Tibetan
ཞི་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་ནི། འོ་ན་དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ན། མདོ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་ཡིན་ཅིང་། ངེད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་སྲིད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྔ་མ་དག་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་རྒྱུའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་དུ་འཆད་པ་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་འདིར་ཟག་མེད་འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཁོ་ནས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་གཞན་དང་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་རྟེན་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། དོན་གཞན་དང་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བསྒོམ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་རྟོགས། སྡུག་བསྔལ་རྟོགས་པ་ལས་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་གསུངས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདེ་བ་ཡིན་ནམ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ངའོ། །འདི་ནི་ངའི་འོ། །འདི་ནི་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ལྟ་བར་རིག་པ་ཡིན་ནམ། བཙུན་པ་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ཆགས་བྲལ་མིན་ན་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། གསུམ་ལྡན་འཁོར་བ་པ་རུ་བསྟན། །གསུམ་ལྡན་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་པ་ཞེས་བྱའི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་མིན་པར་ཐལ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ལས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་འདྲ
Chinese
为了避免有人说修习寂止观与佛陀所说的修习痛苦相违背，如果将诸蕴等修习为痛苦，并且对痛苦生起厌离心不是无贪的话，那么这与经中所说的修习痛苦相违背，如果有人这样认为。世尊您所说的法，并不是考虑到痛苦的痛苦而说要修习痛苦，而是考虑到行苦而说要修习痛苦。我们的行苦也只是在集谛中所说的，从产生轮回的主要因素——有，所产生的有漏蕴而已，并不是仅仅指痛苦的痛苦。这里，先前那些认为事物是刹那生灭，由因缘所生，因此受制于因，所以说是痛苦的说法，是没有区分宗派的观点。因为在经部宗这里，无漏的有为法也同样受制于因。修习行苦，您要知道，这并不是仅仅依靠您自己就能解脱的，这只是您证悟到与他者异体且无我的见解的基础。只有通过证悟到与他者异体且无我的空性见解才能获得解脱。其余的修习，如修习无常、痛苦等，都是为了生起证悟空性的见解，因此，世尊也说，从了悟无常而了悟痛苦，从了悟痛苦而了悟无我。如经中说：‘诸比丘，你们看，色是常还是无常？’‘尊者，是无常。’‘凡是无常的，是快乐还是痛苦？’‘尊者，是痛苦。’‘凡是无常、痛苦、变异之法，对于这些，认为这是我，这是我的，这是我的自体，这样去看待，是合理的吗？’‘尊者，那是不合理的。’第三，如果不是无贪，就会在轮回中流转，这又分为两种情况：揭示了具有三种条件者为轮回者，如果不具备这三种条件，就会过于绝对。第一种情况是：认为我是痛苦的，具有我执的法，是被称为轮回者，不可能获得解脱的，因为没有从烦恼和业中解脱出来。
English
In order to avoid someone saying that practicing Śamatha-vipassanā contradicts the Buddha's teaching of practicing suffering, if contemplating the aggregates, etc., as suffering and generating aversion to suffering is not detachment, then this contradicts the sutra's statement that suffering should be practiced, if someone thinks this way. O Blessed One, the Dharma you speak of is not said to be practiced with suffering in mind, but with the suffering of conditioned existence in mind. Our suffering of conditioned existence is only the contaminated aggregates arising from existence, which is the main factor in the origin of suffering, as explained in the Samudaya-satya. It is not merely the suffering of suffering. Here, the previous view that things are momentary arising and ceasing, arising from causes and conditions, and therefore subject to causes, so they are said to be suffering, is a view that does not distinguish between tenets. Because in the Sautrāntika school, even uncontaminated conditioned phenomena are also subject to causes. Practicing the suffering of conditioned existence, you should know, is not something you can be liberated from by yourself. It is only the basis for your realization of the view of selflessness that is different in entity from others. Only through the view of emptiness that realizes the selflessness that is different in entity from others can liberation be attained. The remaining practices, such as practicing impermanence, suffering, etc., are all for the purpose of generating the view of realizing emptiness. Therefore, the Blessed One also said that from realizing impermanence, one realizes suffering, and from realizing suffering, one realizes selflessness. As it says in the sutra: 'Monks, do you see, is form permanent or impermanent?' 'Venerable, it is impermanent.' 'Whatever is impermanent, is it happiness or suffering?' 'Venerable, it is suffering.' 'Whatever is impermanent, suffering, and subject to change, is it reasonable to regard these as 'This is me, this is mine, this is my self'?' 'Venerable, that is not reasonable.' Third, if there is no detachment, one will wander in samsara, which is divided into two situations: it reveals that those with three conditions are samsaric beings, and if these three conditions are not met, it would be too absolute. The first situation is: the Dharma that believes 'I am suffering' and has self-grasping is called a samsaric being and cannot attain liberation because it has not been liberated from afflictions and karma.
Tibetan
་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མིན་པ་དང་། བདག་གི་བ་ལ་སྲིད་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། བདག་གི་བ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་ལས་སོག་པའི་རྩོམ་པ་ཀུན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་ཚེ་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པས་ཆགས་བྲལ་མིན་དང་ཞེས་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་དེ་ཡི་ཟ་བ་པོ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ཉིད་ནི་མི་འདོད་པ་སྟེ་དོར་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདོད་ན་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱོད་འདོད་པ་དེའི་བདག་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ། ལས་བྱེད་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། བདག་དེ་ལས་བྱ་བ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དེས་ན་རྩ་བ་དབྱུང་བར་གདམས་པ་ནི། རྣམ་གྲོལ་འདོད་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཐོག་མ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཅན་རིགས་མཐུན་སྔ་མའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་དག བདག་མེད་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་རྩ་བ་ཉིད་ནས་དབྱུང་བར་གྱིས་ཤིག་སྟེ། རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་གང་ཞིག བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་སོགས་ཀྱིས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་མི་ནུས་པར་བསྟན་ཟིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་བདག་མེད་བསྒོམས་པས་སྲེད་པ་སྤོང་བར་ནུས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོ་ག་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །ཆོ་ག་གཉེན་པོ་མིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དབང་གི་ཆོ་ག་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དགག །སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པ་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དགག །མེ་ལྔ་བསྟེན་པ་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་ལྟ་རྩ་བ་ནས་མ་ཕྱུང་ཡང་དབང་ཕྱུག་གི་དབང་བསྐུར་ཐོབ་ན་གྲོལ་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་དབང་ཕྱུག་གི་ལུང་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། དབང་ཕྱུག་གི་ལུང་ལས་བཤད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དབང་གི་ཆོ་གས་གྲོལ་བར་སྨྲ་བ་ཡང་ཁྱོད་ཡོངས་སུ་མགུ་བྱེད་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དབང་ཕྱུག་གི་ལུང་ནི་རང་གིས་ཇི་ལྟར་བསྟེན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་དེ་བརྗོད་བྱ་ཅན་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་གི་ལུང་ལས་བཤད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་ཏེ། དེ་ལྟར་བཏབ་པས་ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ས་བོན་ལ་སྔགས་བཏབ་པས་མྱུ་གུ་མི་བསྐྱེད་པར་གྲུབ་པར་མཐོང་བའི་ཆོ་ག་ནི་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་ཡང་སྲིད་ཕྱི་མ་མི་བསྐྱེད་པར་བྱེད་ནུས་པ་འགྲུབ་པ་མིན་ཏེ།
Chinese
是因为执着于我，没有脱离我，并且执着于我的存在，为了获得我的存在而依赖于一切造业的行为。第二，如果有人说，获得解脱时，因为不执着于我的存在，所以没有脱离执着，这个说法不成立。那么，获得解脱时，你所说的“我的存在”的享用者也不存在了，因为“我的存在”本身是不被期望的，是被抛弃的。如果承认这一点，那么获得解脱时，你所期望的那个“我”也不存在了，因为没有造业者和享用者。这是因为你已经承认了这样的普遍规律，并且认为“我”是具有造业和享用性质的。第三，因此，教导要连根拔起的是：想要获得解脱的人，应该通过修习无我，从根本上拔除那由无始之因所产生的、与先前同类的种子所产生的我见。因为已经阐明，任何寻求解脱的人，如果不能证悟无我，而只是修习痛苦等，是无法从轮回中解脱的。第二，修习无我能够断除贪欲，这有三个方面：破斥认为仪轨是有效对治的观点；揭示仪轨不是有效对治的观点；因此，阐明正确的见解才是对治。第一方面有三个内容：破斥认为自在天的仪轨是有效对治的观点；破斥认为念诵真言是有效对治的观点；破斥认为侍奉五火是有效对治的观点。第一，如果有人说，即使没有从根本上拔除我见，只要获得自在天的灌顶就能解脱，因为自在天的经典中是这样说的。那么，对于那些有证悟的人来说，仅仅因为自在天的经典中这样说，就认为自在天的仪轨能够带来解脱，这并不能让你完全满意。因为你并没有看到自在天的经典所表达的，与你所信奉的事物是相同的理由。第二，如果有人说，念诵自在天经典中所说的真言就能从轮回中解脱，因为这样念诵能使种子不生苗芽。那么，你所看到的念诵真言使种子不生苗芽的仪轨，并不能证明人不会产生来世。
English
It is because of attachment to self, not being free from self, and being attached to the existence of self, relying on all actions of creating karma for the sake of obtaining self. Second, if someone says that when liberation is attained, because there is no attachment to the existence of self, therefore there is no separation from attachment, this statement is not established. Then, at the time of attaining liberation, the enjoyer of what you call "my existence" also does not exist, because "my existence" itself is not desired, it is discarded. If you admit this, then at the time of attaining liberation, the "self" that you desire also does not exist, because there is no agent and no enjoyer. This is because you have already admitted such a universal principle, and you consider "self" to be characterized by agency and enjoyment. Third, therefore, the instruction to uproot is: a person who desires liberation should, through meditating on selflessness, uproot from the very root the view of the aggregates, which arises from the seed of the same kind with a beginningless cause. Because it has been explained that anyone seeking liberation, if they cannot realize selflessness, but only practice suffering, etc., will not be able to be liberated from samsara. Second, there are three aspects to the ability to abandon craving by meditating on selflessness: refuting the view that rituals are an effective antidote; revealing that rituals are not an effective antidote; therefore, clarifying that the correct view is the antidote. The first aspect has three contents: refuting the view that the rituals of Ishvara are an effective antidote; refuting the view that reciting mantras is an effective antidote; refuting the view that serving the five fires is an effective antidote. First, if someone says that even if the view of self is not uprooted from the root, liberation can be attained by receiving the empowerment of Ishvara, because the scriptures of Ishvara say so. Then, for those who have realization, merely because the scriptures of Ishvara say so, to say that the rituals of Ishvara can bring liberation does not completely satisfy you. Because you do not see the reason why the scriptures of Ishvara express the same thing as what you believe in. Second, if someone says that reciting the mantras spoken in the scriptures of Ishvara can liberate from samsara, because reciting in this way prevents seeds from producing sprouts. Then, the ritual you see where reciting mantras prevents seeds from producing sprouts does not prove that a person will not produce a future existence.