Tibetan
དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་བྱེད་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བཤད་པ། དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་བྱེད་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བཤད་པ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱིས་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུ་བཞུགས། །གཉིས་པ་དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་བྱེད་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱིས་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། །བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད། །ཐ་མར་མཚན་གྱིས་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྷ་ཤཱཀ་གཉིས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནི་མདོའི་མངོན་སུམ་ལེའུ་ཡིན་ལ། དེ་འཆད་པ་ནི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་མངོན་སུམ་ལེའུ་ཡིན་ཅིང་། དེའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་སྔར་བཤད་ཟིན་ནས། ད་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཐོག་མར་ཚད་མ་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་འཆད་ཅེས་བཞེད་དེ། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་བསམ་མོ། །བོད་དག་ལྷའི་དགོངས་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་མདོ་སྤྱི་ལ་བྱེད་པ་ནི་བློ་གྲོས་རྩིང་བའི་མཚོ་ལས་ཅལ་ཅོལ་གྱི་ལྦུ་བ་རྡོལ་བའོ། །རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བཤད་གཉིས་ཀྱིས་ནི་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་བདེན་བཞིའི་གནས་ཚུལ་འབྱེད་པས་ཚད་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེའི་སྔོན་དུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་ཅེས་བཞེད་དེ། སྤྱིར་གོ་རིམ་གྱི་ངོ་བོ་རྩ་བའི་དགོངས་པར་སོང་ཚུལ་དང་། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་འབྱེད་པ་ལ་ཞིབ་ཆ་སྦྱར་ཚུལ་དང་། རང་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད། མཐའ་དཔྱད་པ། གཉིས་པ་ལ་མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། དོན་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག མདོའི་མཆོད་བརྗོད་རིམ་ཅན་དུ་བཤད་པ་དང་། རིམ་བཟློག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས། དང་པོ་ལ་ཚད་མ་བཤད། གྱུར་པ་བཤད། འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་བཤད། ཅེས་སོགས་འཆད་པ་ནི་གཞུང་གི་སྐབས་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། འདིར་ཚད་མར་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ནས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་པོ་ལུགས་འབྱུང་དང་། ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་གྱི་ཚད་མ་དང་གྱུར་པ་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ། གང་ཕྱིར་དེས་ན་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་པས་ཚད་མ་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་དོ་སྙམ་ན། འོ་ན་དེ་ཕྱིར་ཚད་ཡིན་ཞེས་པས་ལུགས་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་ཡང་ཚད་མ་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཞུང་དེ་གཉིས་ནི་འཆད་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་དོན་བསྡུ་བ་ཡིན་གྱི་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པའི་གཞུང་ནི
Chinese
讲述辨别真与非真的量成立。 讲述辨别真与非真的量成立。 首先以关联连接说明。 量成立品。 第二，讲述辨别真与非真的量成立，有三：首先以关联连接说明，中间讲述品本身的论典，最后以名称总结说明。 第一，天神和释迦（指静命和莲花戒）认为，论师的量之自性论典是经部的现量品，解释它的是释量的现量品，它的主要原因是为了自己而作的推论之前已经讲完，现在是现量的最初，要解释量经的礼赞，是这样认为的。辨别真与非真等是这个意思。 藏人认为天神的观点是量之自性论典是对量经总体的解释，这就像从粗糙智慧的海洋中冒出无意义的泡沫。 《庄严论》的两个解释是，辨别真与非真就是辨别四谛的实情，因此量成立。在此之前要讲自利推论，是这样认为的。总的来说，顺序的性质是根本观点的走向，辨别真与非真要加入细节，自己的宗派最终要从之前所说的来了解。 中间讲述品本身的论典。 边见考察。 第二，有边见考察和实际内容两种，第一种是：一些前辈认为，经部的礼赞分为按顺序讲述和颠倒顺序讲述两种，第一种是讲述量，讲述成为，讲述利益众生等，这样解释是不明白论典的语境，这里把成为量作为所立，然后把它的四个能立按顺序和颠倒顺序讲述，而不是把量和成为按颠倒顺序讲述。如果认为，因为“因为什么它是量本身”就是把量按颠倒顺序讲述，那么“因此它是量”也应该是在按顺序讲述的时候把量按颠倒顺序讲述了。因此，这两个论典是两种讲述方式的结论，而不是按颠倒顺序讲述的论典。
English
Explanation of the establishment of valid cognition that distinguishes between what is true and what is not. Explanation of the establishment of valid cognition that distinguishes between what is true and what is not. First, the connection is shown by association. The chapter on the establishment of valid cognition. Secondly, there are three parts to the explanation of the establishment of valid cognition that distinguishes between what is true and what is not: first, the connection is shown by association; in the middle, the text of the chapter itself is explained; and finally, the conclusion is shown by the name. In the first part, the two gods, Lha and Shakya (referring to Śāntarakṣita and Kamalaśīla), believe that the treatise on the nature of valid cognition by the teacher is the chapter on direct perception in the Sutra, and the explanation of it is the chapter on direct perception in the Commentary on Valid Cognition. The main reason for this is that the inference for oneself has already been explained, and now, at the beginning of direct perception, the commentary on the homage of the Valid Cognition Sutra is to be explained. It is thought that the meaning of distinguishing between what is true and what is not, and so on, is this. Tibetans believe that the view of the gods is that the treatise on the nature of valid cognition is an explanation of the Valid Cognition Sutra as a whole, which is like a meaningless bubble bursting from the ocean of crude wisdom. The two explanations of the Ornament are that distinguishing between what is true and what is not is the establishment of valid cognition by distinguishing the reality of the four noble truths. Before that, the inference for oneself is to be explained. In general, the nature of the order is the direction of the fundamental view, and details should be added to the distinction between what is true and what is not, and one's own ultimate tenet should be understood from what has been said before. In the middle, the text of the chapter itself is explained. Marginal analysis. Secondly, there are two types: marginal analysis and actual content. The first is: Some of the ancients divided the homage of the Sutra into two types: explaining in order and explaining in reverse order. The first is explaining valid cognition, explaining becoming, explaining benefiting beings, and so on. This explanation does not understand the context of the text. Here, becoming valid cognition is taken as the probandum, and then its four proofs are explained in order and in reverse order, but valid cognition and becoming are not explained in reverse order. If it is thought that "because of what it is valid cognition itself" is explaining valid cognition in reverse order, then "therefore it is valid cognition" should also be explaining valid cognition in reverse order when explaining in order. Therefore, these two texts are the conclusions of two ways of explaining, not the text explained in reverse order.
Tibetan
་མ་ཡིན་ནོ། ། དོན་དངོས་བཤད་པ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་གྱུར་པ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་གྱུར་པ་བཤད། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་གསུམ་བཤད། །ཚད་མས་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་སྐྱེས་བུ་ཚད་མར་བསྟན། །གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚད་མ་བསྟན། །རང་གཞུང་གཞན་དང་འགལ་བ་སྤང་། །དེ་ཉིད་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དོན་དང་བཅས་པ་བཤད། །མཚན་ཉིད་སྤྱི་ཡི་སྐྱོན་གསུམ་སྤང་། །མཚན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ངེས་བྱེད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཚད་མའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ན་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ནི་ཅི་ལྟ་བུ། གང་གིས་ན་དེ་ཚད་མར་འཇོག་ཅེ་ན། འདིར་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའོ། །མི་སླུ་བ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ཡིན་ཏེ། ལས་གང་ལ་མི་སླུ་ན་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་ལ་མི་སླུ། བྱེད་པ་པོ་གང་མི་སླུ་ན་ཤེས་པ་ཚད་མས་དོན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་འཇལ་བའི་བློ་དེ་མི་སླུ། བྱ་བ་ཇི་ལྟར་མི་སླུ་ན་རང་མཚན་ཡོད་པས་འཇུག་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི་མི་སླུ། རང་མཚན་མེད་པས་ལྡོག་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར། ས་སྐྱ་པའི་བཤད་ཚུལ་དེ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མ་ཁྱབ་པའི། ཁྱབ་ཆེས་པའི། མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་ལ་མི་སླུ་བ་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། སྒྲ་བྱུང་ཞེས་བརྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ལས་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་དམ། བརྗོད་བྱའི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཆོས་ཅན། མི་སླུ་བ་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་འཇུག་ཡུལ་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་སྟོན་པ་སྨྲ་བ་པོའི་བྱེད་པ་སྟེ། བརྗོད་འདོད་ཀྱི་བློའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་དོན་གང་གི་རྣམ་པ་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ་སྟེ་ཤར་བའི་བརྗོད་འདོད་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ། གནས་སྐབས་ལྔ་བྲལ་གྱི་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་སྟེ་རྟགས་སུ་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་དེ་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བས་ཚད་མའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྒྲ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒོ
Chinese
并非如此。 讲述真实意义。 讲述所证成为量。 第二部分有三：讲述所证成为量，讲述其能立的三种方式，讲述以量赞叹的必要性。第一部分有二：显示薄伽梵为量，讲述说“成为”的必要性。第一部分有三：显示经中所出的量，消除自宗与他宗的相违，将此应用于当下的意义。第一部分有三：讲述定义及其意义，消除一般定义的三个过失，讲述在所立基础上确定者。第一部分是，在经的礼赞中，如果以量的方式赞叹薄伽梵，那么量的自性是什么样的？以什么来确定它是量呢？这里，量的自性是不欺骗的智慧。不欺骗也具有三种特点：在什么行为上不欺骗呢？在进入和退出的境上不欺骗。什么作者不欺骗呢？以量来衡量事物如何存在的智慧不欺骗。什么行为如何不欺骗呢？如果因为有自相而进入，存在能起作用是不欺骗。如果因为没有自相而退出，空无能起作用是不欺骗的缘故。萨迦派的说法与其他不同。第二部分有三：消除不遍、遍过和不可能的过失。第一部分是，量的定义“不欺骗”存在不遍的过失，因为声生的量没有不欺骗的缘故。如果说“声生”，是从言说的声音中理解发起的心念呢？还是理解所说的意义？如果按照第一种情况，那么像这样的从声音中产生的也是有法，是不欺骗的，因为显示说话者明显想要表达的进入境的缘故。清楚地显示这一点是说话者的行为，即为了证实心中想要表达的，在心中清晰显现的瓶子等事物的形象，称“五处分离的瓶子”的声音是有法，是量，是可以用作理由的，因为具备三相。因此，依靠它的智慧对于进入境是不欺骗的，所以是量。如果按照第二种情况，那么声音本身是有法，是从自己所执著的所说境中产生的门
English
It is not so. Explaining the actual meaning. Explaining the established as valid cognition. The second part has three: explaining the established as valid cognition, explaining its three modes of proof, and explaining the necessity of praising with valid cognition. The first part has two: showing the Bhagavan as valid cognition, and explaining the necessity of saying "become". The first part has three: showing the valid cognition that comes from the sutras, eliminating the contradiction between one's own system and others, and applying it to the meaning of the present context. The first part has three: explaining the definition and its meaning, eliminating the three faults of the general definition, and explaining the determiners on the basis of the subject. The first part is, in the praise of the sutra, if the Bhagavan is praised in terms of valid cognition, then what is the nature of valid cognition? By what is it determined to be valid cognition? Here, the nature of valid cognition is knowledge that is not deceptive. That which is not deceptive also has three characteristics: In what action is it not deceptive? It is not deceptive in the object of entering and withdrawing. What agent is not deceptive? The wisdom that measures how things exist according to valid cognition is not deceptive. How is the action not deceptive? If one enters because of having its own characteristic, then existing in a way that can perform its function is not deceptive. If one withdraws because of not having its own characteristic, then being empty of the ability to perform its function is not deceptive. The Sakya's explanation is different from others. The second part has three: eliminating the faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility. The first part is, the definition of valid cognition, "not deceptive," has the fault of non-pervasion, because there is no non-deception in the valid cognition that arises from sound. If one says "arising from sound," does it mean understanding the intention of motivation from the sound of speech, or understanding the meaning of what is said? According to the first case, then that which arises from such a sound is also the subject, and is not deceptive, because it shows the object of entry that the speaker clearly wants to express. Clearly showing this is the action of the speaker, that is, to prove the intention to express, the image of things like a pot that appears clearly in the mind, the sound of "pot separated from the five places" is the subject, is valid cognition, is suitable to be a reason, because it possesses the three aspects. Therefore, the wisdom that relies on it is not deceptive with respect to the object of entry, so it is valid cognition. According to the second case, then the sound itself is the subject, the door that arises from the object of expression that one clings to