Tibetan
གས་པའི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ཇི་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་པ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་དོན་རྟོགས་ཏེ། རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་རང་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཤེས་པའི་ཆ་ལ་རང་ངེས་སུ་བསྟན་ཅིང་། རང་རིག་མངོན་སུམ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་མི་སླུ་བ་ལ་རང་ངེས་སུ་དོན་གྱིས་བསྟན་ཏེ། འཇུག་ཡུལ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་དང་། དེ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཆ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་གཉིས་གནད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ལའང་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་སམ་སྙམ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ལས་ནི་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་མི་སླུ་བ་ཉིད་ངེས་ཏེ། རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བར་ངེས་པ་ན་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ངེས་ཤེས་དེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནམ་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ཞེ་ན། དོན་རིག་གཉིས་དང་རང་རིག་གཉིས། །རྗེས་སུ་དཔག་རྣམས་རང་ལས་ངེས། །དང་པོ་པ་དང་ཡིད་མ་གཏད། །འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་རྣམས་གཞན་ལས་ངེས། །ཞེས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བོད་ཕལ་ཆེར། སྔ་མས་རང་ངེས་ཁོ་ན་དང་། ཕྱི་མས་གཞན་ངེས་ཁོ་ན་བསྟན་པར་འདོད་པ་ནི་གཞི་གང་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པར་སྣང་ཞིང་། རང་ངེས་གཞན་ངེས་ཀྱི་ཚད་མའང་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པའི་ཚུལ་མ་ཤེས་པར་སྣང་ངོ་། །འདིར་བཤད་པ་ནི་འཇམ་དབྱངས་ས་སྐྱ་པའི་བཤད་སྲོལ་གཞན་དང་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལའང་ཤེས་པའི་ཆ་དོན་ལྡོག་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་པ་དང་། ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་པའང་དོན་ལྡོག་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་གལ་ཆེ་བ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་རང་ལས་དང་། མི་སླུ་བ་ཐ་སྙད་ལས་ངེས་ན་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཆོས་ཅན། དོན་མེད་མིན་ཏེ། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་ན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མར་སྒྲུབ་མི་ཤེས་པས་ཚད་མ་དང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་ཟློག་ཅིང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་དགོས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཕྱོགས་གླང་གི་གཞུང་གི་ཆ་ཤས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་སྔ་མ་དང་དོན་གཅིག་པས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷས་མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་འདོད་པ་དང་། རྒྱན་གྱིས་མཚན་མཚོན་གཞན་དུ་འདོད་པ་རིགས་གཏེར་ལས་བཀག་ལ། ཁ་ཅིག སྔ་མས་ཆོས་གྲགས་རང་ལུགས་དང་། ཕྱི་མས་ཕྱོགས་གླང་གི་ལུགས་སྟོན་པར་འདོད་པ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བཀག་ཟིན་ཏོ། །འདིས་དགག་པ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ལ་མ་ཁྱབ་ཅེ་ན། དེའི་ལན་དུ་རྒྱ་གར་བ་དང་བོད་ཁ་ཅིག དགག་གཞིའི་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། དགག་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། རྟོག་པའི་གཟུང་རྣམ་ཉིད་འཇུག་ཡུལ་དུ་སྟོན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་པའི་ལན་མཛད་ཀྱང་རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པ་ནི། རང་མཚན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་ཕྱིར་འཐད། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །འོ་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་རང་མཚན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་འོག་ཏུ་སྔོན་པོའི་སྤྱི་འཛིན་པ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་པར་ཐལ། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ཤེས་པའི་སྤྱི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོའི་སྤྱི་གསར་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ཀྱང་མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་མེད་གང་རུང་སྔར་མི་ཤེས་པ་གསར་དུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་དེའི་དགོངས་པ་སྟེ་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ཡོད་མེད་གང་རུང་དུ་ཤེས་པ་དགོས་ཏེ། དེས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་ཁྱོད་ཡོད་མེད་གང་རུང་ལ་དཔྱད་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གདུལ་བྱའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་དེ་ངོ་བོར་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བོད་ཕལ་ཆེར་མཚན་ཉིད་གཉིས་ཀ་ལྡན་པའི་དོན་དུ་འཆད་པ་ནི་གཞུང་སྔ་མས་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚད་མའི་དོན་ངོས་བཟུང་ནས་གཞུང་ཕྱི་མས་གཞུང་གཞན་དང་འགལ་བ་སྤོང་བའི་དོན་མ་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་བྱུང་དགག་ཕྱིར་གྱུར་པ་སྨོས། །ཚད་མ་ཐབས་ལ་ལྟོས་པ་གྲུབ། །རང་བྱུང་དགག་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བསྟོད་པས་ཆོག་མོད་ཅིའི་ཕྱིར་གྱུར་པ་སྨོས་ཤེ་ན། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་གསུངས་པ་
Chinese
是为了安立不同的名言。第三，如果问：那么在量之体性上，如何确定不欺惑和知识这两个定义呢？作为普遍名言的量，是法，因为从自证识中了悟到是了知自身体性的意义，所以能够引出对自体验自证现量是了知自身之义的确定。这表明了在普遍名言的一切量中，对于定义的一部分——知识的方面是自知的。并且，自证现量在定义的一部分——不欺惑方面，也以含义暗示为自知，因为对于所取境的确定是依靠自力引出的，并且对于其中的不欺惑的方面，确定也是依靠自力引出的，这两者要点相同。如果认为，因为与知识无差别，所以对于不欺惑也能依靠自力引出确定吗？作为普遍名言的量，是法，从确定心识的名言，即后得定解中，才能确定量的意义反体——不欺惑性，因为后得定解在所取境上确定为不欺惑时，才安立量的名言。如果问：那么这个定解是依靠自力引出，还是依靠他力引出呢？如颂云：义明与自明，比度由自定，初识及未信，迷乱由他成。应当如是了知。大多数藏人认为，前者只显示了自知，后者只显示了他知，这似乎是没有区分在何种基础上安立自知和他知的差别。并且，似乎也不了解自知他知的量也只是安立在普遍名言的量上的方式。这里所说的是与蒋扬萨迦派（འཇམ་དབྱངས་ས་སྐྱ་པ།）的说法不同的，并且，在此处，知识的方面是意义反体，而不是名言，以及“是量”也只是意义反体，而不是名言的这个重要差别，已经在总义中阐述完毕。如果问：如果知识是从自身产生，而不欺惑是从名言产生，那么量的论典岂不是变得没有意义了吗？量的论典，是法，并非没有意义，因为如果不了解普遍名言的量的定义，就无法成立薄伽梵为量，因此，为了遣除对量和量的定义的愚昧，并且不错乱地证悟，所以是有必要的。
English
It is for establishing different terms. Third, if asked: Then, on the basis of validity, how are the two definitions of non-deception and knowledge determined? As a universally expressed validity, it is a dharma, because from self-awareness, it is understood that it is the meaning of knowing one's own nature, so it can lead to the determination that self-experience and self-awareness are the meaning of knowing oneself. This shows that in all universally expressed validities, for the aspect of knowledge, which is a part of the definition, it is self-known. Moreover, self-aware direct perception implicitly shows self-knowledge in the aspect of non-deception, which is a part of the definition, because the determination of the object to be taken is drawn by one's own power, and the determination of the aspect of non-deception in it is also drawn by one's own power, and these two points are the same. If it is thought that because it is not different from knowledge, can the determination of non-deception also be drawn by one's own power? As a universally expressed validity, it is a dharma, from the term of determination of mind, that is, from the subsequent ascertainment, the meaning reverse of validity, that is, non-deception, is determined, because when the subsequent ascertainment determines that the object to be taken is non-deceptive, the term of validity is established. If asked: Then, is this ascertainment drawn by one's own power or by the power of others? As the verse says: Meaning clear and self-clear, inference is determined by oneself, initial consciousness and distrust, confusion is caused by others. It should be understood as such. Most Tibetans think that the former only shows self-knowledge, and the latter only shows other-knowledge, which seems to be not distinguishing the difference between establishing self-knowledge and other-knowledge on what basis. Moreover, it seems that they do not understand that the validity of self-knowledge and other-knowledge is only established on the universally expressed validity. What is said here is different from the explanation of Jamyang Sakya, and in this, the aspect of knowledge is the meaning reverse, not the term, and the important difference that "is validity" is also the meaning reverse, not the term, has been explained in the general meaning. If asked: If knowledge arises from oneself, and non-deception arises from terms, then wouldn't the treatises on validity become meaningless? The treatises on validity are dharma, not meaningless, because if one does not understand the definition of universally expressed validity, one cannot establish the Bhagavan as validity, therefore, it is necessary to dispel the ignorance of validity and the definition of validity, and to realize it without confusion.
Chinese
如果有人说，正理派论典的某些部分与“阐明未知义”的说法相矛盾，那是不矛盾的。因为阐明未知义也与前者意义相同，所以是量（ प्रमाण ，pramāṇa， प्रमाण ）的定义。自在部认为定义不同，妙音派认为定义的对象不同，这在《理藏论》中已经驳斥。有些人认为，前者代表法称自宗，后者代表陈那的宗派，这在总义中已经驳斥过了。如果有人问，这是否不能周遍于证成遮遣的量？对此，印度人和一些藏人回答说，遮遣的所依事物本身，或者所遮遣的法的自性，或者认识的对境行相本身，都作为行境来显示，所以没有过失。但至尊萨迦班智达说：“为了辨别自相有无而合理。”将在下文阐述。如果有人问，那么在现量证悟蓝色等自相的自性之后，执持蓝色的总相的识，应成是量，因为它是阐明未知义的，即因为它是先前现量未知的总相之识。对此回答说，虽然它是新知的蓝色总相，但不会成为阐明未知义，因为凡是新知先前未知的自相有无任何一者的，才是量的定义，这是该定义的意图。为什么呢？因为自相，如果是世俗名言的量，则必须了知你的有无任何一者，因为由此产生的定解会对你的有无任何一者进行辨别。第三，薄伽梵（世尊）是士夫量，因为不欺骗所化众生的利益，是具有此体性的士夫。大多数藏人将二者都解释为具有定义的含义，这是因为前代论典确定了经部赞颂的量的含义，而后代论典没有理解避免与其他论典相违背的含义。第二，解释说“成为”的必要性，有三点：为了遮遣自生而说“成为”，成立量依赖于方便，详细解释遮遣自生。第一，仅仅赞颂“是量”就足够了，为什么还要说“成为”呢？因为经部的赞颂中说了“成为”。
English
If someone says that some parts of the Pramāṇavārttika contradict the statement "clarifying the unknown meaning," there is no contradiction. Because clarifying the unknown meaning is also the same as the former meaning, it is the definition of valid cognition (pramāṇa). The Svātantrika school considers the definition to be different, and the Alaṃkāra school considers the object of the definition to be different, which has been refuted in the Tshad ma rigs gter. Some people think that the former represents Dharmakīrti's own system, and the latter represents Dignāga's system, which has been refuted in the general meaning. If someone asks, does this not pervade the valid cognition that proves negation? In response, Indians and some Tibetans answer that the basis of negation itself, or the nature of the dharma to be negated, or the object-aspect of cognition itself, is shown as the object, so there is no fault. But Jetsun Sakya Paṇḍita said: "It is reasonable to examine whether the own-character exists or not." It will be explained below. If someone asks, then after the direct perception of the own-nature of blue, etc., the consciousness that holds the general characteristic of blue should become valid cognition, because it clarifies the unknown meaning, that is, because it is the consciousness of the general characteristic that was previously unknown by direct perception. In response, it is said that although it is a newly known general characteristic of blue, it will not become clarifying the unknown meaning, because whatever newly knows the previously unknown existence or non-existence of its own-character is the definition of valid cognition, which is the intention of that definition. Why? Because the own-character, if it is a conventional valid cognition, then it is necessary to know either your existence or non-existence, because the certainty derived from it will discriminate between either your existence or non-existence. Third, the Bhagavan (World Honored One) is a valid person, because not deceiving the benefit of those to be tamed is a person with this nature. Most Tibetans explain both as having the meaning of definition, because the former treatises determined the meaning of valid cognition in the sutra's praise, and the latter treatises did not understand the meaning of avoiding contradiction with other treatises. Second, explaining the necessity of saying "becoming," there are three points: In order to refute self-arising, "becoming" is said; it is established that valid cognition depends on means; and a detailed explanation of refuting self-arising. First, it is enough to praise "is valid cognition," why say "becoming"? Because "becoming" is said in the sutra's praise.