Tibetan
དང་པོ་ནི། སྔ་རབས་པ་རྣམས་གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་ལ་རྣམ་བཅད་དང་། ཡོངས་གཅོད་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་དང་པོ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །ཞེས་སོགས་དང་། ཕྱི་མ་ལ་རྩོད་པ་ནི། ཚད་མ་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་དང་། ལན་ནི་མི་ཤེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཞིའོ་ཞེས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་སྨྲའོ། །དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོའི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ཚད་ཡིན་རིགས། །ཞེས་པའང་རྣམ་བཅད་ཀྱི་དགོས་པའི་གྲུབ་དོན་ཡིན་གྱི་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་དགོས་པ་ཞེས་ལོགས་སུ་བཤད་པར་བྱ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིན་ནའང་རྩོད་པའི་སྐབས་སུ་རྩོད་པ་གསུམ་བསླངས་ནས་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོས་དང་པོ་ཁོ་ནའི་ལན་བཏབ་པས་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ལན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ལན་སྒྲུབ་བྱེད་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པས་བཏབ་བོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་རྩོད་པ་གསུམ་པོ་གཞུང་འོག་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔར་འཆད་རིགས་ཀྱི། ཚིགས་བཅད་བཞི་པོ་ཁོ་ནའི་ཕྱོགས་སྔར་འཆད་པ་ནི་མགོ་བོ་གོས་ཀྱིས་བཏུམ་ནས་མཇུག་མ་སུས་ཁྱེར་མི་ཚོར་བའོ། །མདོར་ན་རྩོད་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་གྱུར་པའི་དགོས་པ་ལ་རྩོད་པ་ཡིན་ཀྱང་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོས་དེའི་ལན་མ་བཏབ་ཅིང་། རྩོད་པ་དང་པོ་ལ་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོས་ལན་བཏབ་ཀྱང་གྱུར་པའི་དགོས་པ་ལ་རྩོད་པ་མིན་པས་འབྲེལ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ཡན་ཆད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་དང་གྱུར་པ་བཤད་ཟིན་ནས། ཚད་མའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་ནི། ཚད་མ་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་དང་། གྱུར་པའི་དགོས་པ་ལ་རྩོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ཅིང་། ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་མེད་ཅེས་པའི་རྩོད་པ་གསུམ་ནི་འདིར་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་སྟོན་ནོ། །རྩོད་པ་དང་པོའི་ལན་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་དངོས་སུ་མ་བྱུང་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཁ་བསྐང་བ་ནི་ཚིགས་བཅད་བཞི་སྟེ་འདིས་དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཚད་མ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་ནས་དེ་གྲུབ་པའི་ཚེ་ཤེས་བྱའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའང་བསྒྲུབ་ནུས་པ་ནི་ལེའུ་དང་པོར། བླང་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །དེས་ན་དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཚན་གཞིར་བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་པ་བཟུང་བ་ནི་ལུགས་འདི་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའོ། །རྩོད་པ་གཉིས་པའི་ལན་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་པོ་ལུགས་འབྱུང་དུ་བཤད་པས་སྟོན་ཏེ། ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་དུ་མར་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་རྣམ་གོམས་པས་སེམས་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་ནས། དེ་གྲུབ་ན་བརྩེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སྦྱོར་མཛད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་ལམ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྟོན་པ་འགྲུབ། དེ་གྲུབ་ན། གྲུབ་ལས་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་འདི་ནི་རྒྱུ་རུ་བཤད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་བདེ་གཤེགས་འགྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་ལམ་བདེན་ལ་གསལ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྟོགས་པར་འགྲུབ། དེ་གྲུབ་ན། སྐྱོབ་པ་ཉིད་གཟིགས་ལམ་གསུངས་པ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་ལམ་གཞན་ལ་བསྟན་པའི་སྐྱོབ་པ་འགྲུབ། དེས་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཅེས་པ་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་གོམས་ལས་དེ། །ཞེས་སོགས་སོ། །རྩོད་པ་གསུམ་པའི་ལན་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་པོ་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པས་སྟོན་ཏེ། ཐོག་མར་གཞན་ལ་བདེན་བཞིའི་གནས་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་སྐྱོབ་པ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་ནས། དེ་གྲུབ་ན་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་ལྡན་མངོན་དུ་བྱས་པར་གྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་ལམ་ལ་སྦྱོར་བའི་སྟོན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བར་གྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་འདོད་ཀྱི་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྔོན་དུ་སོང་བར་གྲུབ། དེས་ན་སྟོན་པ་འདིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་གཉིས་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པར་འགྲུབ་བོ་ཞེས་པ་ནི་ཡང་ན་སྐྱོབ། བདེན་པ་བཞི་ནི་སྟོན་མཛད་པའོ། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེས་ན་ལུགས་འབྱུང་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་གི་རྟགས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་རུང་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ། ལུགས་བཟློག་ནི་རྒྱུ་སྔོན་སོང་སྒྲུབ་ཀྱི་འབྲས་རྟགས་ཡིན་པས་དགོས་པ་ཡང་ཚད་མའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་ཙམ་དང་། སྟོན་པ་འདིས་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པ་གཉིས་སོ་སོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་གདུལ་བྱ་ལ་ཕན་ཐོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་གཞུང་གི་དོན་དངོས་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ལོག་རྟོག་བརྗོད། །ལོག་རྟོག་བཀག་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དང་། དེའང་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་པ་མི་འཐད་དེ། སྤྱིར་སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་མ་ལུས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་དེ་
Chinese
首先，对于先前的人们所说的“转变”的必要性，分为“部分排除”和“完全排除”两种。对于前者，驳斥的辩论是：“量是常法，有或没有？”等等。对于后者，辩论是：“量是了知隐蔽义。”等等，这是一个偈颂。回答是：“对于不了解者进行开示。”等等，共有四个偈颂，他们异口同声地这样说。但那不是论著作者的意图，因为“需要依靠能立”等，也是部分排除的必要性的成立之义，而不是作为完全排除的必要性而单独宣说的缘故。即使如此，在辩论的时候，提出了三个辩论，用四个偈颂仅仅回答了第一个，因此导致没有回答后两个辩论的过失。如果认为后两个辩论的回答是通过能立的顺向和逆向方式来说明的，那么这三个辩论应该在所有后续的论著之前进行阐述，而不是仅仅在四个偈颂之前阐述，这就像用衣服蒙住头却不知道是谁拿走了尾巴一样。总之，后两个辩论虽然是关于“转变”的必要性的辩论，但四个偈颂并没有回答它们。对于第一个辩论，虽然四个偈颂进行了回答，但它不是关于“转变”的必要性的辩论，因此完全没有关联。那么，应该怎样呢？在此之前，已经阐述了所证成的“量”和“转变”，对于“量”的意义的辩论是：“量是了知隐蔽义。”对于“转变”的必要性的辩论是，没有像那样的量的能立，即使有，也没有认真对待它的，这三个辩论在这里用一个偈颂来表示。虽然第一个辩论的回答没有在论典的礼敬颂中直接出现，但论师通过补充了四个偈颂来完善它，即通过理证成立了必要性的意义，即全知量，当它成立时，也能成立所知的一切意义，这在第一品中说：“应取和应舍的自性是。”等等，这是一个偈颂。因此，将必要性的意义，即全知，作为一切智的基础，认为是见道位的菩萨，这种观点是不被这种方式所接受的。第二个辩论的回答是，通过顺向地阐述四个能立……
English
Firstly, regarding the necessity of 'transformation' as mentioned by the earlier scholars, it is divided into two: 'partial exclusion' and 'complete exclusion.' For the former, the debate to refute is: 'Is valid cognition permanent, existent or not?' and so on. For the latter, the debate is: 'Valid cognition is the knowledge of hidden objects.' and so on, which is one verse. The answer is: 'To show to those who do not know.' and so on, which are four verses, they all say in unison. However, that is not the intention of the author of the treatise, because 'It is necessary to rely on the means of proof,' etc., is also the established meaning of the necessity of partial exclusion, and it is not to be explained separately as the necessity of complete exclusion. Even so, during the debate, three debates were raised, and the four verses only answered the first one, thus leading to the fault of not answering the latter two debates. If it is thought that the answers to the latter two debates were given by explaining the means of proof in forward and reverse order, then these three debates should have been explained before all the subsequent texts, rather than just before the four verses, which is like covering the head with a cloth and not noticing who took the tail. In short, although the latter two debates are debates about the necessity of 'transformation,' the four verses did not answer them. Although the four verses answered the first debate, it is not a debate about the necessity of 'transformation,' so it is completely irrelevant. So, what should it be like? Up to this point, the object to be proven, 'valid cognition' and 'transformation,' have been explained. The debate about the meaning of 'valid cognition' is: 'Valid cognition is the knowledge of hidden objects.' And the debate about the necessity of 'transformation' is that there is no means of proof for such valid cognition, and even if there is, there is no diligence in it. These three debates are shown here in one verse. Although the answer to the first debate did not directly appear in the homage of the text, the teacher completed it by supplementing four verses, that is, by proving the meaning of necessity, that is, the omniscient valid cognition, through reasoning. When that is established, it is also possible to establish the knowledge of all objects of knowledge, which is said in the first chapter: 'The very nature of what should be taken and abandoned is.' and so on, which is one verse. Therefore, taking the Bodhisattva on the path of seeing as the basis for the name of the omniscient one, who knows all the meanings of necessity, is not in accordance with this system. The answer to the second debate is that by explaining the four means of proof in forward order...
Chinese
宣说，首先，由于在多次转世中串习了慈悲的对境和行相，以理证成立了心性转变为慈悲自性，利益有情之意乐。成立之后，为了慈爱者平息痛苦，对各种方法进行显现运用。以这种方式，为了遣除他人的痛苦而引导入道的导师得以成立。成立之后，由于从成立中产生最初，这两个被说是原因。以这种方式，具有断证功德三殊胜的善逝得以成立。成立之后，对于道谛清晰明了达到极致的证悟得以成立。成立之后，救护者宣说自己所见之道。以这种方式，自己所见之道指示给其他人的救护者得以成立。因此，说有能立因是，能立因是串习慈悲等等。对于第三个诤论的回答是，通过以逆向方式宣说四个能立因来进行宣说，首先，以理证成立了为他人如实宣说四谛之真相的救护者。成立之后，显现了具有三种殊胜特点的证悟得以成立。成立之后，引导入道的导师先行成立。成立之后，想要遣除他人痛苦的慈爱大悲先行成立。因此，这位导师通过两种能立因的方法而努力得以成立，也就是救护者，开示四谛。等等。因此，顺生是，从圆满具足因缘的标志中，成立能够产生结果的自性之理。逆生是，由于是能立因先行之果的标志，所以必要性也仅仅是具有量士夫的能立因，以及导师对能立因努力的这两个方面要分别了解。对于具足善缘的所化有情将会有利益。第二，正文的实际意义分为两个方面：宣说没有能立因的邪分别，遮破邪分别后开示能立因。第一，薄伽梵是量士夫，并且对此依赖于能立因是不合理的，因为一般来说，如果一个人是量士夫，那么他本身就应该了知所有隐蔽的事物，因为没有那个（能立因），并且那个（量士夫）本身也没有能立因的原因，以及那个原因……
English
Declaring, first, through the repeated cultivation of the object and aspect of compassion in many lifetimes, it is established by reason that the mind has transformed into the nature of compassion, with the intention to benefit sentient beings. Once that is established, in order for the loving one to quell suffering, various methods are manifested and applied. In this way, the teacher who guides others onto the path for the sake of removing their suffering is established. Once that is established, since the first arises from the established, these two are said to be the cause. In this way, the Sugata possessing the three supreme qualities of abandonment and realization is established. Once that is established, the realization of the path truth, clear and utterly perfected, is established. Once that is established, the protector speaks of the path he himself has seen. In this way, the protector who shows the path he himself has seen to others is established. Therefore, the statement that there is a proof is: the proof is from the habituation of compassion, and so on. The answer to the third objection is that it is taught by explaining the four proofs in reverse order. First, it is established by reason that the protector teaches others the truth of the four noble truths without error. Once that is established, it is established that the realization possessing three special qualities has been manifested. Once that is established, it is established that the teacher who guides others onto the path has gone before. Once that is established, it is established that the love and great compassion that desires to remove the suffering of others has gone before. Therefore, it is established that this teacher has diligently applied the two methods of proof, that is, the protector, who teaches the four truths. And so on. Therefore, arising in sequence is the nature of the reason that establishes the possibility of a result arising from the sign of a complete collection of causes. Reversing the sequence is the sign of the result that establishes the prior cause, so the necessity is only that there is a valid proof, and that the teacher has diligently applied the proof. These two should be understood separately. There will be benefit for the fortunate disciples who possess good karma. Second, the actual meaning of the text has two parts: stating the false conception that there is no proof, and showing the proof by refuting the false conception. First, the Bhagavan is a valid authority, and it is unreasonable to rely on proof for this, because in general, if a person is a valid authority, then he himself should know all hidden things, because that (proof) is not there, and that (valid authority) itself does not have the cause of proof, and that cause...