་དབང་དུ་འབྱུང་བ་ཡང་ཡོད་དེ། སྲེད་པ་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་རང་དབང་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་སྙིང་རྗེ་དེ་ཡོད་ན་སྟོན་པ་སོགས་ཕྱི་མ་གསུམ་རང་དབང་དུ་འབྱུང་བས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་བརྩེ་ལྡན་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་དུ་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཐབས་ཏེ་ལམ་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་པར་སྦྱོར་བ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ཐབས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཐབས་བྱུང་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་དང་། དེའི་རྒྱུ་ཐབས་དེ་དངོས་སུམ་དུ་མ་རྟོགས་པར་རང་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤང་བྱའི་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་དཔྱད། །དེ་རྒྱུ་གཞོམ་ཕྱིར་གཉེན་པོ་དཔྱད། །དཔྱད་པས་གྲུབ་པའི་སྤོང་གཉེན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ན་དེའི་རྒྱུ་ལ་ལུང་དང་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བརྩེ་ལྡན་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་རེས་འགའ་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གང་ཞིག་སྤོང་བས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་འཇོམས་པར་ནུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་། རྒྱུ་དེ་མི་རྟེན་པ་ཡིན་པ་དང་། ལས་སོགས་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོག་པར་མཛད་དེ། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར
Chinese
因为离贪之智等是显明其他后者的差别之根本。第三，宣说自方合理的比喻，若无慈等不无限增长的比喻，则如何有无限增长的比喻呢？答：有慈爱串习后，成为欲救护有情脱离痛苦之慈爱自性者的比喻，如修习离贪、贪著和厌恶即不悦意后，彼等自然而然地生起一样。第二，从彼生起导师之理有四：以慈爱引导导师之理，导师之所缘行相清净之理，串习所缘行相显示为导师，因此思与行成为因。第一，若说成办者是悲心，则如何成为成办者之理呢？答：一般而言，仅从因成办果是错谬的，然亦有仅有彼因，果便自然而然生起者，如有贪欲，则痛苦之蕴便自然而然生起一样。因此，若有自然而然生起的悲悯，则导师等后三者自然而然生起，故成为成办者，如是说者，慈爱者，为了摧毁他人的痛苦，而现前行持自己痛苦寂灭和随顺的方便，即道，因为欲为他人如实宣说寂灭痛苦之方便。有周遍，因为若未如实通达生起方便痛苦寂灭，及其因方便，于自是隐蔽者，则为他人如实宣说，是困难的缘故。第二有三：观察所断之因和自性，为摧毁彼因观察对治，宣说以观察所成立之断证。第一，于以感受痛苦而成立时，以教理如理观察彼因之慈爱者，以痛苦自性之偶而生起的差别，而了知以何断除便能摧灭果痛苦之痛苦之因存在，及因是不依赖的，及业等体性的自性，因为欲摧灭果痛苦。有周遍，因为何故。
English
Because the wisdom of detachment, etc., is the root that clarifies the distinctions of the other subsequent ones. Third, explaining the example that is reasonable from one's own side: If there is no example of love, etc., not growing infinitely, then how can there be an example of infinite growth? Answer: There is an example of one who, through the habituation of love, becomes the nature of love, desiring to protect sentient beings from suffering, just as detachment, attachment, and aversion, i.e., the unpleasant, arise naturally when cultivated. Second, there are four ways in which a teacher arises from this: the way in which love guides the teacher, the way in which the teacher's object and aspect are purified, the way in which the habituation of the object and aspect is shown as the teacher, and thus thought and action become the cause. First, if it is said that the accomplisher is compassion, then how does it become the way of being an accomplisher? Answer: In general, it is mistaken to accomplish the result only from the cause, but there are also those in which the result arises spontaneously simply by the existence of that cause, just as if there is craving, the heap of suffering arises spontaneously. Therefore, if there is compassion that arises spontaneously, then the latter three, such as the teacher, arise spontaneously, so it becomes an accomplisher, as it is said, the loving one, in order to destroy the suffering of others, engages in the means, i.e., the paths, that are in accordance with the pacification of his own suffering, because he desires to truly explain to others the means of pacifying suffering. There is pervasion, because it is difficult to truly explain to others the means of pacifying suffering that arises from the means, and the cause of that, the means, is hidden from oneself without being truly understood. Second, there are three: examining the cause and nature of what is to be abandoned, examining the antidote for destroying that cause, and explaining the abandonment and realization established by examination. First, when it is established by experiencing suffering, the loving one who examines the cause of that with scripture and reason, with the distinction of the occasional arising of the nature of suffering itself, knows that there is a cause of suffering that can destroy the suffering of the result by abandoning what, and that the cause is independent, and the nature of the characteristics of actions, etc., because he desires to destroy the suffering of the result. There is pervasion, because why.
Tibetan
་ན་སྔ་མ་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེ་གནས་ན་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་སོག་པ་གཟིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བརྩེ་ལྡན་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེའི་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བརྟག་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེ་གཞོམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ན་བརྩེ་ལྡན་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱང་ངེས་པར་གྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ནད་ངོ་ཤེས་ན་ནི་སྨན་ངོས་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དང་དེའི་གཉེན་པོ་གང་ཞེ་ན། རྒྱུ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་བྱས་པས། འདུས་བྱས་ཕུང་པོ་ལྔའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆགས་པ་སྟེ་སྲེད་པ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་རང་དབང་དུ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདག་མེད་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེའི་གནོད་བྱེད་གཉེན་པོ་ནི་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་དང་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་དམིགས་ཤིང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ཐབས་ཏེ་ལམ་བདག་མེད་མཐོང་བ་དེ་རྣམ་པ་དུ་མར་མང་པོ་སྟེ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་འབྲས་དུས་ཀྱི་སྟོན་པ་འབྱུང་སྟེ། ཁྱོད་ལས་སྤང་བྱ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་དང་། གཉེན་པོ་བདག་མེད་མཐོང་བ་དེ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དག་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འཁོར་འདས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལས་སུ་མི་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་ཀྱང་གསལ་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་གཞན་དོན་ལ་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཅན། བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་སངས་རྒྱས་དང་། ལ་སོགས་པ་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་ཤིང་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་མཐའ་དག་མཁྱེན་པ་འདི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ཐབས་གོམས་པར་མཛད་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་སྟོན་པ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། གཞན་ལ་ལམ་སྟོན་པ་དེའི་རྒྱུའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །བཞི་པ་ནི། བསམ་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་དང་། སྦྱོར་བ་ཐབས་གོམས་པའི་སྟོན་པ་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། བདེ
Chinese
那麼，如果先前的那個痛苦之因存在，就不會看到痛苦的果實堆積如山了。第二個是，慈悲者啊，您是對痛苦之因的相違品進行觀察，因為您想要摧毀痛苦之因。如此觀察後，慈悲者啊，痛苦之因的相違品也必然會顯現，因為您已經了悟了痛苦之因的本質。就像認識了疾病，就能認出藥物一樣。第三個是，那麼，痛苦之因及其對治是什麼呢？由執著我和我所而產生的，以五蘊為對境的貪著，也就是渴愛，慈悲者啊，是痛苦之因的主要原因，因為它是自主產生痛苦的。見到無我的智慧，慈悲者啊，是痛苦之因的損害對治，因為它與痛苦之因的執我，所緣相同，而執著方式相反。第三個是，平息痛苦的方法，也就是道路，即見到無我，對此以多種方式多次，也就是不間斷地長期串習，慈悲者啊，您會從中產生果時的導師，因為從您那裡，輪迴的應斷之因果，以及對治無我見，按照次第，有多少過患和功德，都會變得非常清楚。由於輪迴和涅槃的所有過患和功德都清楚了，因此，世尊啊，您已經斷除了痛苦之因，煩惱的習氣，身語意三門無法使用的自性，因為您的意也達到了清明的極致。因此，偉大的能仁，自然而然地投入到利他之中的佛陀，慈悲者啊，比犀牛角般的獨覺佛，以及聲聞等更為殊勝，因為您斷除了煩惱的習氣，並且知曉輪迴和涅槃的所有過患和功德。之前串習的方法，慈悲者啊，我認為這就是經部的供養讚頌中所說的導師，因為引導他人道路是其原因的意義。第四個是，發心想要利益眾生，以及行為串習方法的導師這兩者，慈悲者啊，
English
Then, if the previous cause of suffering exists, the fruit of suffering piling up like mountains will not be seen. Secondly, compassionate one, you are examining the opposite of the cause of suffering, because you want to destroy the cause of suffering. After examining in this way, compassionate one, the opposite of the cause of suffering will also necessarily appear, because you have realized the essence of the cause of suffering. Just as knowing the disease, one can recognize the medicine. Thirdly, then, what is the cause of suffering and its antidote? Caused by clinging to self and what belongs to self, attachment with the five aggregates as its object, that is, craving, compassionate one, is the main cause of suffering, because it independently generates suffering. The wisdom that sees selflessness, compassionate one, is the damaging antidote to the cause of suffering, because it has the same object as the clinging to self, the cause of suffering, but the manner of clinging is opposite. Thirdly, the method of pacifying suffering, that is, the path, which is seeing selflessness, practicing this in many ways, many times, that is, continuously for a long time, compassionate one, you will produce from it the teacher of the time of fruition, because from you, the causes and effects of samsara to be abandoned, and the antidote, the view of selflessness, in order, how many faults and merits there are, will become very clear. Because all the faults and merits of samsara and nirvana are clear, therefore, Blessed One, you have abandoned the cause of suffering, the habitual tendencies of afflictions, the nature of being unusable by body, speech, and mind, because your mind has also reached the ultimate of clarity. Therefore, the great sage, the Buddha who naturally engages in benefiting others, compassionate one, is more superior than the rhinoceros-like solitary Buddhas, and the Shravakas, etc., because you have abandoned the habitual tendencies of afflictions, and know all the faults and merits of samsara and nirvana. The method of familiarizing oneself with the previous practice, compassionate one, I think this is what is taught as the teacher in the offering praise of the Sutra, because guiding others on the path is the meaning of its cause. Fourth, the intention to benefit beings, and the teacher of the method of familiarizing oneself with practice, these two, compassionate one,