Tibetan
ལ་ཅན་གྱི་ཆ་ནས་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་སྡུད་དོ། །འོ་ན་བདག་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་དུ་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ནི་རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་ཙམ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་བདག་གི་བ་གང་ལ་དེ་ཆགས་པ་བྲལ་ཏེ་མི་འབྲལ་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་དེར་ཡང་བདག་དེའི་སྐྱོན་ལ་ཆགས་བྲལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་ན། བདག་གི་བ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་དགོས་ནའང་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་བྱས་པ་དེ་ལྟར་མིན་ཏེ། སྐྱོན་ཡོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་དང་ཕྱུགས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཡང་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་དབང་སོགས་དག་ལ་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་པ་དང་ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་ལ་སོགས་པའི་བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ཡང་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ནི་བདག་གི་བའི་བློ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བ་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའང་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་མིན་པར་ཐལ། བྱིས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མིན་པ་སྐྱོན་མཐོང་བས་དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་པ་ནི། གཞན་ཡང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པའི་བསྒྲུབས་པས་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བདག་གི་བ་ལ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བདག་ལ་ཆགས་པས་བདག་གི་བ་དེར་ཡང་ཆགས་པ་མཐོང་བ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ནི། གྲངས་ཅན་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་ཆགས་ཡུལ་དང་། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ན་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ། དེ་དག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ན་ཆགས་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་མལ་པའི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཆགས་པ་
Chinese
从有者的角度来说，收集无过失的。那么，我，法相，成为有过失的，因为痛苦的所依与你也是相同的。如果承认，那么解脱追求者，法相，仅仅因为是有过失的，对于我的任何事物，贪著不离，是不合理的，因为我对有者的过失，没有贪著和分离。第六，如果对有者的贪著是由于见到功德而产生的，那么见到过患就应该摧毁它，但是对权势等有者的贪著，法相，并不是仅仅由于见到有者的功德而产生的，因为在不知过失和功德差别的孩子和牲畜等那里，你也见到它，并且在自己的有过失的根基里，你也是存在的，并且虽然具有功德，但在其他人的权势等那里，你是不存在的，并且对于过去的和从身体脱落的头发等的有者，虽然见到具有功德，但你是不存在的。如果说，对有者的贪著的原因是有者的心，并且它是从见到功德而产生的，所以通过修习痛苦来舍弃它，那么，有者产生有者心的原因，法相，不仅仅是见到有者的功德，因为在孩子等那里你也是存在的，因此也是不合理的。因此，补特伽罗，法相，通过见到权势等的非功德的过失，对权势等的有者心也不是舍弃的，因为有者心也不是从见到功德而产生的。第七，此外，通过修习有者为痛苦的修习，法相，如何损害对有者的贪著呢？不能损害，因为它的原因是对我的贪著，它是不受损害的。遍及，因为对于有者不存在的功德，是由于执著于虚构的我，所以在有者那里也见到贪著。第二，通过了解权势和我不同而不能舍弃，数论师说，不是从见到功德而产生贪著，而是自性贪著的境，和补特伽罗执著为一体，那么对那个境产生贪著，如果了解它们是不同的，那么就会变成无贪著，那么，普通的人们，法相，对权势等贪著
English
From the aspect of having, it collects the faultless. Then, I, the subject of dharma, become faulty, because the basis of suffering is the same for you as well. If you admit, then the liberation seeker, the subject of dharma, just because it is faulty, it is unreasonable that attachment to whatever is mine does not separate, because even in that I am faulty, there is no attachment or separation from the fault of that I. Sixth, if attachment to having arises from seeing qualities, then seeing faults should destroy it, but attachment to possessions etc., the subject of dharma, is not solely caused by seeing the qualities of having, because you are also seen in children and livestock etc. who do not know the difference between faults and qualities, and you also exist in your own faulty faculties, and although endowed with qualities, you do not exist in the possessions etc. of other people, and although seeing qualities in the possessions of the past and hair etc. that have fallen from the body, you do not exist. If the cause of attachment to having is the mind of having, and it arises from seeing qualities, so it is abandoned by meditating on suffering, then the cause of the arising of the mind of having in having, the subject of dharma, is not solely seeing the qualities of having, because you also exist in children etc., therefore it is also unreasonable. Therefore, the person, the subject of dharma, by seeing the faults that are not qualities of possessions etc., the mind of having towards possessions etc. is also not abandoned, because the mind of having does not arise from seeing qualities. Seventh, furthermore, through the accomplishment of meditating on having as suffering, the subject of dharma, how does it harm attachment to having? It cannot harm, because its cause is attachment to me, which is unharmed. It pervades, because the qualities that do not exist in having are due to attachment to the fabricated self, so attachment is also seen in having. Second, not being able to abandon by knowing the difference between power and self, the Samkhyas say, attachment does not arise from seeing qualities, but if nature is the object of attachment, and the person is held as one, then attachment arises to that object, if they are known to be different, then it will become non-attachment, then, ordinary people, the subject of dharma, attachment to power etc.
Tibetan
དང་བྲལ་བར་ཐལ། ཁྱོད་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས་བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡིས་བདག་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དེའི་དབང་སོགས་མཆོག་གཞན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། བདག་རྟག་པར་མཐོང་ཡང་དབང་སོགས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ཀྱང་བྱས་པ་མིན་ཏེ། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ཀྱང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བདག་གི་བར་ཆགས་བའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདག་གིར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་དམིགས་པ་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡིད་འབྱུང་ཆགས་བྲལ་མིན་པར་བསྟན། ཆགས་བྲལ་མེད་པར་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་སྐྱེ་ཞིང་དེས་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་གང་ཞིག་དེ་ལྟར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་ཡིད་འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། ཞེ་སྡང་དང་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་གྱི་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེའང་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐབས་གཞན་བདེ་བ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་སླར་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཆགས་བྲལ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཡུལ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་འདོད་མི་འདོད་མེད་པར་མཉམ་ཞིང་སྙོམས་པ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ཙམ་སྙོམས་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་གུས་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཙནྡན་གྱིས་བྱུག ཅིག་ཤོས་སྡང་བས་སྟེའུས་ཤ་བཅད་པ་དག་ལ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་མཚུངས་པར་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཆགས་བྲལ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཁྱོད་བླང་དོར་དུ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བ
Chinese
因此，你不是无贪的。因为你由此了知我与诸根等是各异的。因为他并不希望我变成他人，却在实际上追求获得其它的殊胜诸根等，并且因为他自己是了知诸根等生灭，却视我为常有的有情。因此，贪著，就法性而言，也不是因为视境与人为一体而产生的，因为即使了知境与人是各异的，你仍然存在。那么，贪著我的原因是什么呢？贪著我，就法性而言，你就是贪著我的原因。因为仅仅是你的存在，就能从生起目标之识的内在因素——诸根等，到自性上自然而然地生起贪著。第三，从痛苦中生起厌离心也无法断除贪著，这又分为两点：揭示厌离心不是无贪，以及遣除没有无贪的过失。第一点是：如果因为见到诸根等是痛苦，就对其生起厌离心，并因此断除对该境的贪著，那么，任何执著于我者，像这样因见到某些境是痛苦而生起厌离心，这种情况，就法性而言，是与嗔恨相应的，而不是无贪，因为那时仍然存在贪著，因为他会从痛苦中寻找其它的安乐。因此，具有厌离心特征的嗔恨，就法性而言，仅仅在痛苦存在时才存在，因为它是痛苦之因，即是果。如果痛苦消失，那么它就会再次依赖于其自身的本性，即具有贪著。第二点是：如果有人认为这样一来，无贪就不可能存在了，那么，对于一切可爱与不可爱的对境，不带任何喜好与厌恶，平等对待的补特伽罗，就法性而言，才被称为无贪，因为他已经舍弃了对境的取舍执著。要达到何种程度的平等才能被称为无贪呢？如果一个人恭敬地用旃檀涂抹身体的一侧，另一个人则因憎恨而用斧头砍割身体，对于这些，既没有贪著也没有愤怒，而是平等对待，这种情况，就法性而言，你才被称为无贪，因为你是舍弃取舍执著的典范。
English
Therefore, you are not without attachment. Because you know from this that I am different from the senses, etc. Because he does not want me to become someone else, but in reality seeks to obtain other superior senses, etc., and because he himself is a sentient being who knows that the senses, etc., arise and cease, but regards me as permanent. Therefore, attachment, in terms of its nature, is not caused by seeing the object and the person as one, because even if you know that the object and the person are different, you still exist. So, what is the cause of attachment to me? Attachment to me, in terms of its nature, you are the cause of attachment to me. Because merely your existence can naturally give rise to attachment from the inner factors that generate the object's consciousness—the senses, etc.—to the self-nature. Third, aversion arising from suffering cannot eliminate attachment, which is divided into two points: revealing that aversion is not non-attachment, and refuting the fault of not having non-attachment. The first point is: if seeing the senses, etc., as suffering gives rise to aversion to them, and thus eliminates attachment to that object, then anyone who clings to the self, like this, seeing some objects as suffering and giving rise to aversion, this situation, in terms of its nature, is associated with hatred, not non-attachment, because attachment still exists at that time, because he seeks other happiness from suffering. Therefore, hatred characterized by aversion, in terms of its nature, exists only as long as suffering exists, because it is the cause of suffering, that is, the result. If suffering disappears, then it will rely again on its own nature, that is, having attachment. The second point is: if someone thinks that in this way, non-attachment cannot exist, then, for all objects that are lovely and unlovely, the person who is equal and impartial without any likes or dislikes, in terms of his nature, is called non-attachment, because he has abandoned the clinging to acceptance and rejection of objects. To what extent of equality can one be called non-attachment? If one person respectfully smears one side of the body with sandalwood, and another person cuts the body with an axe out of hatred, for these, there is neither attachment nor anger, but they are treated equally, this situation, in terms of its nature, you are called non-attachment, because you are the model of abandoning the clinging to acceptance and rejection.