Tibetan
་ན་རེ། བདག་རྟག་པ་ལ་བཅིངས་ཐར་མི་འཐད་ཀྱང་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ལ་བཅིངས་ཐར་འཐད་དོ་ཞེ་ན། རྟག་མི་རྟག་ཏུ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ལའང་ཆོས་ཅན། བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡོག་པ་གང་གི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། མི་འཇིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཆོས་གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་མ་བུ་པ་ཆོས་ཅན། བདག་རྟག་མི་རྟག་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེས་པ་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི་སྤོངས་ལ་བདག་དེ་ནི་རྟག་པར་སྨྲོས་ཤིག་སྟེ། བདག་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའོ། །བཞི་པ་བདག་ལྟའི་གཉེན་པོ་བསྒྲུབས་ཏེ་ལམ་བདེན་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་གཉེན་པོར་བསྟན། །གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་མེད་གོམས་པས་གནས་གྱུར་ཐོབ་པར་བསྟན། །གནས་གྱུར་ཐོབ་ཀྱང་སྤང་བྱས་འཇོམས་པ་དགག །གནས་གྱུར་ཐོབ་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པའི་བདག་མེད་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གོམས་པ་ལས་བསྒོམས་པ་རྫོགས་པ་ན་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དེའི་རྒྱུན་ཉེས་པའི་རྟེན་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་གྱུར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤང་བྱས་འཇོམས་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་བསྟན། །ནུས་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པར་བཤད། །སྒྲུབ་བྱེད་འཛིན་སྟངས་འགལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་དེ་ཉེས་མེད་དུ་ལན་ཅིག་གནས་གྱུར་སྲིད་ཀྱང་སེམས་དེ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་སོགས་སྐྱོན་ནི་སླར་ཡང་འབྱུང་བས་འཁོར་བ་ལས་གཏན་གྲོལ་བ་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ལ་ལམ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ལམ་གོམས་པ་ལས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ཆོས་ཅན། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤང་གཉེན་འཛིན་སྟངས་འགལ་ཤིང་གཉེན་པོ་དོན་ལ་ཞུགས། །རང་བཞིན་གློ་བུར་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སྔར་ནུས་མེད། །ནུས་ཡོད་ན་ཡང་གཉེན་པོ་འབད་མེད་བསྐྱེད་པར་ནུས། །ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གཉེན་པོ་འབད་ཀྱང་བཟློག་མི་ནུས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་ཅེ་ན། ལམ་བསྒོམས་པས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བདག་འཛིན་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་སླར་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་དེ། སྤྱིར་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་རྣམ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཆོས་སམ་གནས་ལུགས་ནི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་དེ་འཛིན་པ་དང་། ཡུལ་དེ་ཡང་རང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དེ་རྣམ་ཤེས་འདི་ཡི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཅིང་། ཁྱོད་འདི་ལས་བདག་འཛིན་དེ་གློ་བུར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ནི་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་འཛིན་པ་ལས་གོལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་བཟློག་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་རང་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སེམས་རྒྱུད་ལ་མི་བརྟན་པ་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་ཞིང་འབྲལ་དུ་རུང་བ་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲི་མ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ལམ་གོམས་པས་སེམས་རྒྱུད་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ཕྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། སྔར་བདག་མེད་མ་མཐོང་བའི་དུས་སུ་ཡང་སེམས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་སྔར་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དུས་སུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་ཕྱིས་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་གྱི་དུས་སུ་གློ་བུར་དུ་གནོད་པའི་ནུས་པ་མེད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། སྔར་བདག་མེད་མཐོང་མ་ཐག་པའི་དུས་སུ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཚིག་རྐང་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཐོན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཆོས་ཅན། དྲི་མ་རྣམས་ཡུན་དུ་གནས་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དྲི་མ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་ཅན་བདག་མེད་མཐོང་བ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ས་རློན་ལ་ནི་མེ་རིང་དུ་མི་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །འདིས་སློབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཉམས་སྲིད་ཀྱང་མྱུར་དུ་སོར་ཆུད་པར་བསྟན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། རྣམ་པར་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་འཚེ་བ་མེད་པ་དང་། མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཞུགས་པ་དང་། གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན
Chinese
如果有人说：虽然对常我来说，系缚和解脱是不合理的，但对于既不能说是常，也不能说是非常的“我”来说，系缚和解脱是合理的。那么，对于不能说是常或非常的“我”来说，作为有法，无论如何也不可能有系缚和解脱，因为“我”不是痛苦生起和止灭的任何原因。作为有法之“我”，应是常，因为是不坏灭的。遍：任何自性不坏灭的法，智者都称之为常。住母子部（犊子部）的人，作为有法，放弃说“我”既不是常也不是非常之物的这种可耻的观点吧，请说“我”是常，因为“我”不是非常。第四，为了确立我见之对治，宣说道谛，分二：显示证悟无我是对治；立宗说明是对治。初者分三：显示串习无我获得转依；遮破获得转依也能摧毁所断；遮破没有获得转依的立宗。初者：以前在宣说时已经说过的，见到无我的道，作为有法，是成为轮回之对治的道，因为你从串习中修习圆满时，修习者的心识之流，作为过患之所依，完全转变，成为获得安住于证悟无我自性的转依的道。二者分三：显示没有摧毁所断的能力；广说没有能力之立宗；驳斥立宗的执持相违而争论。初者：如果具有过患的心识，或许能有一次转依成无过患，但此心识对我与我所的执着等过失，仍然会再次产生，因此没有从轮回中彻底解脱，譬如具有过患的心识生起道一样。如果有人这样说，那么，从串习道而转依的心识，作为有法，过患不会再次产生，因为没有过患再次产生的能力。二者分四：所断与对治的执持相违，且对治真实趣入；因为有自性与忽然而来的差别，所以之前没有能力；即使有能力，也能毫不费力地生起对治；具有三种差别的对治，即使努力也无法遮止。初者：
English
If someone says: Although bondage and liberation are not reasonable for the permanent self, bondage and liberation are reasonable for the "self" that can neither be said to be permanent nor impermanent. Then, for the "self" that cannot be said to be permanent or impermanent, as a subject, it is not possible to have bondage and liberation in any way, because the "self" is not the cause of the arising and ceasing of suffering. As a subject, the "self" should be permanent, because it is indestructible. Pervasion: Any dharma whose nature is indestructible, the wise call it permanent. People of the Vatsiputriya school, as a subject, abandon this shameful view of saying that the "self" is neither permanent nor impermanent, please say that the "self" is permanent, because the "self" is not impermanent. Fourth, in order to establish the antidote to the view of self, explaining the truth of the path, divided into two: Showing that realizing selflessness is the antidote; Establishing the reason for being the antidote. The first is divided into three: Showing that habituating selflessness obtains transformation of the basis; Refuting that obtaining transformation of the basis can also destroy what is to be abandoned; Refuting the establishment of not obtaining transformation of the basis. The first: The path of seeing selflessness that has already been explained in the previous explanation, as a subject, is the path that becomes the antidote to samsara, because when you complete the practice from habituation, the stream of consciousness of the practitioner, as the basis of faults, completely transforms, becoming the path of obtaining the transformation of the basis of abiding in the nature of realizing selflessness. The second is divided into three: Showing that there is no ability to destroy what is to be abandoned; Explaining in detail the establishment of no ability; Refuting the argument that the holding of the establishment is contradictory. The first: If the mind with faults can be transformed into faultlessness once, but the faults such as attachment to self and what belongs to self will still arise again in this mind, so there is no complete liberation from samsara, just like the path arises in the mind with faults. If someone says this, then, the mind transformed from the path of habituation, as a subject, the faults will not arise again, because there is no ability for the faults to arise again. The second is divided into four: The holding of what is to be abandoned and the antidote are contradictory, and the antidote truly enters into meaning; Because there is a difference between nature and suddenness, there was no ability before; Even if there is ability, one can effortlessly generate the antidote; The antidote with three differences cannot be prevented even with effort. The first:
Chinese
为什么没有能力呢？因为修习道而转变成状态的这个心，是所立宗。你没有再次产生我执等过患的能力，因为一般来说，按照经部宗的观点，不错误的识取对境的法或规律，就是执取对境如何存在的相状，并且那个对境也如其所是地成为这个识的生因。像这样具有不错误的对境，具有执取对境自性的你，由于突发性的因缘，我执会偏离执取对境的规律，而要遣除它，则需要依赖于能损害因缘本身的量。例如，心续不稳固，由突发性的因缘产生且容易分离，就像绳子上产生的蛇的错觉一样。第二，烦恼是所立宗。由于串习道，心续转变成证悟无我的自性，因此对这样的心来说，后来没有能力造成损害，因为以前没有见到无我的时候，心也本来没有能力造成损害。理由成立，因为心的自性是光明，而烦恼是突发性的。这表明，以前在自性清净的时候，本来没有损害的能力，所以后来在突发性离垢的时候，也没有突发性损害的能力。如果解释为“以前刚刚见到无我的时候”，那就没有发挥前两个词句的作用。第三，假设有产生过患的能力，那么对于转变成状态的心之相续的实事来说，烦恼没有能力长久存在，因为烦恼具有能够产生损害烦恼的见无我的精华。就像火在湿地上不能长久存在一样。这表明，在学习的阶段，即使以世间道断除的断除退失，也能迅速恢复。第四，由于一切损害都是完全寂静和具有安乐的特征，所以没有损害，并且由于具有无常等对境，所以进入了正确的意义，并且由于串习达到究竟，所以是证悟无我的自性。
English
Why is there no ability? Because this mind that has been transformed by meditating on the path is the subject. You do not have the ability to generate faults such as self-grasping again, because in general, according to the Sautrāntika school, the Dharma or principle of unerringly apprehending an object is to apprehend the appearance of how the object exists, and that object itself, as it is, is also the cause of the arising of this consciousness. Like this, having an unerring object, you have the nature of apprehending the object, and from this, self-grasping, due to a sudden cause, will deviate from apprehending the principle of the object, and to eliminate it, it is necessary to rely on a valid cognition that can harm the cause itself. For example, instability in the mindstream arises from a sudden cause and is easily separated, like the illusion of a snake on a rope. Second, defilements are the subject. Because by familiarizing with the path, the mindstream is transformed into the nature of realizing selflessness, therefore, for such a mind, there is no ability to cause harm later, because even before seeing selflessness, the mind inherently had no ability to cause harm. The reason is established, because the nature of the mind is luminosity, and defilements are adventitious. This shows that formerly, when the nature was primordially pure, there was no inherent ability to harm, so later, when adventitiously free from defilements, there is no adventitious ability to harm. If it is explained as "formerly, just when seeing selflessness," then the meaning of the first two phrases is not brought out. Third, even if it is assumed that there is an ability to generate faults, then for the entity of the continuum of the mind that has been transformed, defilements do not have the ability to remain for a long time, because defilements have the essence of being able to generate the seeing of selflessness that harms defilements. Just as fire cannot remain for long on wet ground. This shows that during the stage of learning, even if the abandonment abandoned by worldly paths is lost, it can be quickly restored. Fourth, because all harms are completely pacified and have the characteristic of bliss, there is no harm, and because it has objects such as impermanence, it has entered into the correct meaning, and because familiarity has reached the ultimate, it is the nature of realizing selflessness.