Tibetan
ས་མི་མཐུན་གྱི་རྒྱུ་བཀག་ནས་རིགས་མཐུན་རྒྱུར་བསྒྲུབ། དེ་ལའང་མ་རིག་པ་དང་། སྲེད་པ་དང་། ལས་གསུམ་ཡོད་པ་ལས་གཞན་གཉིས་པོ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ཁོ་ནར་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ངེས་མིན་པས་འདིར་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་རྒྱུར་གྲུབ་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་འགོག་བདེན་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་ཐར་པ་བསྒྲུབ། །གྲོལ་བ་པོ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །གྲོལ་བའི་ཚུལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །བཅིངས་ཐར་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། གཏན་དུ་བ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་རིག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུ་མ་རིག་པ་དེ་ལ་གེགས་དང་། རྐྱེན་མ་ཚང་བ་སོགས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། བདག་རྫས་ཡོད་ལ་བསམས་ནས་སེམས་ཅན་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་ཐར་བ་མེད་པར་ཐལ། འཁོར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེ་དྲོ་བ་ལས་མི་ཐར་བ་བཞིན་ཞེ་ན། ཐལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་པས་འདོད་པ་དང་རྟགས་མ་གྲུབ་པའི་ལན་དོན་མཐུན་ཐེབས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འཁོར་བ་དང་ཐར་པ་གང་ལ་འཇོག་ཅེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་འབའ་ཞིག་པོ་འདི་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་འཇུག་པ་ལ་འཁོར་བ་དང་། རྒྱུ་སྤངས་པས་མི་འབྱུང་བ་ཙམ་ལ་ཐར་པར་འཇོག་གོ །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འབད་རྩོལ་མི་བྱེད་པར་ཐལ། འཁོར་བ་པོ་དང་། གྲོལ་བ་པོའི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་འདོད་ཅིང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འབད་རྩོལ་བྱེད་པ་འཐད་དེ། ཇི་སྲིད་བདག་ལ་ཆགས་པ་མ་བཅོམ་ཞིང་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་སྡུག་བསྔལ་བར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པ་མེད་པས་ཐ་སྙད་དུ་བདག་འཁོར་བ་ཡིན་ལ། གྲོལ་བ་པོའི་བདག་ནི་དོན་ལ་མེད་ན་ཡང་། བདག་དང་བདག་གིར་ལོག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོས་བརྩོན་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བདག་བརྩོན་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། གནད་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མང་པོས་བཀུར་བ་མ་གཏོགས་པ་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་གསུམ་ཆར་གྱིས་བདག་དང་། སྐྱེས་བུ་དང་། སེམས་ཅན་
Chinese
通过阻断不相似的因，来成就相似的因。对此也有无明、贪爱和业三种，其中后两者不一定只在后世产生痛苦，因此，这里将作为成就之业的主要因素的贪爱，确立为因，是当下的意义。第三，通过确立痛苦的止息来阐述灭谛，有四点：确立从痛苦中解脱的解脱；驳斥对解脱者的争论；驳斥对解脱之道的争论；破斥束缚和解脱由我所作。第一点是：痛苦之因的主要因素贪爱，是法，不是永恒的，因为具有因无明。普遍成立，因为因无明可能有障碍和条件不具足等情况。第二点是：有些人说，认为我实有，因此众生是法，不可能从轮回中解脱，因为是轮回的法，就像火的热度无法摆脱一样。如果这样说，那么这个推论是法，对佛教徒没有损害，因为佛教徒的意愿和理由都没有成立，因为无我。那么轮回和解脱应该安立在何处呢？仅仅将痛苦的蕴聚视为具有因的，就安立为轮回，仅仅将断绝因而不产生的，就安立为解脱。如果说，补特伽罗是法，不应该为了摆脱轮回而努力，因为轮回者和解脱者的我都不存在。如果从胜义的角度来说，是认可的，如果从世俗的角度来说，理由不成立。这样，补特伽罗是法，在世俗中为了摆脱轮回而努力是合理的，因为只要没有摧毁对我的执着，并且具有对我执着的蕴聚，那就会被痛苦完全折磨，因此我被虚妄地认为是痛苦的，并且没有安住在安乐的自性中，所以在世俗中我是轮回。虽然解脱者的我在实义上不存在，但是为了摧毁对我和我所的颠倒执着，蕴聚的努力在世俗中被安立为我的努力。关键的意义是这个，除了被大众尊崇的以外，自宗的三个实事论者都认为我和补特伽罗和有情
English
By blocking dissimilar causes, one establishes similar causes. Regarding this, there are also three: ignorance, craving, and karma. Of these, the latter two do not necessarily produce suffering only in future lives. Therefore, here, establishing craving as the main factor of the accomplishing karma is the point at hand. Third, by establishing the cessation of suffering, one explains the Truth of Cessation, which has four points: establishing liberation from suffering; refuting arguments against the liberated one; refuting arguments against the path of liberation; and refuting that bondage and liberation are done by a self. The first point is: craving, the main factor of the cause of suffering, is a phenomenon; it is not permanent, because it possesses the cause of ignorance. This is universally valid, because the cause of ignorance may have obstacles and incomplete conditions, etc. The second point is: some say that, thinking the self is substantially existent, therefore sentient beings are phenomena; it is impossible to be liberated from samsara, because they are phenomena of samsara, just as the heat of fire cannot be escaped. If this is said, then that inference is a phenomenon; it does not harm Buddhists, because the Buddhist's intention and reason are not established, because of selflessness. So where should samsara and liberation be placed? Merely considering the aggregates of suffering as having causes is established as samsara, and merely considering the non-arising due to the abandonment of causes is established as liberation. If it is said that a person is a phenomenon; one should not strive to escape samsara and attain liberation, because the self of the samsaric one and the liberated one does not exist. If considered from the ultimate point of view, it is accepted, but if considered from the conventional point of view, the reason is not established. Thus, a person is a phenomenon; it is reasonable to strive to escape samsara and attain liberation in the conventional sense, because as long as attachment to the self has not been destroyed, and the aggregates possessing attachment to the self are completely tormented by suffering, therefore the self is falsely considered to be suffering, and does not abide in the nature of bliss, so in the conventional sense, I am samsara. Although the self of the liberated one does not exist in reality, in order to destroy the reversed clinging to self and what belongs to self, the effort of the aggregates is conventionally established as my effort. The key point is this: apart from those revered by the masses, all three realists of our own school consider the self, the person, and the sentient being
Tibetan
དང་། གང་ཟག་རྫས་སུ་མེད་པས་དོན་ལ་བཅིངས་ཐར་མི་འཐད་ལ་ཕུང་པོ་རྫས་སུ་ཡོད་པས་དོན་ལ་བཅིངས་ཐར་འཐད་དོ། །ཐ་སྙད་དུ་བདག་བཅིངས་ཐར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདག་སྡུག་བསྔལ་བར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་བ་ལ་བདག་སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་བར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མང་བཀུར་བ་དང་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ནི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པས་དོན་ལ་བཅིངས་ཐར་འཐད་དོ། །ཕུང་པོ་དང་བདག་ལ་རྫས་སུ་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་དང་། ཕུང་པོ་ལས་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བདག་ལས་བྱེད་པ་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བར་འཇོག་པ་ནི་གནས་སྐབས་མང་པོར་མཁོ་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་གནས་པ་མེད་པ་སྤང་། །འཕགས་ལམ་དང་པོར་ཡང་སྲིད་མེད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆགས་བྲལ་གནས་པའི་རྒྱུ་གཉིས་བཤད། །རྒྱུ་ཡི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །གནས་པའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་འཛིན་ཅན་འཁོར་བར་གནས་པ་ནི་སྲེད་པའི་དབང་གིས་གནས་པ་ཡིན་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འཁོར་བར་ཇི་ལྟར་གནས་ཤེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རེ་ཞིག་འཁོར་བར་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་འཁོར་བར་གནས་པ་ནི་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའམ་ཡང་ན་ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་པ་འཁོར་བར་གནས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་ཚེ་འདིའི་ཕུང་པོ་འཕངས་ཟིན་པ་ལ་རེ་ཞིག་ལྡོག་པ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚོམ་དུ། འཆི་ལ་དགའ་བར་མི་བྱ་ཞིང་། །གསོན་པ་ལ་ཡང་དགའ་མི་བྱ། །དཔེར་ན་དབང་པོའི་གླང་བཞིན་དུ། །ཁོ་བོ་དུས་ལ་སྡོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལས་ཀྱི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །བརྩེ་བའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆགས་བྲལ་ལས་ཀྱིས་འཁོར་བར་གནས་ན་དེའི་ལས་ཀྱིས་སྲིད་པ་གཞན་དུའང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྲིད་པའི་སྲེད་པ་ལས་རྣམ་པར་བརྒལ་བའི་ཆགས་བྲལ་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ལས་ཆོས་ཅན། ཡང་སྲིད་གཞན་འཕེན་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ལོག་སྲེད་གཉིས་ཀ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆགས་བྲལ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ཡོད་པར་ཐལ། སྙིང་རྗེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་ཤེ
Chinese
并且，因为补特伽罗（藏文：གང་ཟག）不是实有，所以在究竟上束缚解脱不合理，而蕴（藏文：ཕུང་པོ་）是实有，所以在究竟上束缚解脱是合理的。在名言上，是“我”在束缚解脱，因为对于蕴受苦，就强加认为是“我”在受苦，对于蕴从痛苦中解脱，就强加认为是“我”从痛苦中解脱。多闻者和外道们认为“我”是实有，所以在究竟上束缚解脱是合理的。将蕴和“我”分为实有和非实有二者，以及蕴行作用和感受异熟果，而在名言上安立为“我”行作用和感受异熟果，这是许多情况下需要的支分。第三部分分为两点：断除离贪者不住留（轮回）的观点，以及在最初的圣道上断除没有再生的观点。第一点分为三部分：宣说离贪者住留的两个原因，破斥关于原因的争论，破斥关于住留的争论。第一部分是：具有我执者住留在轮回中，是因为贪爱的控制而住留，那么离贪者如何住留（轮回）呢？离贪的补特伽罗，你暂时有住留在轮回中的原因，因为你有两种情况，大乘圣者住留在轮回中，是因为慈爱大悲心，或者小乘阿罗汉住留在轮回中，是因为往昔业力的力量，因为往昔的业力已经抛出了今生的蕴，所以认为暂时没有办法逆转。如是说，在《事类品》中说：“不应喜好死亡，也不应喜好生存，譬如调顺的牛一样，我等待时机。”第二部分分为两点：破斥关于业的争论，破斥关于慈爱的争论。第一部分是：如果离贪者因为业而住留在轮回中，那么他的业也会在其他有中连接相续吗？从对有的贪爱中完全超越的离贪者的相续之业，不能抛出其他的后有，因为共同起作用的助缘——烦恼和贪爱都已经灭尽了。第二部分是：离贪者，应成为具有对有情之见者，因为有慈悲心，如果这样认为。那么，痛苦谛的不常、痛苦、空、无我现量了知
English
Furthermore, since the person (Tibetan: gang zag) is not substantially existent, it is not reasonable to have bondage and liberation in the ultimate sense, while the aggregates (Tibetan: phung po) are substantially existent, so it is reasonable to have bondage and liberation in the ultimate sense. In conventional terms, it is "I" who is in bondage and liberation, because when the aggregates suffer, it is superimposed that "I" am suffering, and when the aggregates are liberated from suffering, it is superimposed that "I" am liberated from suffering. The polymaths and outsiders believe that "I" is substantially existent, so it is reasonable to have bondage and liberation in the ultimate sense. To divide the aggregates and "I" into existent and non-existent, and the aggregates perform actions and experience the ripening results, while conventionally establishing that "I" perform actions and experience the ripening results, this is a branch that is needed in many situations. The third part is divided into two points: refuting the view that those who are free from attachment do not remain (in samsara), and refuting the view that there is no rebirth on the first noble path. The first point is divided into three parts: explaining the two reasons why those who are free from attachment remain, refuting the debate about the reasons, and refuting the debate about remaining. The first part is: those who have self-grasping remain in samsara because they are controlled by craving, so how can those who are free from attachment remain (in samsara)? O person who is free from attachment, you temporarily have a reason to remain in samsara, because you have two situations, the Mahayana noble ones remain in samsara because of love and great compassion, or the Hinayana arhats remain in samsara because of the power of past karma, because the past karma has already thrown the aggregates of this life, so it is believed that there is no way to reverse it temporarily. As it is said, in the Chapter on Instances, it says: "One should not rejoice in death, nor should one rejoice in life, like a trained bull, I wait for the time." The second part is divided into two points: refuting the debate about karma, and refuting the debate about love. The first part is: if those who are free from attachment remain in samsara because of karma, then will their karma also connect the continuum in other existences? The karma of the continuum of those who are free from attachment, who have completely transcended the craving for existence, cannot throw other future existences, because the co-operative conditions - afflictions and craving - have both been exhausted. The second part is: those who are free from attachment, should become those who have the view of sentient beings, because they have compassion, if you think so. Then, the impermanence, suffering, emptiness, and selflessness of the truth of suffering are directly known.