Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཙོ་བོར་གྲུབ། །མིང་ལས་དོན་ཉིད་གཙོ་བོར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་སྟེ་དོན་རྩོད་གཞི་ལ་མ་གྲུབ་ན། ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་འདི་ཡིན་ཀྱང་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་དོན་བྱས་པ་ལྟ་བུ་རྩོད་གཞི་ལ་གྲུབ་ན་དེའི་ཁྱད་པར་སྒྲ་དང་བུམ་པའི་བྱས་པ་ལྟ་བུ་རྩོད་གཞི་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་། ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་དེས་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཆོས་ཅན་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྒོལ་བ་འགའ་ཞིག་གིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་དེ་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་བྱས་པ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཕྱོགས་ཆོས་འགྲུབ་པ་ལ་མི་གནོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་སྟེ་མིང་འགའ་ཞིག་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀས་རྩོད་གཞི་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་ནི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀྱིས་རྩོད་གཞི་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འུག་པ་བ་སྟེ་རྡུལ་ཕྲན་རྟག་པར་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས་རྡུལ་ཕྲན་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ། ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སོགས་པ་ཐོགས་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཤད་པ་ནི། བྱེ་བྲག་པས་ལུས་ཅན་གྱི་མིང་འབྱུང་བཞིའི་རྡུལ་ཕྲན་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་རེག་བྱ་ཅན་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་བྱེ་བྲག་པས་རྫས་ནི་གཉིས་ཏེ། བདག་དང་ཡིད་དང་། ཕྱོགས་དང་དུས་དང་ནམ་མཁའ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་རྫས་ཡིན་ལ། ས་སོགས་འབྱུང་བ་བཞི་ནི་ཐམས་ཅན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ཀྱི་ཚད་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ནང་ཚན་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལ་ལུས་ཅན་གྱི་མིང་ཁས་ལེན། རྡུལ་ཕྲན་ལ་ཁས་མི་ལེན་པས་མིང་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་རེག་བྱ་ཅན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀྱི་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པས་ལུས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། །དེས་ན་རྟགས་ཀྱི་དོན་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་དང་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ན། རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ལྡན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་གཉིས་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་ནི་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང་དོན་འཁྲུལ་པའི་དཔེ་ནི་བ་ཁ་མོ་ཆོས་ཅན། རྭ་ཅ
Chinese
是为了这个缘故。第四个方面分为两种：以作为理由的自性为主成立；从名称上以事物本身为主成立。第一种情况是，如果作为理由应安立的事物自性，即事物在诤论处没有成立，这就是未成立的宗法之相。但是，如果作为理由应安立的事物，比如所作，在诤论处成立，那么它的差别，比如声音和瓶子的所作，即使在诤论处没有成立，这种差别未成立也不会损害论证的成立。例如，在以所作来成立声音是无常的论证中，一些论敌在有法声音之上，认为所作的差别依赖于虚空的功德，即与此意义相同的事物没有成立，也不会损害宗法的成立。第二种情况是，作为理由的声音，即有些名称，即使辩论双方在诤论处没有共同显现地成立，但作为理由的事物，即事物本身，如果辩论双方在诤论处共同显现地成立，那么宗法就会成立。例如，对于认为极微是常住的胜论派，佛教徒说：极微，作为有法，是无常的，因为是有身体的缘故，以及因为是有障碍的缘故等等，这样所说的能立，即使胜论派不承认身体的名称是地水火风的极微，但触知的意义成立，所以是能立。而且，胜论派认为，实体有两种：我和意，以及方、时、虚空是周遍的实体，而地等四大是并非周遍的实体。并非周遍的实体的量是功德的范畴，对此他们承认身体的名称，但不承认极微，所以名称没有成立，但触知的意义在辩论双方共同显现地成立，因此身体的意义就成为正确的能立。因此，如果理由的事物本身是错乱等等，或者是不成立，或者是相违的，即使理由的声音没有错乱，也应当知道能立是有过失的，因为在理由的事物本身，即事物中，所要成立的事物本身，即事物是必须成立的。理由的声音没有错乱，但事物错乱的例子是：母牛，作为有法，具有角
English
It is for this reason. The fourth aspect is divided into two: the nature of the reason is mainly established; from the name, the thing itself is mainly established. The first case is that if the nature of the thing to be established as the reason, that is, the thing is not established in the place of dispute, this is the aspect of the unestablished property of the subject. However, if the thing to be established as the reason, such as the made, is established in the place of dispute, then its difference, such as the made of sound and pot, even if it is not established in the place of dispute, this difference not being established will not harm the establishment of the argument. For example, in the argument of establishing sound as impermanent by the made, some opponents, on the subject sound, believe that the difference of the made depends on the merit of the void, that is, the thing with the same meaning is not established, it will not harm the establishment of the property of the subject. The second case is that the sound of the reason, that is, some names, even if the debaters do not commonly appear to be established in the place of dispute, but the thing of the reason, that is, the thing itself, if the debaters commonly appear to be established in the place of dispute, then the property of the subject will be established. For example, to the Vaisheshika who believes that the atom is permanent, the Buddhist says: the atom, as the subject, is impermanent, because it has a body, and because it is obstructive, etc., the proponent said in this way, even if the Vaisheshika does not admit that the name of the body is the atom of earth, water, fire, and wind, but the meaning of touch is established, so it is the proponent. Moreover, the Vaisheshika believes that there are two kinds of substances: self and mind, and direction, time, and space are pervasive substances, while the four elements of earth, etc., are non-pervasive substances. The measure of the non-pervasive substance is the category of merit, to which they admit the name of the body, but do not admit the atom, so the name is not established, but the meaning of touch is established in the common appearance of the debaters, so the meaning of the body becomes the correct proponent. Therefore, if the thing itself of the reason is confused, etc., or is not established, or is contradictory, even if the sound of the reason is not confused, it should be known that the proponent is flawed, because in the thing itself of the reason, that is, the thing, the thing itself to be established, that is, the thing must be established. The sound of the reason is not confused, but the example of the thing being confused is: the cow, as the subject, has horns
Tibetan
ན་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། གླང་པོ་ཆེའི་ཕྲུ་གུ་ཆོས་ཅན། གླང་པོ་ཆེ་ཡིན་ཏེ། ལག་ལྡན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་ན་འགྲོ་བ་དང་ལག་ལྡན་ཞེས་པ་གཉིས་པོ་འདི་ཡི་སྒྲ་ཡི་བརྗོད་བྱ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་བ་གླང་དང་། གླང་པོ་ཆེ་ཁོ་ན་ལ་གྲགས་པས་རྭ་ཅན་དང་གླང་པོ་ཆེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གོ་བ་ཡིན་གྱི། ཚིག་དེས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་འགྲོ་བ་དང་ལག་ལྡན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡིན་ན། རྭ་ཅན་དང་གླང་པོ་ཆེར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་ཡང་ཁྱོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་བཞི་སྟེ། གཅིག་ལ་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མིན་འགལ། །ལྡོག་པ་མེད་པས་རྒྱུར་མི་འཐད། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་རྒྱུར་མི་འཐད། །སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་གཅིག་གིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འདོད་ན། དབང་ཕྱུག་གི་དངོས་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་མིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འགྱུར་བའི་སྐབས་མི་སྲིད་པར་ཐལ། འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་རྟག་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཁས་བླངས་སོ། །ཡང་དབང་ཕྱུག་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་གང་གིས་རྒྱུར་འདོད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་མི་འདོད་དེ་འདོད་དགོས་པར་ཐལ། རྒྱུར་འདོད་པའི་སྐབས་ནའང་རྒྱུ་མིན་པའི་སྐབས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་མེད་ན། ནག་པའི་ལུས་ཀྱི་རྨ་སོས་སྐྱེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་སྡོང་དུམ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དེ་བྱེད་རིགས་པར་ཐལ། རྒྱུ་མིན་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། མཚོན་སོགས་དང་ནག་པའི་ལུས་འབྲེལ་པ་ལས་ནག་པའི་ལུས་ཀྱི་རྨ་དང་། སྨན་སོགས་དང་འབྲེལ་པ་ལས་དེ་འདྲུབས་པ་སྟེ་སོས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ན་དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མིན་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པར་ཡང་ནི་མི་རུང་བར་ཐལ། སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མེད་པར་ནི་རྟག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་དཀའ་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལོག་སྟོབས་ཀྱིས་རང་གི་འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི་རྫ་མཁན་དང་འཇིམ་པ་སོགས་གང་དག་ཡོད་ན་བུམ་པ་གང་འབྱུང་བར་འ
Chinese
如果说是“因为是行者”以及“象崽是法，因为是有手的缘故”这样安立为能立，那么行者和有手这两个词的所说义，在世间唯有牛和象才著名，因此理解为牛角和象是独一无二的。如果词想要表达的意义是行者和有手是法，如果是你，则不一定是牛角和象，因为人也是你的缘故，就像这样。第四有四：一、有因和非因相违。二、没有相违，因此不应成为因。三、没有随同，因此不应成为因。四、舍弃前一个不定之因。第一，如果认为自在天恒常唯一能造作一切行者，那么自在天的法，如同在某个时候是果的因，同样在什么时候会变成非因呢？变成非因的情况不可能，因为是果的因是恒常的缘故。立宗明显，已承诺。又，自在天是法，以何种差别不认为在想要成为因的阶段不是因呢？因为必须这样认为。因为在想要成为因的时候，也并非从非因的时候变成自性有差别的缘故。如果没有周遍，那么黑人身体上的伤口愈合生长是法，即使和你不相关的树桩，为何不认为是你的因呢？因为应该这样认为。因为即使没有从非因变成自性有差别，也有是因的情况。不能这样认为，因为刀等和黑人身体相关联，所以有黑人身体的伤口，以及药物等相关联，所以有那个痊愈，也就是愈合生长。如果前一个立宗不成，那么自在天是法，从非因的阶段变成自性有差别也是不行的，因为前后自性没有差别是恒常的缘故。第二，自在天是法，即使你具有产生果的能力，也难以用量来衡量，因为你以颠倒之力，自己的果不会倒退，因为你是恒常的缘故。第三，陶师和泥土等，哪些存在，瓶子就会产生
English
If it is said, "Because it is a goer," and "The elephant calf is a dharma, because it has hands," when establishing it as a proof, then the meaning of the words "goer" and "has hands" is that in the world, only cows and elephants are famous, so it is understood that horns and elephants are unique. If the meaning that the word wants to express is that the goer and the one with hands are dharmas, if it is you, then it is not necessarily horns and elephants, because people are also you, just like that. The fourth has four: one, there is contradiction between cause and non-cause. Two, there is no contradiction, so it should not become a cause. Three, there is no concomitance, so it should not become a cause. Four, abandon the previous uncertain cause. First, if it is believed that the permanent and single Ishvara creates all beings, then that entity of Ishvara, just as it is the cause of the fruit at some time, so when will it become a non-cause? The situation of becoming a non-cause is impossible, because the cause of the fruit is permanent. The thesis is clear, it has been promised. Also, Ishvara is a dharma, with what difference is it not considered not a cause in the stage of wanting to become a cause? Because it must be considered so. Because even when wanting to become a cause, it is not that it has become a different nature from the time of non-cause. If there is no pervasion, then the healing and growth of the wound on the black person's body is a dharma, even the stump that is not related to you, why is it not considered to be your cause? Because it should be considered so. Because even if it has not become a different nature from non-cause, there are cases where it is a cause. It cannot be considered so, because the wound on the black person's body is related to weapons, etc., and the healing and growth of that is related to medicine, etc. If the previous thesis is not established, then Ishvara is a dharma, and it is also not possible to change from the stage of non-cause to a different nature, because the nature before and after is not different, because it is permanent. Second, Ishvara is a dharma, even if you have the ability to produce fruit, it is difficult to measure with validity, because with the power of reversal, your fruit will not regress, because you are permanent. Third, potters and clay, etc., whatever exists, a pot will arise