Tibetan
ང་། འདས་པ་དང་ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་ལ་སོགས་པའི་བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ཡང་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ནི་བདག་གི་བའི་བློ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བ་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའང་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་མིན་པར་ཐལ། བྱིས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མིན་པ་སྐྱོན་མཐོང་བས་དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་པ་ནི། གཞན་ཡང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པའི་བསྒྲུབས་པས་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བདག་གི་བ་ལ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བདག་ལ་ཆགས་པས་བདག་གི་བ་དེར་ཡང་ཆགས་པ་མཐོང་བ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ནི། གྲངས་ཅན་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་ཆགས་ཡུལ་དང་། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ན་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ། དེ་དག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ན་ཆགས་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་མལ་པའི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་ཐལ། ཁྱོད་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས་བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡིས་བདག་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དེའི་དབང་སོགས་མཆོག་གཞན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། བདག་རྟག་པར་མཐོང་ཡང་དབང་སོགས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ཀྱང་བྱས་པ་མིན་ཏེ། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ཀྱང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བདག་གི་བར་ཆགས་བའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདག་གིར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་དམིགས་པ་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡིད་འབྱུང་ཆགས་བྲལ་
Chinese
我。（对于）过去的和身体脱落的头发等的我所（执着）的事物，即使见到具有功德，也是因为你（贪执）没有的缘故。如果说，我所（执着）的贪执之因是我所（执着）的念头，而它（我所的念头）是从见到功德而产生的，因此通过修习痛苦来断除它。那么，对于我所（执着）的事物，产生我所（执着）的念头之因，有法。不是仅仅因为见到我所（执着）的功德，因为对于孩童等也有你（贪执），因此仅仅因为那个缘故。因此，补特伽罗，有法。因为见到眼等不是功德而是过患，因此眼等上的我所（执着）的念头也不是断除，因为我所（执着）的念头也不是从见到功德而产生的缘故。第七个是，此外，通过修习我所（执着）为痛苦的修习，有法。对于我所（执着）的贪执，如何损害它呢？它不会损害，因为它的因——对于我的贪执，是无有损害之故。遍（一切包含），因为对于我所（执着）没有的功德，是由于对于虚构的我（补特伽罗）的贪执，因此也见到对于我所（执着）的贪执的缘故。第二，通过了知眼与我（补特伽罗）是各异的而不能断除，数论师说：不是从见到功德而产生贪执，而是自性贪执之境，与补特伽罗执为一体，则对于那个境产生贪执，如果了知那些是各异的，则会变成无贪执。那么，一般的众生一切，有法。成为与眼等贪执分离，因为你（数论师）由此了知我（补特伽罗）是从眼等分离的缘故，因为他虽然不希望我（补特伽罗）变成其他的，却追求他的眼等获得其他的殊胜，并且因为他自己具有虽然见到我是常恒的，却了知眼等是生灭的念头。因此，贪执，有法。也不是仅仅因为见到境与补特伽罗是一体而产生的，因为即使了知境与补特伽罗是各异的，你（贪执）也是存在的缘故。那么，对于我所（执着）产生贪执之因是什么呢？对于我的贪执，有法。你（对于我的贪执）是我所（执着）的贪执之因，因为仅仅有你（对于我的贪执）存在，就能在生起所缘的识之中的支分——眼等我所（执着）的事物上，自性地随之产生贪执的缘故。第三，从痛苦生起厌离而不能断除分为二，厌离和无贪
English
Me. (Regarding) past and body-detached hair, etc., the things I possess, even if seen as having merits, it is because you (attachment) are not present. If it is said that the cause of attachment to what I possess is the thought of what I possess, and it (the thought of what I possess) arises from seeing merits, therefore it is abandoned by meditating on suffering. Then, for the things I possess, the cause of arising the thought of what I possess, has the property. It is not solely because of seeing the merits of what I possess, because you (attachment) are also present for children, etc., therefore solely for that reason. Therefore, the person, has the property. Because seeing faults instead of merits in the eyes, etc., therefore the thought of what I possess on the eyes, etc., is also not abandoned, because the thought of what I possess also does not arise from seeing merits. The seventh is, furthermore, through the practice of meditating on what I possess as suffering, has the property. How does it harm the attachment to what I possess? It does not harm, because its cause—the attachment to me—is without harm. It pervades (everything), because the merits that are not present in what I possess are due to the attachment to the fabricated me (person), therefore also seeing the attachment to what I possess. Second, through knowing that the eyes and I (person) are different, it cannot be abandoned. The Samkhya says: Attachment does not arise from seeing merits, but if the object of attachment by nature and the person are held as one, then attachment arises for that object. If those are known as different, then it will become without attachment. Then, all ordinary beings, have the property. Becoming separated from attachment to the eyes, etc., because you (Samkhya) thereby know that I (person) is separated from the eyes, etc., because although he does not wish me (person) to become other, he seeks for his eyes, etc., to obtain other excellence, and because he himself has the thought of knowing that the eyes, etc., are arising and ceasing, although seeing me as permanent. Therefore, attachment, has the property. It is also not solely caused by seeing the object and the person as one, because even if knowing that the object and the person are different, you (attachment) are still present. Then, what is the cause of attachment to what I possess? The attachment to me, has the property. You (the attachment to me) are the cause of attachment to what I possess, because merely having you (the attachment to me) present, it can naturally arise attachment following the limb within the arising consciousness of the object—the things I possess such as the eyes. Third, not being able to abandon from arising aversion from suffering is divided into two, aversion and non-attachment.
Tibetan
མིན་པར་བསྟན། ཆགས་བྲལ་མེད་པར་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་སྐྱེ་ཞིང་དེས་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་གང་ཞིག་དེ་ལྟར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་ཡིད་འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། ཞེ་སྡང་དང་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་གྱི་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེའང་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐབས་གཞན་བདེ་བ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་སླར་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཆགས་བྲལ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཡུལ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་འདོད་མི་འདོད་མེད་པར་མཉམ་ཞིང་སྙོམས་པ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ཙམ་སྙོམས་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་གུས་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཙནྡན་གྱིས་བྱུག ཅིག་ཤོས་སྡང་བས་སྟེའུས་ཤ་བཅད་པ་དག་ལ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་མཚུངས་པར་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཆགས་བྲལ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཁྱོད་བླང་དོར་དུ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་ནི། འོ་ན་དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ན། མདོ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་ཡིན་ཅིང་། ངེད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་སྲིད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྔ་མ་དག་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་རྒྱུའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་དུ་འཆད་པ་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་འདིར་ཟག་མེད་འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་
Chinese
对此进行了解释。驳斥了没有离贪的过失。第一点是：如果认为感官等是痛苦，从而对此产生厌恶，并因此对该境产生离贪，那么，具有我执的众生，像这样对某些境感到痛苦而产生厌恶，这种现象，是嗔恨心相应，而不是离贪。因为那时也有贪着，因为从痛苦中寻找其他时候的快乐。因此，具有厌恶之相的嗔恨，是只要有痛苦就存在的，因为是痛苦之因，即是果。如果痛苦消失，那么它会再次依赖于自身的本性，即具有贪着。第二点是：如果认为这样会导致不可能离贪，那么，对于所有可爱与不可爱的对境，没有喜欢与不喜欢，具有平等心的补特伽罗，就被称为离贪，因为他已经放弃了对境的取舍执着。那么，达到何种程度的平等心才能被称为离贪呢？如果一个人恭敬地用檀香涂抹身体的一侧，另一个人因憎恨而用斧头砍割身体，对于这些，没有贪恋和愤怒，保持平等，那么，你就可以被称为离贪，因为你是放弃取舍执着的典范。第四点是驳斥与所说将痛苦作为所修相违背的观点：如果对感官等修习为痛苦，并且对痛苦产生厌恶不是离贪，那么，这与经中所说将痛苦作为所修是相违背的。世尊，您并不是考虑到痛苦的痛苦而说将痛苦作为所修，而是考虑到遍行行苦而说将痛苦作为所修。我们的遍行行苦，也只是在集谛中所说的，从作为主要因素的有生中产生的有漏蕴，而不是仅仅是痛苦的痛苦。这里，之前的人们将刹那生灭的法，因为是由因缘所生，所以成为因的自在而解释为痛苦，这是没有区分宗义的场合。因为在经部宗的场合，无漏有为法也
English
This was explained. Refuting the fault of not having detachment. The first point is: if one sees the senses etc. as suffering, thereby generating aversion to them, and thus becoming detached from that object, then, a being with self-grasping, such as seeing suffering in some objects and generating aversion, such a phenomenon is associated with hatred, not detachment. Because even then there is attachment, because one seeks happiness at other times from suffering. Therefore, hatred with the characteristic of aversion remains only as long as there is suffering, because it is the cause of suffering, i.e., the result. If the suffering disappears, then it will rely again on its own nature, which is with attachment. The second point is: if one thinks that this will lead to the impossibility of detachment, then, for all objects that are lovely and unlovely, without like and dislike, a person with equanimity is called detachment, because he has abandoned the attachment of grasping and rejecting objects. To what extent of equanimity is called detachment? If one person respectfully anoints one side of the body with sandalwood, and another person cuts the body with an axe out of hatred, for these, without attachment and anger, remaining equal, then, you can be called detachment, because you are the model of abandoning grasping and rejecting. The fourth point is to refute the view that contradicts what is said to meditate on suffering: if meditating on the senses etc. as suffering, and aversion to suffering is not detachment, then, this contradicts what is said in the sutras to meditate on suffering. Bhagavan, you did not say to meditate on suffering considering the suffering of suffering, but considering pervasive suffering of conditioned existence, you said to meditate on suffering. Our pervasive suffering of conditioned existence is also only the contaminated aggregates arising from existence, which is the main factor mentioned in the context of Samudaya, not just the suffering of suffering. Here, the previous people explained that momentary phenomena, because they are born from causes and conditions, become the independence of the cause and are explained as suffering, which is not distinguishing the occasion of tenets. Because in the context of the Sutra School, even uncontaminated conditioned phenomena