Tibetan
ད་པའི་རྒྱུའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མེད་དང་རྟག་པའི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་གི་མིང་ཅན་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་འདོད་པའི་སྲེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན། མིས་མཚོན་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་གང་ཅུང་ཟད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ་ལེན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དེ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྟེ་སྲེད་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་འདོད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་མདོར། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན་གང་སྲེད་པ་འདི་ནི་ཡང་སྲིད་པར་འབྱུང་བ་ཅན་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་དེ་དང་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང་། སྲིད་པའི་སྲེད་པ་དང་། འཇིགསཾ་པའི་སྲེད་པའོ་ཞེས་སྲེད་པ་གསུམ་ཆར་རྒྱུར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ནི་སྲིད་པའི་སྲེད་པ་ཡིན་པར་འདོད་ལ། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་སྲོག་ཆགས་རྣམས་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་འདོར་བར་འདོད་པས་བླང་དོར་ལ་འཇུག་པའི་སྲེད་པ་དེ་དག་ནི། རིམ་པ་ལྟར་འདོད་སྲེད་དང་། འཇིགསཾ་སྲེད་ཅེས་གསུང་པ་དེ་ཡིན་པར་འདོད་པས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ལྷའི་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། ཤཱཀྱས་འདོད་ཁམས་དོན་དུ་གཉེར་བ་འདོད་སྲེད་དང་། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྲིད་སྲེད་དང་། སྡུག་བསྔལ་འདོར་བར་འདོད་པ་འཇིགསཾ་སྲེད་ཅེས་བཤད་ཀྱང་མངོན་པ་དང་བསྲེས་པ་ཡིན་གྱི་གཞུང་འདིའི་དོན་དུ་མི་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་ཐ་མལ་པ་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་སྲིད་པ་སྟེ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་སྲེད་པས་རྒྱུ་བྱས་པ་ཉིད་ལས་བདེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་ཤིང་། བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་ཡུལ་བཟང་ངན་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་ལེན་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ཆགས་པ་ནི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་ནི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གང་གི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སྐྱེས་བུ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱང་འཕེན་པ་ན་རེ། འོ་ན་ལུས་ལས་ཀྱང་ནི་འདོད་ཆགས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལུས་མེད་ལ་ཆགས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ལུས་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འོ་ན་སྔར་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལུས་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་པ་སྔར་བཀག་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་ཉེར་ལེན་ཉིད་ནི་སྔར་བསལ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལུས་མེད་ཆགས་པ་མ་མཐོང་བས་ལུས་ཀྱང་ཆགས་པའི་རྒྱུར་འདོད་ན་ནི་རྒྱང་འཕེན་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་ལ་གནོད་པ་སྨྲས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་ལུས་དང་ཆགས་པ་སྔ་མ་ཆགས་པ་དང་ལུས་ཕྱི་མའི་རྒྱུར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་ཏེ། ལུས་སྐྱེ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུས་སྐྱེ་བ་ལ་ཁྱོད་མཐོང་གི་དེའི་སྔར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ལུས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཆགས་པའི་རྒྱུ་མིན་པར་ཐལ། ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཆགས་པ་རྒྱུ་མེད་མ་ཡིན་ཞིང་རྒྱུ་གཞན་ལུས་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བས་རིགས་འདྲའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་གྲུབ་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཚེ་འདིའི་ཆགས་པ་དང་པོ་ཆོས་ཅན། རང་གི་སྔར་རིགས་འདྲ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཐལ། སྐལ་མཉམ་སྟེ་རིགས་འདྲའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྲེད་པ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། མི་ཤེས་ལས་དང་སྲེད་ལས་བྱུང་རིག་མཛོད། །ཅེས་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཅན་དུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་ཤེས་པ་སྟེ་མ་རིག་པ་ཆོས་ཅན། ཡང་སྲིད་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་འདིར་མ་བརྗོད་དེ། ཡང་སྲིད་འཕེན་པར་ངེས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། སྲེད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉིད་སྐབས་འདིར་རྒྱུར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཡང་སྲིད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ནི་འཕེན་པ་སྟེ་ལེན་པ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། སྐབས་འདིར་རྒྱུར་བཤད་པར་འོས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དེ་ཡོད་ཀྱང་སྲེད་པའི་རླན་དང་བྲལ་ན་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞུང་འདི་དག་གིས་ནི་སྤྱིར་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། རིག
Chinese
是彼之因。第一者，痛苦无因与常因非有，是故，烦恼之集起名，有摄之身受用欲贪是痛苦之因，何以故？以人为例，有情诸境之差别，乃凡略有执取，即是取彼一切境，欲得之思，即贪所作故。有欲是痛苦之因，若尔，略而言之，痛苦集起圣谛为何耶？若是此贪，乃复有生起之性，伴随喜乐之欲，于彼彼显现喜乐之相，如是，欲贪与有贪，及怖贪耶？如是贪三者皆说为因，岂非相违？不相违也，如是所说者，乃是有贪，是所许也。何以故？复有众生欲得乐，欲舍苦，故于取舍而趣入之贪彼等，次第如是，欲贪与怖贪是如是宣说，是所许故，总与别之差别是有故。此乃天之意许，释迦以欲界义而勤求者，是欲贪，及上界二义而勤求者，是有贪，及欲舍痛苦者，是怖贪，如是宣说，然与俱舍相混，非为此论之义。是故，凡庸者，具法者，贪三者彼等是有，即轮回中生之所依，以我执之贪为因，即从非乐之有漏之乐，而念为乐，于乐而贪，于境好坏一切皆极趣入而取，是故。第二有二，真实与诤论遣除。第一者，离贪不见生，是故，贪是生之因，如是学论师等所说。学论师世亲，何以故？离欲之士夫，生未曾见，是故，生是欲之因相有，如是说故。第二者，顺世外道如是言，若尔，身亦能生欲贪耶？
English
It is the cause of that. The first is that suffering is not without cause, nor is it caused by permanence. Therefore, the aggregation of afflictions, named as the origin, the desire for existence that encompasses body, enjoyment, and desire, is the cause of suffering. Why? Taking humans as an example, the differences in the objects of sentient beings, namely, whatever is slightly grasped, that is, taking all those objects, the thought of wanting to obtain them, is done by desire. If the desire for existence is the cause of suffering, then, in brief, what is the noble truth of the origin of suffering? If it is this desire, which has the nature of arising again, accompanied by the desire for joy, with the aspect of manifesting joy in this and that, such as desire for desire, desire for existence, and fear of destruction? Thus, if all three desires are said to be the cause, is it not contradictory? It is not contradictory, for what is said in this way is considered to be the desire for existence. Why? Furthermore, sentient beings desire to obtain happiness and want to abandon suffering. Therefore, the desires that engage in acceptance and rejection, in that order, are said to be desire for desire and fear of destruction. This is because the difference between general and specific is present. This is the intention of the gods. Shakya, who strives for the sake of the desire realm, is desire for desire, and who strives for the sake of the two upper realms is desire for existence, and who wants to abandon suffering is fear of destruction. Although it is said in this way, it is mixed with Abhidharma and does not appear to be the meaning of this treatise. Therefore, ordinary beings, possessors of Dharma, those three desires are existence, that is, the basis for birth in samsara. Because of the desire for self-attachment as the cause, one perceives non-blissful contaminated bliss as bliss, and desiring bliss, one intensely engages in and takes all good and bad objects. Therefore. The second has two parts: the actual and the refutation of disputes. The first is that since liberation from attachment does not see birth, therefore, attachment is the cause of birth, as said by the teachers. The teacher Vasubandhu, why? Because a person free from desire has not been seen to be born, therefore, birth has the characteristic of being caused by desire, as he said. The second is that the Lokayata says, "If so, can the body also give rise to desire?"
Chinese
如果说，因为没有见到无身而生贪欲，所以相同。那么，前身有法，被认为是后贪欲的因，因为承认是后贪欲的因，即俱有能作之缘故。如果说，那么与先前遮止是因相违。那么，前身有法，你不是先前遮止是后贪欲的因，而是先前仅仅排除了你是后贪欲的近取因。如果因为没有见到离贪欲的生，所以贪欲是生的因，如果跟随这个理路，因为没有见到无身而生贪欲，所以也认为身是贪欲的因，那么顺世外道有法，自己说出了损害自己所许的生无先后，因为先前承认生无先后，后来又说前身和贪欲是后贪欲和身的因。如果说，贪欲有法，不是身的因，因为身生之时一起产生，因为见到身生，而在此之前没有见到之故。那么，身也有法，不是贪欲的因。因为与贪欲一起产生之故。如果承认，那么贪欲不是无因，也不是从其他因身所生，因此成立是从同类因所生。这样一来，此生的最初贪欲有法，成立为自己先前已成立同类。因为是同等，即从同类因所生之故。第三，如果贪欲仅仅是生的因，那么《俱舍论》说生是三因，即从无明、业和贪欲所生，这与此相违。无明，即无明有法，虽然也是轮回的因，但此处没有说，因为不一定是投生轮回。贪欲有法，你在此处被说是因是有理由的，因为是驱使投生，即取蕴相续的推动者，并且是生的直接因。业也有法，不应在此处被说是因，因为即使有业，如果缺少贪欲的滋润，也不一定有生。因此，这些论典总的来说是成立痛苦与因一同存在，并且
English
If it is said that it is the same because attachment is not seen to arise without a body. Then, the former body has the characteristic of being considered merely the cause of the later attachment, because it is acknowledged as the cause of the later attachment, that is, the concurrent cause. If it is said, then it contradicts the previous prohibition of being a cause. Then, the former body has the characteristic that you are not previously prohibited from being merely the cause of the later attachment, but it is only that you were previously excluded from being the immediate cause of the later attachment. If, because the birth of detachment is not seen, attachment is the cause of birth, if one follows this line of reasoning, since attachment is not seen without a body, if one also considers the body to be the cause of attachment, then the Lokayata (materialist) has the characteristic of contradicting their own assertion that birth has no before or after, because they previously asserted that birth has no before or after, and later stated that the former body and attachment are the cause of the later attachment and body. If it is said that attachment has the characteristic of not being the cause of the body, because it arises simultaneously with the birth of the body, because you see the birth of the body, but have not seen it before that. Then, the body also has the characteristic of not being the cause of attachment. Because it arises together with attachment. If it is admitted, then attachment is not without a cause, nor does it arise from another cause, the body, therefore it is established that it arises from a cause of the same kind. In this way, the first attachment of this life has the characteristic of being established as having the same kind before itself. Because it is equal, that is, it arises from a cause of the same kind. Third, if craving alone is the cause of birth, then the Treasury of Knowledge says that birth has three causes, that is, it arises from ignorance, karma, and craving, which contradicts this. Ignorance, that is, ignorance has the characteristic that although it is also the cause of rebirth, it is not mentioned here, because it is not certain to project rebirth. Craving has the characteristic that you are said to be the cause in this case for a reason, because it is the impeller of projecting, that is, taking the continuum of aggregates of rebirth, and it is the immediate cause of birth. Karma also has the characteristic of not being appropriate to be said to be the cause in this case, because even if there is karma, if it lacks the moisture of craving, it is not certain that there will be birth. Therefore, these texts generally establish that suffering exists together with its cause, and