Tibetan
ཏགས་ནས་ནི་མ་རིག་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པས་བདེ་སྡུག་ལ་བླང་དོར་དུ་ཡོངས་སུ་སྲེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པ་སྤངས་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་ལས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལུས་ཏེ་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་ལེན་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་གཙོ་བོ་གཅིག་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དཔེར་ན་ས་བོན་མེད་ན་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ལམ་བདེན་གྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འཇིག་ལྟས་བསྡུས་པའི་མ་རིག་པ་དང་། རྐྱེན་སྲེད་པ་ཡིན་པས་གཞུང་གི་སྐབས་ཀྱང་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཤད་ཟིན་ལམ་དེ་ཞེས་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་འཁོར་བ་སྤོང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་བསྟན་ནས། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། བདག་ལྟ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་དང་། བདག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཞེས་སོགས་དང་། གཉིས་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། གསུམ་པ་ནི། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། །ཞེས་སོགས་སོ། །ལམ་གཞན་བདག་ཆགས་སྐྱོན་བཅས་སུ་ཤེས་པ་དང་། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། དབང་བདག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་བདག་ལྟ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་འགལ་བས་བདག་ལྟ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། དེས་ན་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་མི་རུང་ཞེས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་ན། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ཕྱིར་གྲོལ་འདོད་ཐོགས་མེད་པའི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། སྟོན་པའི་སྐབས་དང་། ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་སྲེད་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ངེས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་སྲེད་པ་མ་སྤངས་ན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། ལུང་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ནི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པས་འབྲས་བུ་ལོག་སྲེད་སྤོང་མི་ནུས་ཞེས་པ་ནི། ལུང་ནི་དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་པའི། །ཞེས་སོགས་སོ། །བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་ནི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་སྤོང་བའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་སྲེད་པ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་སྤོང་ནུས་སོ་ཞེས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅ
Chinese
因此，由于从无明产生的贪爱，对乐与苦完全贪爱取舍。第二种情况是：具有已断除从我执产生的贪爱的补特伽罗，即使业和身体存在，也不会再取具有业、烦恼和身体这三种因的 जन्म（藏文：སྐྱེ་བ།） ，因为最主要的因——烦恼已经不存在了。例如，如果没有种子，就不会有苗芽生长一样。这里，道谛的论典都将证悟无我的道确立为轮回的对治。因为轮回痛苦的因是包含坏聚见在内的无明，缘是贪爱，所以论典的场合也有两种确立这些对治的场合。第一种是：通过“已说之道”表明证悟无我具有舍弃轮回的能力后，从三个方面论证：进入对境的实情，与我见和执着相违，以及我见是轮回的根本。第一是：“识是执境法”等等；第二是：“空性见与彼相违故”等等；第三是：“何者见有我”等等。其他道认识到对我的贪着具有过患，观修蕴等为痛苦，认识到蕴与我 अलग（藏文：ཐ་དད།），以及从痛苦中厌离等等，因为与我见和执着不相违，所以不能舍弃我见，因此不能成为轮回的对治。即“若然贪着具过患”等等。总结所有这些意义是：“是故欲解脱，无碍之”等等这一颂。第二种是：如在宣说和集起时，确立贪爱是必定产生痛苦的因一样，如果不舍弃贪爱，就不能舍弃轮回的痛苦。经中所说的仪轨不能损害因——我执，因此不能舍弃果——颠倒贪爱，即“经是如是实有性”等等。证悟无我的道是通过舍弃因——我执的方式，能够舍弃果——贪爱及其随行，即“依于四谛”等等。总结所有这些意义是：“业和身体存在时”等等这一颂。
English
Therefore, due to the craving arising from ignorance, one is completely attached to accepting and rejecting happiness and suffering. The second case is: a person who has abandoned the craving arising from self-grasping, even if karma and body exist, will not take birth with the three causes of karma, afflictions, and body, because the main cause, affliction, no longer exists. For example, just as a sprout does not grow without a seed. Here, the treatises on the truth of the path establish the path of realizing selflessness as the antidote to samsara. Because the cause of the suffering of samsara is ignorance, which includes the view of the aggregates of decay, and the condition is craving, the occasion of the treatise also has two occasions for establishing the antidote to these. The first is: by showing that the path of realizing selflessness has the ability to abandon samsara by "the path that has been explained", it is argued from three aspects: entering the reality of the object, contradicting the view of self and attachment, and the view of self being the root of samsara. The first is: "Consciousness is the dharma that grasps objects" etc.; the second is: "Because the view of emptiness contradicts it" etc.; the third is: "Whoever sees the self" etc. Other paths recognize the faults of attachment to the self, meditate on the aggregates etc. as suffering, recognize that the aggregates and the self are different, and renounce suffering etc., because they do not contradict the view of self and attachment, they cannot abandon the view of self, therefore they cannot become the antidote to samsara. That is, "If attachment has faults" etc. The summary of all these meanings is: "Therefore, desiring liberation, unobstructed" etc. this verse. The second is: just as when explaining and arising, it is established that craving is the cause of definitely producing suffering, if craving is not abandoned, the suffering of samsara cannot be abandoned. The rituals spoken of in the scriptures cannot harm the cause - self-grasping, therefore they cannot abandon the result - inverted craving, that is, "The scriptures are such reality" etc. The path of realizing selflessness is able to abandon the result - craving and its followers by abandoning the cause - self-grasping, that is, "Relying on the four truths" etc. The summary of all these meanings is: "When karma and body exist" etc. this verse.
Tibetan
ད་གཅིག་གོ །ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལས་ལོགས་སུ་ལས་ལུས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི། ལས་དང་ལུས་དག་སྤང་མིན་ཏེ། །ཞེས་སོགས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་སྒྲུབ་པ་སྐབས་དོན་གྱི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་སྐབས་སུ་བབ་པ་འགོག་པའི་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་བོད་ཀྱི་ཊཱི་ཀ་བྱེད་པ་དག བདག་མེད་བསྒོམས་པས་གྲོལ་བའི་ཚུལ། དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤོང་། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལམ་དུ་བསྒྲུབ། བདག་འཛིན་མ་སྤངས་པའི་གཉེན་པོ་ལམ་དུ་མི་རུང་བ་དང་བཞི་ལས། ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། ལུང་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ཙམ་དང་། ལས་ལུས་འཛད་པའི་ཐབས་གཉེན་པོར་མི་རུང་བ་གསུམ་ཞེས་དང་། གཞན་དག་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་བསྒྲུབ། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་དགག་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས། ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དང་། དབང་བདག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་དང་། ལུང་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་དང་། ལས་ལུས་འཛད་པའི་ཐབས་གཉེན་པོར་མི་རུང་བ་ཞེས་པའི་ཕྲེང་བ་སྒྲིག་པ་ནི་གཉེན་པོར་འགྲོ་ཚུལ་གྱི་སྐབས་གཉིས་དང་། དེ་གཉིས་ལ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གཞན་ལུགས་འགོག་པ་སོ་སོར་ཡོད་པ་མ་ཕྱེད་པར་སྐབས་དོན་ཉམས་སུ་འཇུག་ཅིང་གཞུང་འདི་རྩོད་པ་ལྷུར་ལེན་གྱི་བསྟན་བཅོས་སུ་ནན་གྱིས་བསྒྲུབ་པའོ། །ཁོ་བོ་ནི་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏའི་བྱིན་རླབས་དང་ལེགས་བཤད་ཀྱི་མཐུས་རྟོག་གེའི་གནད་རྣམས་ལ་རྨོངས་པའི་ཁུར་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་དེ་ལས་ལོགས་སུ་ལས་ལུས་གཉེན་པོ་མེད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ལས་ལུས་སྤངས་ལ་དགོས་ནུས་མེད། །ལས་འཛད་གཉེན་པོ་ཡོད་པ་དགག །ལས་འཛད་འདོད་དང་འགལ་བ་སྤོང་། །ལས་ཉོན་རྒྱུ་འབྲས་མཚུངས་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ལམ་ཡིན་པ་ལྟར། ལས་ལུས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཡང་ལམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ལས་ལུས་ཉོན་མོངས་གསུམ་ཀ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། ལས་དང་ལུས་དག་ཁོ་ན་སྤོང་བ་མིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཁོ་ན་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དག་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྲེད་པ་མ་སྤངས་པར་དེ་གཉིས་སྤོང་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། སྲེད་པ་ནི་ཡོད་ན་ལས་ལུས་སླར་ཡང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྲེད་པ་དང་ལས་གཉིས་ཀ་ཟད་པའི་དོན་དུ་འབད་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་དང་ལས་གཉིས་ཀ་ཟད་པའི་དོན་དུ་འབད་ན་ཡང་ལས་ཟད་
Chinese
再一个问题是：认为除了烦恼的对治之外，没有其他对治可以舍弃业和身，就像“业和身并非舍弃”等，主要是将自己宗派的解脱道作为重点，对于其他宗派的解脱道，采取这种适时遮止的方式，不应将注意力放在这上面，而应该做藏文的注释。通过修习无我而获得解脱的方式，以及对此进行的其他辩论的驳斥，将证悟空性作为道路修习，以及未舍弃我执的对治不能作为道路，这四点中，最后一点包括远离对我的执着，以及仅仅是经文中描述的仪轨，以及耗尽业和身的方法不能作为对治这三点。其他人则将修习自己宗派的解脱道和驳斥其他宗派的解脱道分为两部分，后者包括远离对我的贪执，以及将权力等观想为痛苦，以及了解权力和我之间的差异，以及对痛苦感到厌倦，以及经文中描述的仪轨，以及耗尽业和身的方法不能作为对治，这样组织起来，是两种成为对治的方式，并且对于这两种方式，没有区分各自适时遮止的其他宗派，而是在实践中削弱了要点，并坚持认为这部论著是专门进行辩论的论著。我凭借萨迦班智达的加持和善说，没有对逻辑要点感到困惑的负担。第三，除了上述之外，没有其他业和身的对治，这有四点：舍弃业和身没有必要的能力，否定存在耗尽业的对治，驳斥与想要耗尽业相矛盾的观点，以及驳斥业和烦恼的因果关系相同。第一点是：就像舍弃烦恼的对治是道一样，舍弃业和身的对治也应该是道，因为业、身、烦恼三者都是产生的因。如果这样认为，那么追求解脱者，不应该仅仅舍弃业和身，因为没有仅仅舍弃这两者的对治，并且在没有舍弃贪欲的情况下，没有能力舍弃这两者。理由成立，因为如果存在贪欲，业和身还会再次产生。如果说应该努力使贪欲和业都耗尽，那么追求解脱者，即使努力使贪欲和业都耗尽，业也
English
Another question is: The idea that there is no antidote to abandon karma and body other than the antidote to afflictions, like "Karma and body are not abandoned," etc., mainly focuses on establishing the path to liberation of one's own school. Regarding the path to liberation of other schools, one should not focus on this kind of timely refutation, but should do Tibetan commentaries. The way to attain liberation through meditating on selflessness, as well as refuting other debates on this, practicing the realization of emptiness as the path, and the antidote of not abandoning self-grasping cannot be used as the path. Among these four points, the last point includes being free from attachment to self, as well as merely the rituals described in the scriptures, and the methods of exhausting karma and body cannot be used as antidotes. Others divide the practice of one's own school's path to liberation and the refutation of other schools' paths to liberation into two parts. The latter includes being free from attachment to self, as well as contemplating power, etc., as suffering, as well as understanding the difference between power and self, as well as being disgusted with suffering, as well as the rituals described in the scriptures, and the methods of exhausting karma and body cannot be used as antidotes. Organizing it in this way are two ways of becoming antidotes, and for these two ways, without distinguishing the timely refutation of other schools, the key points are weakened in practice, and it is insisted that this treatise is specifically for debate. I, by the blessing and good words of Sakya Pandita, do not have the burden of being confused about the key points of logic. Third, besides the above, there are no other antidotes to karma and body, which has four points: Abandoning karma and body has no necessary ability, negating the existence of antidotes to exhaust karma, refuting views that contradict wanting to exhaust karma, and refuting that the cause and effect of karma and afflictions are the same. The first point is: Just as the antidote to abandoning afflictions is the path, the antidote to abandoning karma and body should also be the path, because karma, body, and afflictions are all causes of arising. If one thinks so, then those who seek liberation should not only abandon karma and body, because there is no antidote to only abandon these two, and without abandoning craving, there is no ability to abandon these two. The reason is established, because if craving exists, karma and body will arise again. If it is said that one should strive to exhaust both craving and karma, then those who seek liberation, even if they strive to exhaust both craving and karma, karma will