Tibetan
སྲེད་ཀྱི་རྒྱུན་ཆོས་ཅན། བདག་འཛིན་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ཏེ། གཉེན་པོ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཕྱོགས་འཕེལ་ན་ཁྱོད་འགྲིབ་པ་དང་། རང་གི་ཕྱོགས་བདག་འཛིན་སྔ་མ་འཕེལ་ན་ཁྱོད་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟག་པའི་བདག་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན། །དེ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ལོག་སྲེད་དང་སེམས་པ་ཁོ་ན་འཁོར་བའི་རྒྱུར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། བདག་རྟག་པའང་འཁོར་བའི་རྒྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འགལ་བར་ཐལ། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཕྱིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་འགལ་བར་ཐལ། འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་དུས་དང་མི་བྱེད་པའི་དུས་དག་ནི་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྒྱུ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའང་གཅིག་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་རྟག་པ་དེ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དེ་དག་ལས་བྱེད་པ་པོ་དེ་ལས་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལས་བྱེད་པ་པོའི་བདག་ཆོས་ཅན། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བདག་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡང་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དང་། ལས་བྱས་པ་དང་། མཐོང་བ་སོགས་ལ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། ངོ་ཤེས་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། མྱོང་བ་པོ་དང་དྲན་པ་པོ་གཅིག་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་ཐལ་བ་འཕེན་ནམ། ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འཕེན། དང་པོ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། མྱོང་བ་པོའི་གང་ཟག་དང་དྲན་པ་པོའི་གང་ཟག་གཅིག་ཡིན་པ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆོས་གྲགས་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་འགའི་མྱོང་བ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པའི་ལན་དོན་མཐུན་དུ་ཐེབས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཆོས་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཆོས་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་ཡོད་པར་ཐལ། མྱོང་བ་པོའི་ཆོས་དང་དྲན་པ་པོའི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆོས་གྲགས་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཕུང་པོ་སྔ་མས་མྱོང་བ་ལས་ཕྱི་མས་དྲན་པ་སོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་
Chinese
贪欲的相续，具有这样的性质：它是先前我执的因。因为，如果对治无我的觉悟方面增长，你就会减少；如果自己的方面，先前的我执增长，你就会增长。第四部分分为两点：揭示对常我的损害，以及遣除对此的过分推论。第一点是：如果认为只有邪欲和心识是轮回的因是不合理的，因为常我也必须是轮回的因，那么，常我具有这样的性质：逐渐产生果是相违的，因为不依赖于因缘。而且，后来产生果也是相违的，因为产生果的时候和不产生果的时候，其自性是相同的。而且，因的作者和果的受用者也会变成同一个，因为常我就是那两者。如果说这不成立，因为受用者与作者是不同的，那么，作者的我具有这样的性质：成为能吃异熟果者将会消失，因为与能吃异熟果者是不同的。此外，我具有这样的性质：产生果的能力也不是成立的，因为是常的。第二点是：如果别人经历的、做过的、见过的等等，会变成别人回忆的、受用的、认识的等等，因为经历者和回忆者不是同一个，那么，是就补特伽罗而言而推出这样的推论呢？还是就法而言而推出？如果是前者，那么别人经历的会变成别人回忆的等等，因为经历者的补特伽罗和回忆者的补特伽罗不是同一个等等，这样的推论具有这样的性质：你不是对法称的损害，因为有些补特伽罗没有经历等等，所以法称对你的周遍是不确定的，这个回答是符合意义的。如果是后者，那么法蕴其他经历的，法蕴其他回忆等等是存在的，因为经历者的法和回忆者的法等等不是同一个，这样的推论具有这样的性质：你不是对法称的损害，因为先前的法蕴经历的会产生后来的回忆等等。
English
The continuum of craving has the characteristic that it is the cause of the previous self-grasping. Because, if the aspect of realizing selflessness, the antidote, increases, you will decrease; and if your own aspect, the previous self-grasping, increases, you will increase. The fourth part has two points: showing the harm to the permanent self, and refuting the extreme inferences about it. The first point is: If it is considered unreasonable to think that only wrong craving and consciousness are the cause of samsara, because the permanent self must also be the cause of samsara, then, the permanent self has the characteristic that it is contradictory to produce results gradually, because it does not depend on conditions. Moreover, it is also contradictory to produce results later, because the time of producing results and the time of not producing results are of the same nature. Furthermore, the agent of the cause and the enjoyer of the result will also become the same, because the permanent self is both of them. If it is said that this is not established, because the enjoyer is different from the agent, then, the self of the agent has the characteristic that being the one who eats the ripening will disappear, because it is different from the one who eats the ripening. Moreover, the self has the characteristic that the ability to produce results is also not established, because it is permanent. The second point is: If what others have experienced, done, seen, etc., will become what others remember, enjoy, recognize, etc., because the experiencer and the rememberer are not the same, then, is such an inference drawn in terms of the person, or in terms of the dharma? If it is the former, then what others have experienced will become what others remember, etc., because the person of the experiencer and the person of the rememberer are not the same, etc., such an inference has the characteristic that you are not a harm to Dharmakirti, because some persons have no experience, etc., so Dharmakirti's pervasion of you is uncertain, and this answer is consistent with the meaning. If it is the latter, then other dharma aggregates experiencing, other dharma aggregates remembering, etc., exist, because the dharma of the experiencer and the dharma of the rememberer, etc., are not the same, such an inference has the characteristic that you are not a harm to Dharmakirti, because the previous dharma aggregate experiencing will produce the later remembering, etc.
Tibetan
ན། ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལ་འདོད་ལན་དོན་མཐུན་དུ་ཐེབས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལས་ཆོས་ཀྱིས་དྲན་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཡོད། གང་ཟག་གིས་མྱོང་བ་ལས་གང་ཟག་གིས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་མེད་པ་དེས་ནའོ། །འདིར་གནད་འདི་ཤེས་དགོས་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་མྱོང་དྲན་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་འདོད་ཅིང་། གང་ཟག་རྫས་ཡོད་འདོད་པ་དག་གིས་ནི་གང་ཟག་གིས་མྱོང་བ་གང་ཟག་གིས་དྲན་པ་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་འདོད་ལ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གང་ཟག་ལ་དེ་དག་འཇོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། མྱོང་དྲན་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ནི་ཆོས་ལ་འཇོག་དགོས་ཏེ། སྔོ་འཛིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མྱོང་བ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་དྲན་པ་དང་། སེམས་པས་ལས་བསགས་པ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་ཚོར་བས་ལོངས་སྤྱོད་པ་སོགས་སུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཟག་ལ་མྱོང་དྲན་མེད་པས་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་མེད་ལ། ཆོས་ཀྱི་མྱོང་དྲན་ནི་གཞན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མྱོང་དྲན་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་འཇོག་ཏུ་རུང་ཡང་མྱོང་དྲན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ན་གཞན་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །འདི་དག་ནི་དབུ་ཚད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁོ་བས་དཔྱོད་ལྡན་དག་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག གསུམ་པ་དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྲེད་པ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟན། སྲེད་པ་མེད་ན་ཡང་སྲིད་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལེགས་པར་བསྒོམ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིས་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་དང་། དེའི་རྗེས་འབྲང་སེར་སྣ་དང་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་རྣམ་པ་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དང་འགལ་བའི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྗེས་སུ་རྟོགས་ཤིང་སྒོམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ཏེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལས་སྡུག་བདེན་ལ་བརྟན་པ་སྟེ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ངའོ་ཞེས་དང་། ངའི་ཞེས་དང་། སོགས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྒྱུ་མིན་སོགས་བཞི་དང་། འགོག་པ་ལ་འགོག་པ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་དང་། ལམ་ལ་ལམ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་མ་རིག་པས་སྒྲོ་བ
Chinese
那，为了使教法的名声与你的意愿相符，因为从法所体验的会产生法所忆念的理由，从体验产生忆念是存在的。因为不是从补特伽罗所体验的会产生补特伽罗所忆念的。在此必须了解这个要点，即实体论者认为体验忆念等可以用理智来分析，而认为补特伽罗是实有的人则认为补特伽罗所体验的，补特伽罗所忆念的等可以用理智来分析。但是，从迦湿弥罗毗婆沙宗以上的实体论者都认为，将这些施设于补特伽罗仅仅是名称而已，体验忆念等可以用理智来分析，必须施设于法，因为例如眼识了知蓝色，之后的忆念识忆念它，以及心积业，之后的感受享用它等等。因此，由于补特伽罗没有体验忆念，所以没有他人所体验的被他人忆念等，而法的体验忆念是其他的，因为是因果关系。中观应成派则认为，名言上体验忆念可以施设于法和补特伽罗两者，但体验忆念不是其他的，因为如果是因果关系就必须不是其他的。这些对于中观和量论的宗义非常重要，所以有智慧的人请牢记在心。第三，因此，为了显示正确的见解作为对治，分为两部分：显示断除贪欲的对治，没有贪欲就没有轮回。第一部分是：以很好地修习无常等十六种行相的正确的见解，作为有法，能够断除贪欲以及其随行悭吝和嫉妒等一切，因为所缘境四圣谛本身，就是与常等十六种行相相违背的意义，即如实地了知并修习无常等十六种行相者。普遍来说，在所缘境四圣谛中，苦谛执著于稳固即常，以及快乐，我，我的等等，集谛执著于非因等四种，灭谛执著于非灭等四种，道谛执著于非道等四种，这样，以非正确的十六种行相被无明所增益
English
Now, in order for the fame of the teachings to be in accordance with your wishes, because the reason that what is experienced by the Dharma will produce what is remembered by the Dharma, it exists that remembrance arises from experience. Because it is not that what is experienced by a person will produce what is remembered by a person. Here, it is necessary to understand this key point: those who assert substance consider experience, memory, etc., to be analyzable by reason, and those who assert that a person is substantially existent consider that what is experienced by a person, what is remembered by a person, etc., can be analyzed by reason. However, those who assert substance from the Kashmir Vaibhashika school upwards all consider that applying these to a person is merely a name, and that experience, memory, etc., which can be analyzed by reason, must be applied to the Dharma, because, for example, the eye consciousness apprehends blue, and the subsequent memory consciousness remembers it, and the mind accumulates karma, and the subsequent feeling enjoys it, and so on. Therefore, since a person does not have experience or memory, there is no such thing as what is experienced by another being remembered by another, etc., while the Dharma's experience and memory are different, because they are cause and effect. The Madhyamaka-Prasangika school considers that, conventionally, experience and memory can be applied to both Dharma and person, but experience and memory are not different, because if they are cause and effect, they must not be different. These are very important for the tenets of Madhyamaka and Pramana, so wise people, please keep them in mind. Third, therefore, in order to show the correct view as an antidote, it is divided into two parts: showing the antidote to eliminate desire, and without desire, there is no rebirth. The first part is: with the correct view of meditating well on the sixteen aspects of impermanence, etc., as the subject, it is able to eliminate all desire and its followers, such as stinginess and jealousy, because the object of focus, the four noble truths themselves, is the meaning that contradicts the sixteen aspects of permanence, etc., that is, one who truly understands and meditates on the sixteen aspects of impermanence, etc. Generally speaking, among the four noble truths as objects of focus, the truth of suffering is clung to as stable, i.e., permanent, as well as pleasure, I, mine, etc., the truth of origin is clung to as four non-causes, etc., the truth of cessation is clung to as four non-cessations, etc., and the truth of the path is clung to as four non-paths, etc. Thus, the sixteen aspects that are not correct are increased by ignorance.