Tibetan
ན་པའི་རྐྱེན་བྱས་པས་ལྗི་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིས་རྩོལ་བས་རིམ་གྱིས་མི་མཐུན་པ་བསལ་ན་ཡང་མཆོངས་པ་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། མཐའ་མེད་དུ་མཆོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ལུས་ཀྱི་སྟོབས་ཉིད་དུ་མཆོངས་པ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། བརྩེ་སོགས་རང་རིག་ལས་འཕེལ་ན་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་རིག་ཡོད་པས་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་མལ་པ་ཆོས་ཅན། བརྩེ་སོགས་མཐའ་མེད་དུ་མི་འཕེལ་ཏེ། བརྩེ་བ་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཡང་གལ་ཏེ་རང་གི་ས་བོན་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ། འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཞེ་སྡང་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པ་མེད་ན་སེམས་རྒྱུད་ལ་བརྩེ་བ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ཡང་ཁྱོད་ལ་ཞེ་སྡང་སོགས་ཀྱི་འགལ་རྐྱེན་གནས་པའི་ཕྱིར། འགལ་རྐྱེན་མེད་ཅིང་མཐུན་རྐྱེན་གོམས་པ་ཡོད་ན་བརྩེ་སོགས་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་འདི་ལྟར་གོམས་པ་སྔ་མ་དང་སྔ་མའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་བརྩེ་བ་དང་ཆགས་བྲལ་གྱི་བློ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་མ་གཞན་དག་གི་ཁྱད་པར་གསལ་བ་ཡི་ནི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རང་ཕྱོགས་འཐད་པའི་དཔེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། བརྩེ་སོགས་མཐའ་མེད་དུ་མི་འཕེལ་བའི་དཔེ་མེད་ན་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་བའི་དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བརྩེ་བ་གོམས་པ་ལས་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པར་བཞེད་པའི་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེའི་དཔེ་ཡོད་དེ། ཆགས་བྲལ་དང་། ཆགས་པ་དང་། ཡིད་ལོག་སྟེ་མི་སྡུག་པ་བསྒོམས་པས་དེ་དག་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ལས་སྟོན་པ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ལ་བཞི་སྟེ། བརྩེ་བས་སྟོན་པ་དྲང་བའི་ཚུལ། །སྟོན་པའི་དམིགས་རྣམ་སྦྱོང་བའི་ཚུལ། །དམིགས་རྣམ་གོམས་པ་སྟོན་པར་བསྟན། །དེས་ན་བསམ་སྦྱོར་རྒྱུ་རུ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་ཞེས་གསུངས་ན་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྤྱིར་རྒྱུ་ཙམ་ལས་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པ་འཁྲུལ་ནའང་། རྒྱུ་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་རང་དབང་དུ་འབྱུང་བ་ཡང་ཡོད་དེ། སྲེད་པ་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་རང་དབང་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་སྙིང་རྗེ་དེ་ཡོད་ན་སྟོན་པ་སོགས་ཕྱི་མ་གསུམ་རང་དབང་དུ་འབྱུང་བས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་བརྩེ་ལྡན་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་དུ་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཐབས་ཏེ་ལམ་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་པར་སྦྱོར་བ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་
Chinese
因为懒惰的缘故而迟缓。后来努力逐渐消除不和谐，但跳跃的人，有法者，不是无限地跳跃，因为跳跃停留在自身身体的力量中。第四，如果慈爱等从自证中增长，那么所有的人都有自证，所以会变成无限地增长吗？平凡人，有法者，慈爱等不是无限地增长，慈爱从自己的种子中产生，如果自己的种子是先前的原因，如果没有被成为果实的不和谐方，嗔恨等损害，那么心相续会变成慈爱的自性，但因为你存在嗔恨等的违逆之缘。如果没有违逆之缘，并且有顺应之缘的串习，那么慈爱等无限增长的理由是，像这样，先前的串习和先前的心的法，慈爱和离贪之智等，是后来的其他差别的显现的根本。第三，宣说自己一方合理的比喻是，如果没有慈爱等不无限增长的比喻，那么无限增长的比喻是怎样的呢？有慈爱串习后，成为从有情痛苦中救护的慈爱自性的比喻，就像修习离贪和贪执以及厌恶即不悦意，那些会自然而然地进入一样。第二，从那之中导师产生的道理有四：以慈爱引导导师之理，导师的所缘行相修习之理，所缘行相串习显示为导师，因此思和行成为因。第一，如果说能立是悲心，那么成为能立的道理是怎样的呢？一般来说，仅仅从因产生果是错误的，但仅仅存在因，果也会自然而然地产生，就像存在贪爱，痛苦的蕴聚会自然而然地产生一样。因此，如果存在自然而然进入的悲心，那么导师等后三者会自然而然地产生，所以会成为能立，也就是说，具慈爱者，有法者，为了摧毁他人的痛苦，自己会明显地实践平息痛苦和随顺的方便，也就是道，因为他人
English
Because of laziness, it is slow. Later, by effort, gradually eliminate the disharmony, but the person who jumps, the Dharmic one, does not jump infinitely, because the jump remains in the power of his own body. Fourth, if love and so on grow from self-awareness, then all people have self-awareness, so will it become infinite growth? Ordinary people, Dharmic ones, love and so on do not grow infinitely, love arises from its own seed, if its own seed is the previous cause, if it is not harmed by the disharmonious side that has become the fruit, hatred and so on, then the mindstream will become the nature of love, but because you have the opposing conditions of hatred and so on. If there are no opposing conditions and there is familiarity with favorable conditions, then the reason for the infinite growth of love and so on is that, like this, the previous familiarity and the previous mind's Dharma, love and detachment from desire, etc., are the root of the manifestation of other later differences. Third, explaining the analogy that is reasonable on one's own side is, if there is no analogy of love and so on not growing infinitely, then what is the analogy of infinite growth? There is an analogy of becoming the nature of love that saves sentient beings from suffering after the habit of love, just like practicing detachment from desire and attachment and aversion, that is, unpleasantness, those will naturally enter. Second, from that, there are four ways in which the teacher arises: the way to guide the teacher with love, the way to practice the object and aspect of the teacher, the habit of the object and aspect is shown as the teacher, therefore thought and action become the cause. First, if it is said that the proof is compassion, then what is the reason for becoming the proof? Generally speaking, it is wrong to produce a result from just a cause, but just the existence of the cause, the result will also arise naturally, just as if there is craving, the aggregate of suffering will arise naturally. Therefore, if there is compassion that enters naturally, then the latter three, such as the teacher, will arise naturally, so it will become the proof, that is, the loving one, the Dharmic one, in order to destroy the suffering of others, he himself will clearly practice the means of pacifying suffering and following, that is, the path, because others
Tibetan
ལ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ཐབས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཐབས་བྱུང་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་དང་། དེའི་རྒྱུ་ཐབས་དེ་དངོས་སུམ་དུ་མ་རྟོགས་པར་རང་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤང་བྱའི་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་དཔྱད། །དེ་རྒྱུ་གཞོམ་ཕྱིར་གཉེན་པོ་དཔྱད། །དཔྱད་པས་གྲུབ་པའི་སྤོང་གཉེན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ན་དེའི་རྒྱུ་ལ་ལུང་དང་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བརྩེ་ལྡན་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་རེས་འགའ་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གང་ཞིག་སྤོང་བས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་འཇོམས་པར་ནུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་། རྒྱུ་དེ་མི་རྟེན་པ་ཡིན་པ་དང་། ལས་སོགས་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོག་པར་མཛད་དེ། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་སྔ་མ་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེ་གནས་ན་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་སོག་པ་གཟིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བརྩེ་ལྡན་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེའི་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བརྟག་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེ་གཞོམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ན་བརྩེ་ལྡན་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱང་ངེས་པར་གྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ནད་ངོ་ཤེས་ན་ནི་སྨན་ངོས་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དང་དེའི་གཉེན་པོ་གང་ཞེ་ན། རྒྱུ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་བྱས་པས། འདུས་བྱས་ཕུང་པོ་ལྔའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆགས་པ་སྟེ་སྲེད་པ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་རང་དབང་དུ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདག་མེད་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེའི་གནོད་བྱེད་གཉེན་པོ་ནི་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་དང་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་དམིགས་ཤིང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ཐབས་ཏེ་ལམ་བདག་མེད་མཐོང་བ་དེ་རྣམ་པ་དུ་མར་མང་པོ་སྟེ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་འབྲས་དུས་ཀྱི་སྟོན་པ་འབྱུང་སྟེ། ཁྱོད་ལས་སྤང་བྱ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་དང་། གཉེན་པོ་བདག་མེད་མཐོང་བ་དེ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ
Chinese
因为想要不颠倒地宣说平息痛苦的方法。有周遍，即方法产生痛苦平息，以及它的因，如果那个方法没有真实地证悟，对自己是隐蔽的，那么对他人不颠倒地讲述是困难的。第二有三：观察所断之因与自性，为断彼因而观察对治，宣说以观察所成立的断与对治。第一是：以经历痛苦而成立时，具有慈悲者，以教理和正理对它的因进行辨别，具有慈悲者，对于痛苦本身的偶尔产生的差别，通过断除某种东西能够摧毁果实痛苦的痛苦之因存在，并且那个因是不依赖的，并且对业等法相的自性进行思考，因为想要摧毁果实痛苦。周遍，因为如果像先前那样痛苦之因存在，那么不会看到果实痛苦增长。第二是具有慈悲者，对痛苦之因的相违品进行观察，因为想要摧毁那个痛苦之因。如此观察时，具有慈悲者，痛苦之因的相违品也必定会确定，因为证悟了痛苦之因的体性。就像认识了疾病就能认识药物一样。第三是：那么痛苦之因和它的对治是什么呢？由缘我和我所而产生的，以聚合的五蕴为行境的贪著，即渴爱，是痛苦之因的主要因素，因为是自主产生痛苦的。证悟无我的智慧，是那个痛苦之因的损害者对治，因为痛苦之因我执和所缘是同一个所缘，而执著方式是相违的。第三是：平息痛苦的方法，即道路证悟无我，以多种方式，众多，即不间断地在长久的时间里串习，你由此会产生果时的导师，因为你由此所断轮回的因果，以及对治证悟无我，对它们次第地具有多少过患和功德
English
Because one wishes to demonstrate the means of pacifying suffering without inversion. There is pervasion, namely, that when suffering is pacified by means, and its cause, that means, is not truly realized, and is hidden to oneself, it is difficult to explain it to others without inversion. The second has three parts: examining the cause and nature of what is to be abandoned; examining the antidote for destroying that cause; and explaining the abandonment and antidote established by examination. The first is: When it is established by experiencing suffering, the compassionate one, with reason and scripture, discriminates its cause, the compassionate one, regarding the particularity of the occasional arising of suffering itself, that there exists a cause of suffering that, by abandoning something, is able to destroy the fruit of suffering, and that cause is non-dependent, and contemplates the nature of the characteristics of karma and so on, because one wishes to destroy the fruit of suffering. It is pervasive, because if the cause of suffering remains as before, one would not see the fruit of suffering diminish. The second is that the compassionate one examines the opposite of the cause of suffering, because one wishes to destroy that cause of suffering. When examined in this way, the compassionate one, the opposite of the cause of suffering is also necessarily determined, because one realizes the essence of the cause of suffering. Just as knowing the disease, one recognizes the medicine. The third is: So what is the cause of suffering and its antidote? Attachment, that is, craving, which arises from grasping at self and what belongs to self, and whose object is the aggregated five aggregates, is the main cause of suffering, because it independently produces suffering. The wisdom that sees selflessness is the antidote that harms that cause of suffering, because the cause of suffering, self-grasping, and the object are the same object, but the manner of grasping is contradictory. The third is: The means of pacifying suffering, that is, the path of seeing selflessness, when practiced in many ways, abundantly, that is, continuously for a long time, from you will arise a teacher of the time of fruition, because from you, the cause and effect of samsara to be abandoned, and the antidote of seeing selflessness, have whatever faults and virtues in order.