Tibetan
་དག་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འཁོར་འདས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལས་སུ་མི་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་ཀྱང་གསལ་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་གཞན་དོན་ལ་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཅན། བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་སངས་རྒྱས་དང་། ལ་སོགས་པ་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་ཤིང་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་མཐའ་དག་མཁྱེན་པ་འདི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ཐབས་གོམས་པར་མཛད་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་སྟོན་པ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། གཞན་ལ་ལམ་སྟོན་པ་དེའི་རྒྱུའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །བཞི་པ་ནི། བསམ་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་དང་། སྦྱོར་བ་ཐབས་གོམས་པའི་སྟོན་པ་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། བདེ་གཤེགས་དང་སྟོན་པའི་རྒྱུ་རུ་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ལས་བཤད་དེ། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་རང་གཞན་གྱི་དོན་གྲུབ་པའི་བདེ་གཤེགས་དང་སྐྱོབ་པ་ལས་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་དེ་ལས་བདེ་གཤེགས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་བདེ་བར་གཤེགས་སུ་བསྟན། །སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐད་དོད་སུ་ག་ཏ་ཞེས་པ་ཡིན་ལ། སུ་ཞེས་པ་ལེགས་པ་སོགས་དང་། ག་ཏ་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་པ་ལྟར་ན་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བདེ་གཤེགས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་གསུམ་ལྡན་གྱི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལེགས་པར་སྤངས་པ། སླར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པ། མ་ལུས་པར་སྤངས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་པ་ཆོས་ཅན། ལེགས་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཟག་བཅས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མིན་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཕྱི་རོལ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་སྟེ། སྤངས་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའམ་དེའི་ཐབས་ལ་སྦྱོར་བ་ལས་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་པ་ཆོས་ཅན། སླར་མི་གཤེགས་པར་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཐེག་དམན་སློབ་པ་ལས་ཁྱད་པར་
Chinese
因为完全清净而极度明亮。因为轮涅的一切过患功德都明了，所以薄伽梵（bhagavan，薄伽梵）法，已经断除了痛苦之因，烦恼的习气，身语意三门不能做不合理之事的自性，因为心也到了清明的极致。因此，大雄（thub pa chen po，大雄）自然而然地投入到利他之事的佛法，比犀牛一样的独觉和声闻等更为殊胜，因为这是断除了烦恼习气，并且知晓轮涅一切过患功德的缘故。以前串习的方法，就是法，被认为是经部的供养赞颂中所说的，因为这是为他人指路的因的缘故。第四，发心利益众生，以及行为串习方便的导师这两者，就是法，在经部的供养赞颂中说是如来和导师之因，因为在经部的供养赞颂中，首先出现的是成就自他利益的如来和救护者。第三，从那之中如来出现的道理有二：宣说断德圆满为善逝，遣除不断德圆满的诤论。第一分二：略说和广说。第一，善逝的梵语是苏伽陀（sugata），其中“苏”（su）是善等的意思，“伽陀”（gata）是断除的意思，如果按照见到无我，在长久的时间里串习，从而断除了痛苦之因，连同习气的断除，这个断除就是法，就是如来，因为是具有三种功德的断除的缘故。第二分三：善断，不复返回地断，完全断。第一，佛的断除，就是法，是善断，因为是无漏的痛苦之因的断除的缘故。这证明了比外道更为殊胜，因为这个断除是现量见到无我或者修习它的方便而断除的缘故。第二，佛的断除，就是法，是不复返回地断除，因为是断除了我见种子的断除的缘故。这比小乘有学更为殊胜。
English
Because it is completely purified and extremely clear. Because all the faults and merits of samsara and nirvana are clear, therefore, the Bhagavan (bhagavan) Dharma, has eliminated the cause of suffering, the habits of afflictions, the nature of the three doors of body, speech, and mind not being able to do unreasonable things, because the mind has also reached the ultimate clarity. Therefore, the Great Hero (thub pa chen po), the Buddha Dharma who naturally engages in altruistic activities, is more superior than the rhinoceros-like Pratyekabuddhas and Sravakas, because this is the reason for eliminating the habits of afflictions and knowing all the faults and merits of samsara and nirvana. The method of familiarizing oneself with the past, that is, the Dharma, is considered to be what is said in the offering and praise of the Sutra, because this is the cause of guiding others. Fourth, the intention to benefit sentient beings, and the teacher who practices the means, these two are the Dharma, which is said in the offering and praise of the Sutra as the cause of the Tathagata and the teacher, because in the offering and praise of the Sutra, the Tathagata and the protector who achieve the benefit of themselves and others appear first. Third, there are two reasons for the appearance of the Tathagata from that: to declare the perfection of abandonment as Sugata, and to dispel the controversy of not abandoning perfection. The first is divided into two: brief explanation and detailed explanation. First, the Sanskrit word for Sugata is Sugata, where "Su" means good, etc., and "Gata" means elimination. If one sees selflessness and practices it for a long time, thereby eliminating the cause of suffering, along with the elimination of habits, this elimination is the Dharma, which is the Tathagata, because it is the elimination with three qualities. The second is divided into three: good elimination, non-returning elimination, and complete elimination. First, the Buddha's elimination is the Dharma, which is good elimination, because it is the elimination of the cause of suffering without leakage. This proves that it is more superior than the heretics, because this elimination is the elimination by directly seeing selflessness or practicing its means. Second, the Buddha's elimination is the Dharma, which is non-returning elimination, because it is the elimination of the seed of self-view. This is more superior than the Hinayana learners.
Tibetan
དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་སྟེ། ཐེག་དམན་སློབ་པ་ལ་སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ནི་ཀུན་འབྱུང་པ་དག་ལན་གཅིག་སྤངས་ཀྱང་སླར་ཡང་ལྡོག་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤངས་པ་དེའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན། སླར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་རྣམ་བདེན་པ་སྟེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་བདག་འཛིན་དང་འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་པ་སྟེ་འགལ་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་པ་ཆོས་ཅན། མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དུ་མར་ཐབས་མང་པོ་ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་སྟེ། དེ་དག་ལ་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་མེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནད་མེད་པ་ཡིན་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་བཤད་པ་ལ་ཐུགས་མི་གསལ་བ་ཉིད་ལུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་པ་ན་སྤྲེའུ་ལྟར་མཆོངས་བྱེད་པ་དང་། ངག་གི་གནས་ངན་ལེན་འགའ་ཞིག་ལ་དམངས་རིགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རེས་འགའ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱལ་དཔོག་པ་ཁ་ཅིག ཐུབ་པ་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཟད་པ་མིན་ཏེ། ངག་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེས་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ནའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལྷག་ལྡན་ཉིད་དུ་བསྟན། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ངག་སྨྲ་སོགས་འདི་ཆོས་ཅན། ཐུབ་པ་སྐྱོན་ཟད་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་འཁྲུལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐྱོན་རྣམས་མི་ཟད་པ་ཉིད་ཅེས་དམ་བཅས་ན་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། དེ་སྤོང་བའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ། ཡང་ན་ཐབས་ནི་ཡོད་ཀྱང་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་ཡོངས་སུ་རྟོག་གྲང་ན་རྟགས་གསུམ་ཀ་མ་གྲུབ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་རིམ་པ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡི་ནི་གཉེན་པོ་གོམས་པས་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིས་རྒྱུའི་གཉེན་པོ་དེ་ཤེས་པའང་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
因此，这被证实是卓越的。对于小乘的修行者来说，轮回是苦谛，贪欲等过患是集谛，即使断除一次，也会再次复发，因为这是这样说的。那么，断除的原因是什么呢？证悟无我的智慧，就其自性而言，是永不复发地断除的原因，因为目标和形态是真理，即不颠倒，与我执和执着的方式不同，即是相违的，以及心之自性，即成为自性本身。第三，佛陀的断除，就其自性而言，是完全断除，因为通过多种方式，长久地习惯于多种方法，从而断除了烦恼的习气。这被证实比声闻和独觉阿罗汉更为卓越，因为他们虽然没有烦恼的因，也没有痛苦之病的果，但对于宣说三乘之道并不明了，并且身体的不良行为表现在乞食时像猴子一样跳跃，语言的不良行为表现在说“贱民”之类的话，以及心的不良行为表现在有时没有保持平静，因此具有未被预言的心之状态。第二部分分为两部分：辩论和回答。第一部分是：一些国王的论断者说，能仁（佛陀）就其自性而言，并非断尽过失，因为他说话，并且因为他是士夫等等。第二部分分为两部分：展示了能成立的剩余部分，以及通过考察所要成立的意义来驳斥。第一部分是：说话等这些，就其自性而言，在证明能仁并非断尽过失时是错误的，因为在这样证明时，对倒转存在怀疑。第二部分是：如果立誓说，过失并非断尽，那么，其能成立的原因是因为它是常恒的吗？或者是因为没有断除它的方法吗？或者是因为虽然有方法却不知道吗？如果这样全面地思考，那么三个理由都不成立，因为按照顺序，你有原因，并且你的原因的对治通过习惯会使你的原因耗尽，并且通过了解你的原因的自性，也成立了了解原因的对治。
English
Therefore, it is proven to be superior. For the Hinayana practitioners, rebirth is the truth of suffering, and faults such as desire are the truth of origin, even if they are abandoned once, they will recur, because that is what is said. What is the cause of that abandonment? The wisdom that realizes selflessness, by its very nature, is the cause of non-recurrent abandonment, because the object and form are truth, that is, non-inverted, and different from self-grasping and the manner of grasping, that is, contradictory, and the nature of mind, that is, becoming nature itself. Third, the Buddha's abandonment, by its very nature, is complete abandonment, because through various means, habituated to many methods for a long time, it is the abandonment of abandoning the imprints of afflictions. This is proven to be more excellent than the Shravaka and Pratyekabuddha Arhats, because although they do not have the cause of afflictions and do not have the fruit of the disease of suffering, they are not clear about the exposition of the path of the three vehicles, and the bad conduct of the body is manifested in jumping like a monkey when going for alms, the bad conduct of speech is manifested in saying things like "outcastes," and the bad conduct of the mind is manifested in sometimes not maintaining calmness, therefore possessing the state of mind that has not been predicted. The second part is divided into two parts: debate and answer. The first part is: Some royal debaters say that the Thuba (Buddha), by its very nature, is not free from faults, because he speaks, and because he is a person, and so on. The second part is divided into two parts: showing the remaining part to be established, and refuting by examining the meaning to be established. The first part is: These speaking and so on, by their very nature, are mistaken in proving that the Thuba is not free from faults, because in proving so, there is doubt about reversal. The second part is: If you vow that faults are not exhausted, then, is the reason for its establishment because it is permanent? Or because there is no way to abandon it? Or because although there is a way, it is not known? If you think about it comprehensively, then all three reasons are not established, because in order, you have a cause, and the antidote to your cause will exhaust your cause through habituation, and by knowing the nature of your cause, it is also established to know the antidote to the cause.