Tibetan
ས་པའི་རྒྱུད་ལ་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཅན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་བདག་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་རྐྱེན་ཞེ་སྡང་སོགས་མེད་ཅིང་། མཐུན་རྐྱེན་སྙིང་རྗེའི་འདུ་བྱེད་སྔ་མ་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཆགས་བྲལ་ཆོས་ཅན། ཆགས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆགས་བྲལ་གྱི་བརྩེ་བ་ཆོས་ཅན། ཆགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་རིག་པ་ཙམ་ལས་ནི་ཁྱོད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། བདག་དང་། བདག་གི་བ་དེའི་བདག་ཉིད་མིན་པའི་ཆོས་ཕུང་པོ་ལ་ནི་ཡུལ་དེའི་བདག་ཉིད་ལས་གཞན། རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་ཆགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཆགས་བྲལ་ཆོས་ཅན། བརྩེ་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་བྱས་ན་ཁོང་ཁྲོ་སྐྱེ་བར་ཐལ། བརྩེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆགས་བྲལ་ཆོས་ཅན། ཉེ་རྒྱུ་སྟེ་བརྩེ་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་བྱས་པ་ལས་ཁྲོ་བ་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ། གཏི་མུག་ནི་ཉེས་པ་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ཅིང་། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆགས་བྲལ་གྱི་བརྩེ་བ་ཆོས་ཅན། ཞེ་སྡང་གི་ཉེས་པ་མེད་པར་འདོད་དེ། གཏི་མུག་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལས་ཀྱིས་གནས་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །བརྩེ་བས་གནས་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆགས་བྲལ་ལ་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་ལུས་ཡོད་ན། འཁོར་བ་ལས་མ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཆགས་བྲལ་ལས་ཀྱིས་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་མེད་པ་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚེ་འདིའི་ཕུང་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སྔ་མའི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་ཟད་ནས་ལུས་དེ་ལྡོག་ཅིང་སྲེད་པ་མེད་པས་སྲིད་པ་གཞན་མཚམས་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆགས་བྲལ་འཁོར་བར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། འདུ་བྱེད་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཟད་ན་ཡང་འཁོར་བར་བཅིངས་པ་མིན་ཏེ། འཁོར་བའི་ཉེས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། །ཡང་ཆགས་བྲལ་ལ་སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཡུན་རིང་པོར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་གནས་ཤེ་ན། ཉན་རང་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པའི་འབད་རྩོལ་ཆེན་པོ་མེད་དེ། སྙིང་རྗེ་དམན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་ངོ་། །ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་གང་དག་ཆོས་ཅན། སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ངོར་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ།
Chinese
对于生起于所依之身的慈爱，这是有法。它不是与有情相联系的自见，因为没有违逆的因素，如嗔恨等，并且顺应了先前串习的慈悲之行。因此，它是心之实法的性质。再说，离贪者是有法。会变成有贪者，因为有慈悲吗？离贪之慈爱是有法。它不是贪，因为对于境，没有颠倒的执着，仅仅是觉知到他人的痛苦之流，因此你才会生起。这是周遍的。因为对于不是常、乐、我、我所之自性的法蕴，对于该境的自性之外，执着于常等，贪才会产生。再说，离贪者是有法。如果损害了慈爱之境，就会生起愤怒，因为有慈爱吗？离贪者是有法。不是近取因，即由于损害了慈爱之境而生起愤怒，因为愚痴是过患，是嗔恨等的根本。而这又是执着于有情，因为没有它。因此，离贪之慈爱是有法。被认为是无有嗔恨之过患的，因为它不是从愚痴之因而产生的。第三部分有二：以业消除对住处的争论，以慈爱消除对住处的争论。第一部分是：如果离贪者有业所抛弃的身体，那么就会变成没有从轮回中解脱。离贪者以业而住是有法。那不是没有从轮回中解脱，因为此生的蕴显现作用的先前之业的力量已经耗尽，身体退转，并且没有贪欲，因此不会连接其他的有。任何住在轮回中的离贪者是有法。即使没有耗尽行为之业的力量，也不会被轮回束缚，因为没有轮回的过患。第二部分是：再说，为什么离贪者不以慈悲为了有情之利益而长久住世呢？如声闻、独觉之类是有法。对于有情之利益，没有长久住世的巨大努力，因为慈悲低劣的缘故。大乘圣者们是有法。为了其他有情的利益，则是时时安住的。
English
The love that arises in the basis of the body is the subject. It is not the self-view associated with sentient beings, because there are no opposing factors such as hatred, and it follows the previous habituation of compassion. Therefore, it is the nature of the real dharma of the mind. Furthermore, the one free from attachment is the subject. Will it become attached, because there is compassion? The love of the one free from attachment is the subject. It is not attachment, because there is no inverted clinging to the object, but only awareness of the stream of suffering of others, and therefore you will arise. This is pervasive. Because for the aggregates of dharma that are not of the nature of permanence, pleasure, self, and self, clinging to permanence, etc., arises from the nature of that object. Furthermore, the one free from attachment is the subject. If harm is done to the object of love, anger will arise, because there is love? The one free from attachment is the subject. It is not the proximate cause, that is, anger arises from harming the object of love, because ignorance is the fault, the root of hatred, etc. And this is also clinging to sentient beings, because it does not exist. Therefore, the love of the one free from attachment is the subject. It is considered to be without the fault of hatred, because it does not arise from the cause of ignorance. The third part has two: refuting the dispute about the dwelling place with karma, and refuting the dispute about the dwelling place with love. The first part is: If the one free from attachment has a body thrown by karma, then it will become not liberated from samsara. The one free from attachment who dwells by karma is the subject. That is not not liberated from samsara, because the power of the previous karma that manifests the aggregates of this life has been exhausted, the body has receded, and there is no desire, so it will not connect with another existence. Any one free from attachment who dwells in samsara is the subject. Even if the power of the karma of action has not been exhausted, it will not be bound by samsara, because there is no fault of samsara. The second part is: Furthermore, why does the one free from attachment not dwell long for the benefit of sentient beings with compassion? Such as Hearers and Solitary Realizers are the subject. For the benefit of sentient beings, there is no great effort to dwell long, because compassion is inferior. Those Great Vehicle Noble Ones are the subject. For the sake of the benefit of other sentient beings, they always abide.
Tibetan
གཞན་དོན་དུ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་གནས་པའི་རྒྱུ་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་འཕགས་ལམ་དང་པོར་ཡང་སྲིད་མེད་པ་སྤོང་བ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་ལྟ་སྲིད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། འཕགས་པའི་ལམ་དང་པོ་མཐོང་ལམ་དུ་ནི་ཆོས་ཅན། སྲིད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། འཇིག་ལྟ་མེད་པས་ཡང་སྲིད་པར་མི་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ། འཇིག་ལྟ་ཀུན་བཏགས་སྤངས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་སྤངས་ན་རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། ཡང་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཅིའི་ཕྱིར་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་མ་སྤངས་ཤེ་ན། རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། དེ་མ་སྤངས་ཏེ། བདག་བདེ་བར་གྱུར་པའམ་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པ་ཡོད་པས་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། བདེ་བ་འདོད་པས་དེའི་ཆེད་དུ་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ང་ཞེས་མཐོང་བ་མེད་པར་ནི། འགའ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན། བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང་བདེ་བ་འདོད་པས་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་བཅིངས་ཐར་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟག་པའི་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག །བརྗོད་དུ་མེད་པས་བྱེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་ཅན། བཅིངས་བ་པོ་དང་ཐར་བ་པོའི་བདག་ཡོད་དེ། བདག་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བཅིངས་པ་དང་། དེ་ལས་ཐར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ལྷས་བྱིན་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་དང་། དེ་ལས་ཐར་བ་བཞིན་ཞེ་ན། བདག་རྟག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། འཆིང་བ་དེ་གང་ལས་སྲིད་དེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཆིང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བདག་རྟག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེད་པ་སྟེ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་སོགས་འགའི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གནས་མ་བུ་པ
Chinese
因为为了他人的利益而不间断地具有大慈悲心的缘故。第二，驳斥在第一圣道中没有再有。如果坏聚见是有的原因，那么，圣道的第一道见道，应成为没有有的，因为脱离了坏聚见。如果说：常精进，因为没有坏聚见，所以不是再次出生的原因，不是的，因为舍弃了遍计的坏聚见，但没有舍弃俱生的坏聚见。如果舍弃了它，那么常精进，怎么会有再有呢？应成为没有，因为舍弃了俱生的坏聚见。为什么没有舍弃俱生的坏聚见呢？常精进，没有舍弃它，因为有想要我成为快乐或不要成为痛苦的意愿。普遍成立，因为那时凡是认为“我”的心，就是与生俱来的有情见。还有，常精进，因为想要快乐，所以不应为了它而奔波，因为舍弃了俱生的坏聚见。普遍成立，因为没有见到“我”，谁也不会执着于我。没有对我的贪恋，也不会因为想要快乐而奔波。第四，破斥解脱束缚由我所作，有二：破斥常我的作者，破斥不可言说的作者。第一，有情众生，有束缚者和解脱者的我，因为我被轮回的痛苦束缚，并且从中解脱。如天授被铁链束缚，并从中解脱一样。如果说：常我，从哪里会有束缚呢？应成为没有，因为不是痛苦的原因。普遍成立，因为以痛苦束缚，就是产生痛苦的原因。还有，常我，从哪里会有从痛苦中解脱呢？应成为没有，因为不是痛苦止息的原因。普遍成立，因为从痛苦中解脱，就是不产生痛苦，是止息的原因。为什么不是这二者的原因呢？凡是我，不是痛苦等任何的原因，因为是不可言说的无常。第二，本母部。
English
Because of having great compassion that constantly abides for the benefit of others. Second, refuting the absence of rebirth in the first noble path. If the view of the perishable collection is the cause of existence, then, the first path of the noble path, the path of seeing, should become non-existent, because it is free from the view of the perishable collection. If it is said: Constant diligence, because there is no view of the perishable collection, is not the cause of rebirth, it is not, because although the imputed view of the perishable collection is abandoned, the co-emergent one is not abandoned. If it is abandoned, then constant diligence, how can there be rebirth? It should become non-existent, because the co-emergent view of the perishable collection is abandoned. Why is the co-emergent view of the perishable collection not abandoned? Constant diligence, it is not abandoned, because there is a desire to be happy or not to be miserable. It is universally established, because at that time, whatever mind thinks "I" is the co-emergent view of sentient beings. Also, constant diligence, because you want happiness, you should not run for it, because you have abandoned the co-emergent view of the perishable collection. It is universally established, because without seeing "I", no one is attached to me. Without craving for me, you will not run for happiness. Fourth, refuting that liberation from bondage is done by me, there are two: refuting the author of the permanent self, refuting the author of the inexpressible. First, sentient beings, there is a self of the bound and the liberated, because I am bound by the suffering of samsara and liberated from it. Just as Devadatta is bound by iron chains and liberated from them. If it is said: Permanent self, from where will there be bondage? It should become non-existent, because it is not the cause of suffering. It is universally established, because bondage by suffering is the cause of the arising of suffering. Also, permanent self, from where will there be liberation from suffering? It should become non-existent, because it is not the cause of the cessation of suffering. It is universally established, because liberation from suffering is not the cause of the cessation of suffering. Why is it not the cause of these two? Whatever I am is not the cause of any suffering, etc., because it is the inexpressible impermanence. Second, the Sthavira school.