Tibetan
ད་ལྡན་འགའ་ཞིག་བུད་མེད་དག་ནི་མ་རྙེད་པར། དུད་འགྲོ་མོ་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། འཇིག་པར་ཐལ། སྔར་བདག་གི་བ་དང་བཅས་པ་ལས་ཕྱིས་བདག་གི་བ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ནི་ཡོད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ལུགས་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད་དེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་འཛིན་ཅན་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པའི་བདག་ཡིན་པར་འདོད་དེ་མིན་པར་ཐལ། མྱོང་བ་ཀུན་དང་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དང་། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཀུན་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པ་ལོག་པ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་འཛིན་ཅན་གྱིས་ཞེན་པའི་བདག་གི་རང་བཞིན་ནི་མྱོང་སོགས་ཀྱི་རྟེན་ལོག་པ་དེ་འདྲ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་དངོས། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་འཛིན་གྱིས་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་ཅིང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ནི་བདག་གིར་ཞེན་པ་ཡི་ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་མ་ཚང་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པས་སོ། །དེས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་གང་ཟག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེས་བདག་གི་བ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། བདག་གི་བ་དེའི་སྐྱོན་ཡང་སྒྲིབ་ཅིང་མི་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་འཇུག་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མི་འབྲལ་ཡང་ཆགས་བྲལ་དེ་བདག་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་བདག་ལ་ཆགས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཆགས་བྲལ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་འདོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཅི་ལྟར་བདག་འདོར་ཏེ་མི་འདོར་བ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས
Chinese
如今有些妇女没有找到（配偶），就像看到对母畜行淫一样。第二，轮回状态的“我”是法，应是会坏灭的，因为从先前具有“我所”到后来会与一切“我所”分离。不能这样认为，因为凡是认为“我”存在的人，怎么会认为“我”会坏灭呢？他们是不这样认为的。解脱状态的“我”是法，应被执我者认为是他们所执著的“我”，但事实并非如此，因为（他们）认为它是所有体验、所有名言以及智慧等所有功德的颠倒之所依。这是周遍的，因为执我者所执著的“我”的自性，并非是体验等的颠倒之所依。第三部分分为两点：真实成立的理由，以及驳斥过失。第一点：不贪著“我所”的执我者是法，会对“我所”产生贪著，因为他具有执著“我”的缘故。这是周遍的，因为在任何情况下，执著“我”都会稳固对“我”的贪著，而对“我”的贪著，是执著“我所”的种子状态，没有不具足的。因此，为了不贪著“我所”而将“我所”观为痛苦的补特伽罗是法，即使他努力将“我所”观为痛苦，他对“我”的贪著也会成为不贪著“我所”的障碍，并且也会遮蔽和看不到“我所”的过患，因为依赖于看到“我所”的功德方面，就像因缘一样，他具有对“我”产生贪著的种子。第二点：如果对“我”有贪著，即使对“我所”的贪著不会消失，但如果断除了贪著，那也就断除了对“我”的贪著，因此对“我”的证成并不成立。现在，断除贪著是法，即使通过将“我所”观为痛苦而断除了对它的贪著，但仅仅如此就舍弃“我所”是不存在的，因为这与即使断除了对“我”的贪著，又怎么会舍弃“我”而不舍弃“我”是相同的。如果承认，那么将“我所”观为痛苦的士夫是法，将“我所”观为痛苦会变得没有意义，因为对“我所”的贪
English
Now, some women, not finding (a partner), are like seeing sexual acts performed on female animals. Second, the "self" in the state of samsara is the subject, it should be destructible, because from previously possessing "mine-ness" it will later be separated from all "mine-ness." This cannot be accepted, because those who believe that the "self" exists, how would they believe that the "self" would be destroyed? They do not believe so. The "self" in the state of liberation is the subject, it should be considered by the self-grasping ones as the "self" they grasp, but this is not the case, because (they) consider it to be the reversed basis of all experiences, all terms, and all qualities such as wisdom. This is pervasive, because the nature of the "self" grasped by the self-grasping ones is not such a reversed basis of experiences, etc. The third part is divided into two points: the reason for real establishment, and refuting faults. First point: the self-grasping one who is not attached to "mine-ness" is the subject, attachment to "mine-ness" will arise, because he possesses grasping at "self." This is pervasive, because in any case, grasping at "self" will solidify attachment to "self," and attachment to "self" is the seed state of grasping at "mine-ness," without lacking anything. Therefore, the person who contemplates "mine-ness" as suffering in order to not be attached to "mine-ness" is the subject, even if he strives to contemplate "mine-ness" as suffering, his attachment to "self" will be an obstacle to not being attached to "mine-ness," and will also obscure and not see the faults of "mine-ness," because relying on seeing the qualities of "mine-ness," like a condition, he possesses the seed of generating attachment to "self." Second point: if there is attachment to "self," even if attachment to "mine-ness" does not disappear, but if detachment is cut off, then attachment to "self" is also cut off, therefore the proof of attachment to "self" is not established. Now, detachment is the subject, even if detachment from it is cut off by contemplating "mine-ness" as suffering, but just by that, abandoning "mine-ness" does not exist, because it is the same as how even if attachment to "self" is cut off, how would one abandon "self" without abandoning it. If admitted, then the person who contemplates "mine-ness" as suffering is the subject, contemplating "mine-ness" as suffering will become meaningless, because attachment to "mine-ness"
Tibetan
་པ་དང་བྲལ་ཡང་བདག་གི་བ་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་གི་བ་འགའ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཏེ། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། གལ་ཏེ་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཡིས་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡི་བློ་ལྡོག་ཀྱང་བདག་གི་བ་དེ་ལ་གཏན་ནས་ཆགས་བྲལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གཞན་དག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱར་འཛིན་པའི་ཁྱད་ཡོད་ན་བླང་བྱ་གཅིག་ལས་འབྱུང་བའི་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་དོར་བྱ་སོགས་ཡུལ་ཀུན་ལ་ཆགས་པའི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་སོ། །དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་ལ་ལ་བུད་མེད་གཅིག་ལ་སྐྱོན་མཐོང་བས་ཆགས་པ་མངོན་གྱུར་ལོག་ཀྱང་བུད་མེད་གཞན་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པས་དེ་རྒྱུར་བྱས་ནས་སྔར་གྱི་བུད་མེད་དེ་ལའང་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དེ་ནི་འཁོར་བའི་ཆོས་སྐྱོན་བཅས་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པའང་སྐྱོན་མེད་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་བདག་གི་བ་རྣམས་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པས་དེ་དག་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འགྲོ་བ་སྟེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཀྱང་གསུམ་པོ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པས་ནའོ། །སྔ་མའི་རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ན་གཞན་གཉིས་སྐྱོན་མེད་དུ་རིགས་པས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་དེར་ཆགས་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པས་སྐྱོན་བཅས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་བདག་གི་ཡུ
Chinese
即使远离，也不会舍弃我的东西。第四部分分为两点：立宗和驳斥过失。第一点是：追求解脱者，因为为了远离对我的东西的执着，而将我的东西观想为痛苦，所以是无意义的。即使将我的东西观想为痛苦，也只是显现地认识到那些东西是痛苦的，仅仅如此并不会远离对我的东西的执着。因为有些我的东西是痛苦，这即使以前也已经通过现量成立，即使如此，也没有远离对它的执着。第二点是：如果见到痛苦，就会远离执着，因为见到某些事物有过患，就会见到远离对它的执着。具有我执者，如果见到我的东西有过患，即使见到过患的那一刹那，对它的执着之心会退转，但也不会完全远离对我的东西的执着，因为对其他事物有执着。这是周遍的，一般来说，如果对某些事物有应取和应舍的差别，那么从一个应取的事物中产生的执着，在因缘的各种情况下产生时，以前的应舍等事物都会变成对一切事物执着的种子。例如，有些贪欲者见到一个女人有过失，虽然显现的执着会退转，但因为对其他女人有执着，所以以此为因，也会对以前的那个女人产生执着。第五部分分为两点：立宗和驳斥过失。第一点是：补特伽罗，对于轮回的具有过患的法，无论对什么产生执着和不执着，都不会改变。因为我是没有过患的，并且以它为境的执着也是没有过患的，并且作为成立的我的东西也是没有过患的，所以那些不是应该远离执着的。这是周遍的，因为有情即轮回的法也仅仅是那三者。承认前面的宗，因为如果我是没有过患的，那么另外两个也理应是没有过患的。第二点是：以境的执着没有过患的理由不成立，因为对我执着是痛苦的根本，所以也是具有过患的。如果这样说，那么“也”字就表示我的境
English
Even if separated, one will not abandon what is mine. The fourth part has two points: establishing the thesis and refuting faults. The first point is: those who seek liberation, because they contemplate what is mine as suffering in order to be separated from attachment to what is mine, it is meaningless. Even if one contemplates what is mine as suffering, it only manifestly recognizes that those things are suffering, and that alone will not separate one from attachment to what is mine. Because some of what is mine is suffering, this has already been established by direct perception, and even so, there is no separation from attachment to it. The second point is: if one sees suffering, one will be separated from attachment, because seeing faults in some things, one will see separation from attachment to them. Those with self-grasping, if seeing faults in what is mine, even if at the moment of seeing the fault, the mind of attachment to it will turn back, but one will not completely separate from attachment to what is mine, because there is attachment to other things. This is pervasive, in general, if there is a difference between what should be taken and what should be abandoned in some things, then the attachment that arises from one thing that should be taken, when it arises in various circumstances of conditions, the previous things that should be abandoned will become the seeds of attachment to all things. For example, some greedy people see faults in one woman, although the manifest attachment will turn back, but because there is attachment to other women, so taking this as a cause, attachment will also arise to the previous woman. The fifth part has two points: establishing the thesis and refuting faults. The first point is: the person, for whatever in the cycle of existence that has faults, whether attachment or non-attachment arises, it will not change. Because I am without fault, and the attachment with it as its object is also without fault, and the things that are mine that establish it are also without fault, so those are not to be separated from attachment. This is pervasive, because sentient beings, that is, the phenomena of cyclic existence, are only those three. The previous reason is admitted, because if I am without fault, then the other two should also be without fault. The second point is: the reason that attachment with an object is without fault is not established, because attachment to me is the root of suffering, so it is also with fault. If it is said like that, then the word "also" indicates my object