Tibetan
ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀའང་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་སྤོང་མི་ནུས། །དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་བ་བཞིན་དུ། བདག་འཛིན་ཡོད་ཀྱང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ན། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་པའི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དཔེ་དགག དོན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་བ་མིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་བཅོམ་པས་ཁྱོད་འདོར་བ་ཡིན་གྱི་བཟློག་པ་བདག་གི་བའི་བློ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱོད་འདོར་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བདུན་ཏེ། བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་འདོར་མི་སྲིད། །བདག་གི་འདོར་ན་བདག་གི་མཚན་ཉིད་མེད། །བདག་འཛིན་ཡོད་ན་བདག་གིར་ཆགས་པ་འབྱུང་། །སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པའི་རྩོམ་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །བདག་སྐྱོན་མེད་ན་ཆགས་དང་བྲལ་ཡུལ་མེད། །སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་མི་ནུས། །རྒྱུ་ལ་གནོད་པ་མེད་པས་སྤོང་མི་ནུས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ཆགས་བྲལ་མེད། །བདག་གིར་འཛིན་པ་བཅོམ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་སྐྱོན་ཅན་དུ་ཤེས་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་རང་གིར་འཛིན་པའི་བློ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་བདག་གི་བ་དེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྟེན་ཏེ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་སེན་སོགས་ལ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་མ་བཟུང་བས་ཡིད་འབྱུང་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་ལུས་ལ་ཡོད་པའི་སྐྲ་སོགས་ལ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་བཟུང་བས་ཞེན་བཅས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་བཅོམ་པ་དགག །སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་བཅོམ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་སོགས་སྡུ
Chinese
因此，不应执著，也不应舍弃。因为这两者都没有过失。第二部分有四点：通过修习痛苦无法断除，通过了解主宰与自主的差别无法断除，通过厌离痛苦无法断除，以及驳斥与所说修习痛苦相违之处。第一部分有两点：陈述观点，阐述驳斥。第一点：如果像修习蛇咬的肢体是痛苦之因从而舍弃一样，即使有我执，通过修习对我的执著和我所是痛苦之因也能舍弃，那么，必定执著于我的说法就不成立了。第二部分有两点：驳斥比喻，驳斥意义。第一点：被蛇咬的肢体，这个是所立宗。你并非仅仅通过修习痛苦而舍弃，而是因为断除了我所之念才舍弃你，反之，如果存在我所之念，就不会舍弃你。第二点有七点：如果存在我所执，就不可能舍弃；如果舍弃我所，就没有我所的体性；如果存在我执，就会产生对我所的执著；修习痛苦的努力将变得毫无意义；如果我没有过失，就没有执著和舍弃的对象；仅仅了解过失无法断除执著；以及因为对因没有损害而无法断除。第一部分有两点：如果存在我所执，就没有执著和舍弃；驳斥断除我所执的论证。第一点：认为我所是过失的具有我执者，这个是所立宗。对于那个我所的执著和舍弃从何而来，是不可能的。因为以何种方式能够阻止对我所的自我的执著呢，是无法阻止的。因为诸如感官等我所是享受的所依，被认为是对自己有益的因素。这是普遍的，因为对于从身体脱落的头发、指甲等，由于不认为是对自己有益的因素，因此会产生厌离之心，而对于存在于他人身体上的头发等，由于认为是对自己有益的因素，因此会产生贪恋之心，这些都是显而易见的。第二部分有两点：驳斥通过修习痛苦断除，驳斥通过产生痛苦断除。第一点：如果对我的执著等
English
Therefore, one should not be attached, nor should one abandon. Because both of these are without fault. The second part has four points: one cannot abandon by meditating on suffering, one cannot abandon by knowing the difference between the lord and the self, one cannot abandon by being disgusted with suffering, and refuting what contradicts the stated practice of meditating on suffering. The first part has two points: stating the view, and explaining the refutation. The first point: If, like abandoning a limb bitten by a snake by meditating on it as the cause of suffering, even if there is self-grasping, one can abandon attachment to self and what is mine by meditating on them as the cause of suffering, then the statement that one must be attached to self is not established. The second part has two points: refuting the analogy, and refuting the meaning. The first point: This limb bitten by a snake is the subject. You are not abandoned solely by meditating on suffering, but because you are abandoned by destroying the thought of what is mine, and conversely, if there is a thought of what is mine, you are not abandoned. The second point has seven points: if there is grasping at what is mine, it is impossible to abandon; if one abandons what is mine, there is no nature of what is mine; if there is self-grasping, attachment to what is mine will arise; the effort of meditating on suffering will become meaningless; if I am without fault, there is no object of attachment and abandonment; merely knowing the fault cannot abandon attachment; and because there is no harm to the cause, it cannot be abandoned. The first part has two points: if there is grasping at what is mine, there is no attachment and abandonment; refuting the proof of destroying grasping at what is mine. The first point: The one who has self-grasping, knowing that what is mine is a fault, is the subject. From where does the attachment and abandonment of that what is mine come, it is impossible. Because in what way can one prevent the grasping of self in what is mine, it is impossible to prevent. Because what is mine, such as the senses, is the basis of enjoyment, and is considered to be a factor that benefits oneself. This is universal, because for hair, nails, etc. that fall off from the body, since they are not considered to be factors that benefit oneself, a mind of disgust will arise, while for hair, etc. that are on the body of others, since they are considered to be factors that benefit oneself, a mind with attachment will arise, all of which is manifestly established. The second part has two points: refuting abandonment through meditating on suffering, and refuting abandonment through generating suffering. The first point: If attachment to self, etc.
Tibetan
ག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་རང་གི་བའི་བློ་སྤོང་བས་རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཞེས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་སོགས་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་རང་གི་བའི་བློ་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ནི་བདག་དང་འདུ་སོགས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ལས་ཡིན་ལ། འབྲེལ་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྔར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་སྟེ། བྱེ་བྲག་པ་འགོག་པའོ། །གྲངས་ཅན་གྱིས་བདག་གིར་གཟུང་བྱ་དང་འཛིན་བྱེད་སྐྱེས་བུ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པས་དེ་ལ་རང་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་ཞིང་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་ཡང་འཕྲོད་འདུས་བྱས་བར་འདོད་དོ། །མི་འཐད་དེ། བདག་གི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རང་གི་བའི་བློ་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ། ཁྱོད་དང་བདག་ལ་འདུ་བའི་འབྲེལ་བ་དང་། ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་མེད་ན་ཡང་སྟེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་གི་བ་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དབང་སོགས་དེ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དུག་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་སོར་མོ་བཞིན། དེས་ན་རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་སོགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་མིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་འགའ་ཞིག་གིའང་རྒྱུར་མཐོང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དབང་སོགས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བས་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་དཔེ་དོན་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཟས་ཁྱད་པར་ཅན་རྙེད་ན་དེའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པས་དེ་དང་འགལ་བའི་དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བས་སོ། །བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིས་དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཞིན་ལའང་འཇུག་སྟེ་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་ཅིང་ཟས་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ། དཔེར་ན་འདོ
Chinese
如果说，因为观修痛苦，所以舍弃对它的我执，那么“以何种方式转变自心”的理由不成立。对我的贪执等，是所立宗。即使已经见到是痛苦，也不可能舍弃我执，因为你对我执生起的因，是因为有我和合等的关联。即使已经见到关联是痛苦，也仍然保持之前的状态。承认理由。这是对胜论派的驳斥。数论派认为，作为我的所取和能取的神我二者是合一的，因此对它生起我执，并且认为合一也是和合而成的。这不合理。我的色等，是所立宗。你不可能生起我执，因为你和我之间没有和合的关联，以及没有将色等视为一体的认知。不能这样认为，因为见到对我有利益的行为，在外境的一切我执中都存在。第二种情况是，获得解脱的补特伽罗，对于感官等不会生起我执，并且会舍弃我执，因为感官等被视为产生痛苦的原因。例如被毒蛇咬住的手指。因此，如果说“以何种方式转变自心”的理由不成立。感官等，是所立宗。并非完全被视为产生痛苦的原因，因为也可能被视为是暂时安乐的因。如果说，仅仅因为感官等大部分被视为产生痛苦的原因就舍弃，就像因为大部分有毒的食物被视为产生痛苦的原因就舍弃一样，那么比喻和意义都不成立。像这样，具有取舍之念的补特伽罗，如果得到特殊的食物，因为贪恋它的安乐，就会舍弃与此相违的有毒食物。因为贪恋特殊的安乐，所以完全舍弃了少许的安乐。没有取舍之念的补特伽罗，因为贪恋我，也会像得到有毒食物等一样接受，因为没有取舍之念，并且贪恋仅仅是食物的安乐。例如
English
If it is said that because of contemplating suffering, one abandons the ego-grasping towards it, then the reason "by what means is one's own mind transformed" is not established. Attachment to self, etc., is the subject. Even if it has been seen as suffering, it is impossible to abandon the ego-grasping, because the cause for the arising of ego-grasping in you is due to the existence of a connection of union with self, etc. Even if that connection has been seen as suffering, it still remains in its previous state. The reason is admitted. This is a refutation of the Vaisheshika school. The Samkhya school believes that the two, the self as the object of grasping and the subject of grasping, are one, and therefore ego-grasping arises towards it, and they also believe that oneness is also a composite. This is not reasonable. My form, etc., is the subject. It is impossible for you to generate ego-grasping, because there is no connection of union between you and me, and there is no cognition of considering form, etc., as one. It cannot be thought so, because seeing actions that benefit me exists in all ego-grasping of external objects. The second case is that a person who has attained liberation will not generate ego-grasping towards the senses, etc., and will abandon ego-grasping, because the senses, etc., are regarded as the cause of producing suffering. For example, a finger bitten by a poisonous snake. Therefore, if it is said that the reason "by what means is one's own mind transformed" is not established. The senses, etc., are the subject. It is not entirely seen as the cause of producing suffering, because it may also be seen as the cause of some temporary happiness. If it is said that one abandons merely because the senses, etc., are mostly seen as the cause of producing suffering, just as one abandons mostly poisonous food because it is seen as the cause of producing suffering, then both the analogy and the meaning are not established. Like this, a person who has the thought of acceptance and rejection, if he obtains special food, because he is attached to its happiness, he will abandon the poisonous food that contradicts it. Because he craves special happiness, he completely abandons the slight happiness. A person who does not have the thought of acceptance and rejection, because he is attached to self, will also accept poisonous food, etc., as he obtains it, because he does not have the thought of acceptance and rejection, and he is attached to the happiness of just food. For example,