Tibetan
ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རང་རྒྱུ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་རང་བྱུང་གི་ཚད་མ་ཡོད་པ་ནི་བཟློག་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་ནན་ཏན་མཛད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་གང་ཞིག རང་བྱུང་གི་ཚད་མ་བཀག་ཟིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟག་པ་རང་བྱུང་ཚད་མ་དགག །མི་རྟག་རང་བྱུང་ཚད་མ་དགག །རང་བྱུང་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །རང་བྱུང་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་ལས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་རྟག་པ་དགག་པའི་དོན་དུ་གྱུར་པ་སྨོས་པ་མི་རིགས་ཏེ། དབང་ཕྱུག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རྟག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཡོད་པ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ནི་མི་བརྟན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་མི་རྟག་ནའང་ཚད་མ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་རྟག་ལ་དེ་ལས་ཚད་མ་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། དུས་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་ལས་སྐྱེས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་དེ་ཁྱོད་བསྐྱེད་པ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པ་དེ་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་འགས་ཕན་གདགས་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་མི་རྟག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་། དབང་ཕྱུག་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་མི་རུང་སྟེ། ཁྱོད་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་དབང་ཕྱུག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བློ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། སྡོད་ཅིང་འཇུག་པའི་ཕྱིར། སྟེའུ་བཞིན། དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཞལ་ཡས་ཁང་བཞིན། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དགྲ་སཏྭ་བཞིན། ལ་སོགས་པ་གྲངས་དང་ཚད་དང་ལྡན་པ་དག་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བློ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ནི་དབང་ཕྱུག་ལས་འོས་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང
Chinese
有法。有必要，因为没有从自因所生的自生量是遮遣之义的缘故。第二，世尊有法。因为观待于对于不错乱的能立因精勤，所以理应是量，因为任何补特伽罗量，都已经遮止了自生量的缘故。第三有四，遮遣常法自生量，遮遣无常自生量，遮遣自生存在的能立，遮遣自生本身的作业。第一，说出成为遮遣常量之义不合理，因为自在是自性成就的常法量之故，如果这样说。自在有法。不是存在为常法量，因为唯有了知有事才是量，并且所知的事物以无常之性，彼有境之识是不稳固之性的缘故。如果量是无常，但是有量之补特伽罗是常，并且从彼产生量，如果这样说。次第而生的量等有法。从常法补特伽罗所生不应理的缘故，不应理的理由是，因为彼常法补特伽罗不应理观待于您生起之因的缘故，因为常法彼不能以任何因的相状来饶益的缘故。第二，如果是自在无常自性成就，恒时存在是量，如果这样说。彼自在如此有法。您不应理与存在决定的名称相符，因为您存在的能立量不存在之故。第三有二，说所许，彼遮遣。第一，自在的能立量不存在没有成立，因为世间的处所受用等有法。是超胜慧者的补特伽罗先行的，因为安住与进入的缘故，如房屋。因为具有形状的差别，如宫殿。因为是有作用的，如战神。等等具有数量与尺度，彼等是能立的宗法，并且超胜慧者的补特伽罗除了自在之外没有其他的缘故，如果这样说。第二有二，从所应成之义观察而遮遣，从能成立观察而遮遣。第一
English
Subject of the proposition. There is a need, because the self-arisen valid cognition that does not arise from its own cause is for the purpose of refutation. Second, Blessed One, subject of the proposition. Because it is reasonable to be a valid cognition in dependence on diligence towards the non-erroneous reason of proof, because any person who is a valid cognition has already refuted the self-arisen valid cognition. Third, there are four: refuting the permanent self-arisen valid cognition, refuting the impermanent self-arisen valid cognition, refuting the proof of the existence of the self-arisen, and refuting the function of the self-arisen itself. First, it is unreasonable to mention that it becomes the meaning of refuting the permanent valid cognition, because the self-empowerment is the permanent valid cognition accomplished by its own nature, if you say so. Self-empowerment, subject of the proposition. It is not existent as a permanent valid cognition, because only the realization of existent things is a valid cognition, and because the object of knowledge is impermanent in nature, that consciousness with an object is unstable in nature. If the valid cognition is impermanent, but the person who possesses the valid cognition is permanent, and the valid cognition arises from that, if you say so. The valid cognitions that arise in sequence, etc., subject of the proposition. It is unreasonable to arise from a permanent person, because it is unreasonable, because that permanent person should not depend on the cause of your arising, because that permanent one cannot benefit in any way with the aspect of a cause. Second, if the self-empowerment is impermanent, accomplished by its own nature, and always existent, it is a valid cognition, if you say so. That kind of self-empowerment, subject of the proposition. You should not be in accordance with the term of definite existence, because there is no valid cognition that proves your existence. Third, there are two: stating the assertion, and refuting it. First, it is not established that there is no valid cognition that proves the self-empowerment, because the world's places, enjoyments, etc., subject of the proposition. It is preceded by a person with excellent intelligence, because of dwelling and entering, like a house. Because it possesses the distinction of shape, like a palace. Because it is capable of functioning, like a warrior. Etc., possessing number and measure, those are the reasons for proof, and there is no person with excellent intelligence other than the self-empowerment, if you say so. Second, there are two: refuting by examining the meaning to be proven, and refuting by examining the means of proof. First.
Tibetan
་པོ་ནི། སྡོད་འཇུག་སོགས་ཆོས་ཅན། འཇིག་རྟེན་གྱི་གནས་ལུས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བློ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་སྔོན་དུ་སོང་བར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་གནས་ལུས་རྣམས་ལ་སྐྱེས་བུའི་བློ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཙམ་དུ་བསྒྲུབས་ན་འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་ལས་ལས་སྐྱེ་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་པའི་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་སྟེ་གྲུབ་ཟིན་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པར་བསྒྲུབས་ན་དཔེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་སྤྱི་ཙམ་འཁྲུལ་པར་བསྟན། །བྱེ་བྲག་དབྱིབས་ལྡན་བརྟགས་ནས་དགག །ཚུལ་དེས་རིགས་ཅན་གཞན་ཡང་ཁེགས། །དེ་ཡིས་གྲུབ་པའི་འཕྲོས་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡང་ན་སྡོད་འཇུག་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་གནས་ལུས་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པར་སྒྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དབང་ཕྱུག་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དབྱིབས་ཀྱི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །དབྱིབས་ཀྱི་མིང་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཁྱད་པར་ཅན་དབྱིབས་མ་གྲུབ་ལྟར་སྣང་ཡིན། །དབྱིབས་ཙམ་མཚུངས་པ་མ་ངེས་ལྟར་སྣང་ཡིན། །ཚུལ་དེ་གཞན་ལ་སྦྱར་ན་འབྲས་མཚུངས་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་དོན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་དབྱིབས་ཡིན་ན་ནི། བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སྟེ་བྱེད་པ་པོའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་མཆོད་རྟེན་གྱི་དབྱིབས་སོགས་ཅི་འདྲ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་གནས་ལུས་སོགས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། གནས་ལུས་སོགས་ལ་ཁྱོད་ཕྱོགས་ཆོས་སུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། རྟགས་དེ་ལས་གནས་ལུས་སོགས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། གནས་ལུས་སོགས་ལ་ཁྱོད་ཕྱོགས་ཆོས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་དེ་དང་དབྱིབས་ཙམ་དུ་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན་ན་ནི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་མཆོད་རྟེན་སོགས་ལ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དབྱིབས་དེ་དང་། དབྱིབས་ཀྱི་སྒྲ་འཇུག་པར་མཚུངས་པས་དབྱིབས་ལྡན་དུ་ཐ་དད་མེད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་གནས་ལུས་སོགས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་རི་བོ་དེ་ཁྱོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྐྱེ་བོའི་རྫས་ལས་མེ་བསྒྲུབས་ན་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་དབྱི
Chinese
是故，安住等法，以世间的处所是具有殊胜智慧的士夫所造作为前提来成立的理由并不正确，因为仅仅以世间的处所是士夫的智慧所造作为前提来成立的话，就会以“世界由各种业所生”的方式成立佛陀的观点，即变成成立已经成立的观点。如果成立为自在天所造，则因为没有成立例子的缘故。第二（破除自在天造物）有四：揭示能立仅仅是总相的错误，分析具体形状后遮破，以该方式也遮破其他同类，由此阐述成立的剩余意义。第一是，或者安住等法，你对以世间的处所为自在天所造而成立的周遍存在怀疑，因为对其来说，不确定是自在天所造。第二有二：分析形状的意义后遮破，分析形状的名称后遮破。第一有三：特殊形状似乎未成立，仅仅形状相同似乎不确定，如果将该方式应用于其他则结果相同。第一是，如果具有形状的特殊意义是士夫所造的形状，那么加持，即随作者士夫的有无而变化的佛塔的形状等如何，安住等法，你并非由士夫所造而成立，如果安住等法完全成立为你方之法，那么从该理由推断安住等法是由士夫所造的任何推理都是正确的，因为安住等法未成立为你方之法的缘故。第二是，如果它与仅仅形状没有差别，那么与非士夫所造不同的所造事物佛塔等，对于士夫所造完全成立的形状，以及形状的声音所指相同，因此与具有形状没有差别，安住等法，因为你是它的缘故，所以推断安住等法是由士夫所造是不合理的，因为非士夫所造的山就是它的缘故。例如，如果从人群的物质中成立火，则周遍是不确定的。如果士夫所造的形
English
Therefore, the objects of abiding, etc., the reason for establishing that the abodes of the world are made by a person with excellent wisdom is not correct, because if it is established only that the abodes of the world are made by the wisdom of a person as a premise, then the view of the Buddha will be established in the way that "the world is born from various karmas," that is, it will become the establishment of what has already been established. If it is established that it is made by Ishvara, then it is because the example is not established. The second (refuting Ishvara as the creator) has four: revealing that the proof is only a general error, analyzing the specific shape and then refuting it, and in this way also refuting other similar ones, thereby explaining the remaining meaning of the establishment. The first is, or the objects of abiding, etc., you doubt the pervasiveness established by the abodes of the world being made by Ishvara, because for it, it is not certain that it is made by Ishvara. The second has two: analyzing the meaning of the shape and then refuting it, analyzing the name of the shape and then refuting it. The first has three: the special shape seems not to be established, the same shape only seems uncertain, and if this method is applied to others, the result is the same. The first is, if the special meaning of having a shape is the shape made by a person, then how about the blessing, that is, the shape of the stupa, etc., which changes according to the presence or absence of the author, the objects of abiding, etc., you are not established as being made by a person, if the objects of abiding, etc., are completely established as your side's dharma, then any inference that infers that the objects of abiding, etc., are made by a person from that reason is correct, because the objects of abiding, etc., are not established as your side's dharma. The second is, if it is no different from it in shape only, then the created things stupas, etc., which are different from those not made by a person, for the shape that is completely established as made by a person, and the sound designation of the shape are the same, so there is no difference from having a shape, the objects of abiding, etc., because you are it, it is unreasonable to infer that the objects of abiding, etc., are made by a person, because the mountain that is not made by a person is it. For example, if fire is established from the substance of a crowd, then the pervasiveness is uncertain. If the shape made by a person