Tibetan
་ནས་དེ་ལས་རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱར་རྟོགས་པ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། ཀུན་རྫོབ་པའི་བློ་དེ་མི་སླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བུམ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་བུམ་པའི་སྤྱི་སོགས་ལ་རྟོག་པ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། རང་འདྲེན་བྱེད་ཀྱི་བུམ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ཟིན་པའི་བུམ་པ་ལ་བསྣན་ནས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། དེ་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་སོགས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ལ་ཆོད་པའི་འབྲས་བུ་དང་། མཆོད་པའི་འབྲས་བུ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་དང་པོ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོའི་དོན་སོ་སོར་ཤེས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་པ་དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་སོགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་གཞལ་བྱའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་གཉིས་པ་དོན་རྟོགས་འདི་ཡོད་ལ། མེད་ན་དབང་སོགས་ཡོད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་ཡི་དོན་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ཇི་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་པ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་དོན་རྟོགས་ཏེ། རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་རང་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཤེས་པའི་ཆ་ལ་རང་ངེས་སུ་བསྟན་ཅིང་། རང་རིག་མངོན་སུམ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་མི་སླུ་བ་ལ་རང་ངེས་སུ་དོན་གྱིས་བསྟན་ཏེ། འཇུག་ཡུལ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་དང་། དེ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཆ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་གཉིས་གནད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ལའང་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་སམ་སྙམ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ལས་ནི
Chinese
因此，从那之中，认识到自己所执著的表达对象不是量，因为是自己所执著的表达对象的意义的原因，即不是结果的缘故。第二，如果说量的定义“不欺骗”有周遍过宽的过失，因为世俗的意识是不欺骗的。那么，像现量所引导的瓶子的总相之类的分别念，这种世俗的知识，作为有法，不承许它对于瓶子是不欺骗的，因为在自己引导者的瓶子的现量已经把握住的瓶子上又加上去执著的缘故。第三，分别说者说，量的定义“知识”有不可能的过失，因为它在量的所依，有色根上是不可能的。那么，认识所量之意的意识是量本身，而有色根等不是量，因为量的结果有决断的结果和供养的结果两种，从第一个来说，了知应取和应舍的事物的意义，从而进行取舍，这时意识是主要的，而根等不是，并且，如果存在具有自己所量之相的意识，那么就存在第二个结果，意义的领悟，如果没有，那么即使存在根等也没有用。后面的理由成立，因为具有对境之相的意识，仅仅由于存在差别，就安立意识领悟意义的名称差别。第三，那么，在量的所依上，如何确定“不欺骗”和“知识”这两个定义呢？世俗名言的量，作为有法，是从自证中了知自己的体性是知识的意义，因为自体验的自证现量能够引导确定自己是知识的意义。这表明，所有的世俗名言的量，在定义的部分“知识”的方面是自知的，并且自证现量在定义的部分“不欺骗”方面是自知的，因为对于所入对境的确定是自己引发的，并且对于那里的不欺骗的部分的确定是自己引发的，这两者要点相同。那么，是否认为由于与知识无差别，对于不欺骗也能自己引发确定呢？世俗名言的量，作为有法，确定是来自意识名言之后的确定识，而不是
English
Therefore, from that, realizing that the expressed object of one's own clinging is not valid cognition, because it is the cause of the meaning of the expressed object of one's own clinging, i.e., because it is not the result. Second, if it is said that the definition of valid cognition, "non-deceptive," has the fault of being too pervasive, because conventional consciousness is non-deceptive. Then, like the conceptual thought on the general characteristic of a vase, etc., which is led by the direct perception of the vase, this conventional knowledge, as the subject, is not accepted as being non-deceptive with respect to the vase, because it apprehends by adding onto the vase that has already been grasped by the direct perception of the vase that is its guide. Third, the Vaibhashikas say that the definition of valid cognition, "knowledge," has the fault of being impossible, because it is impossible on the basis of valid cognition, the corporeal sense faculty. Then, the consciousness that cognizes the object to be measured is valid cognition itself, but the corporeal sense faculty, etc., are not valid cognition, because the result of valid cognition has two results: the result of decision and the result of offering. From the first, knowing the meaning of the objects to be taken and those to be rejected, and thereby engaging in taking and rejecting, consciousness is the main thing, but the sense faculty, etc., are not. And, if there is consciousness that has the aspect of its own object to be measured, then there is the second result, the understanding of the meaning. If not, then even if the sense faculty, etc., exist, they are useless. The latter reason is established, because the consciousness that has the aspect of the object, merely by existing differently, establishes the difference in the name of the understanding of the meaning of consciousness. Third, then, how are the two definitions, "non-deceptive" and "knowledge," ascertained on the basis of valid cognition? The conventionally nominal valid cognition, as the subject, is the understanding of the meaning that knowing its own nature is knowledge from self-awareness, because the self-experiencing self-aware direct perception is able to lead to the certainty that it is knowing itself. This shows that all conventionally nominal valid cognitions are self-known in the aspect of the part of the definition, "knowledge," and the self-aware direct perception is self-known in the aspect of the part of the definition, "non-deceptive," because the certainty about the object to be entered is brought about by itself, and the certainty about the non-deceptive part there is brought about by itself, and these two points are the same. Then, is it thought that because it is non-different from knowledge, certainty about non-deception can also be brought about by itself? The conventionally nominal valid cognition, as the subject, certainty is from the subsequent cognition after the name of consciousness, but not from
Tibetan
་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་མི་སླུ་བ་ཉིད་ངེས་ཏེ། རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བར་ངེས་པ་ན་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ངེས་ཤེས་དེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནམ་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ཞེ་ན། དོན་རིག་གཉིས་དང་རང་རིག་གཉིས། །རྗེས་སུ་དཔག་རྣམས་རང་ལས་ངེས། །དང་པོ་པ་དང་ཡིད་མ་གཏད། །འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་རྣམས་གཞན་ལས་ངེས། །ཞེས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བོད་ཕལ་ཆེར། སྔ་མས་རང་ངེས་ཁོ་ན་དང་། ཕྱི་མས་གཞན་ངེས་ཁོ་ན་བསྟན་པར་འདོད་པ་ནི་གཞི་གང་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པར་སྣང་ཞིང་། རང་ངེས་གཞན་ངེས་ཀྱི་ཚད་མའང་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པའི་ཚུལ་མ་ཤེས་པར་སྣང་ངོ་། །འདིར་བཤད་པ་ནི་འཇམ་དབྱངས་ས་སྐྱ་པའི་བཤད་སྲོལ་གཞན་དང་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལའང་ཤེས་པའི་ཆ་དོན་ལྡོག་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་པ་དང་། ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་པའང་དོན་ལྡོག་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་གལ་ཆེ་བ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་རང་ལས་དང་། མི་སླུ་བ་ཐ་སྙད་ལས་ངེས་ན་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཆོས་ཅན། དོན་མེད་མིན་ཏེ། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་ན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མར་སྒྲུབ་མི་ཤེས་པས་ཚད་མ་དང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་ཟློག་ཅིང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་དགོས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཕྱོགས་གླང་གི་གཞུང་གི་ཆ་ཤས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་སྔ་མ་དང་དོན་གཅིག་པས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷས་མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་འདོད་པ་དང་། རྒྱན་གྱིས་མཚན་མཚོན་གཞན་དུ་འདོད་པ་རིགས་གཏེར་ལས་བཀག་ལ། ཁ་ཅིག སྔ་མས་ཆོས་གྲགས་རང་ལུགས་དང་། ཕྱི་མས་ཕྱོགས་གླང་གི་ལུགས་སྟོན་པར་འདོད་པ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བཀག་ཟིན་ཏོ། །འདིས་དགག་པ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ལ་མ་ཁྱབ་ཅེ་ན། དེའི་ལན་དུ་རྒྱ་གར་བ་དང་བོད་ཁ་ཅིག དགག་གཞིའི་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། དགག་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། རྟོག་པའི་གཟུང་རྣམ་ཉིད་འཇུག་ཡུལ་དུ་སྟོན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་པའི་ལན་མཛད་ཀྱང་རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པ་ནི། རང་མཚན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་ཕྱིར་འཐད། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །འོ་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་རང་མཚན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་འོག་ཏུ་སྔོ
Chinese
量之义，即不欺诳性确定，因为后得之定解于所入处确定为不欺诳，故而安立为量之名言。那么，此定解是自力引导还是他力引导呢？如云：义知二与自知二，随念诸法自力定，初品者与意不定，具足错乱因者他力定。如是应知。多数藏人认为，前者唯示自定，后者唯示他定，此显未分清于何基上安立自定他定之差别。并且，自定他定之量，亦显未解于周遍名言之量上安立之理。此处所说乃是与蒋扬萨迦派之说法无有相同之处。并且，于此中，知之分是不欺诳性，而非名言，以及“是量”亦是不欺诳性，而非名言之差别，于总义中已宣说完毕。那么，若知由自力，不欺诳由名言而定，则量之论典将成无义耶？量之论典，有法，非为无义，因为若不了解周遍名言之量之相，则不能成立薄伽梵为量，故为遣除于量与量之相之愚昧，且不错乱地了知，故为具有必要者。第二，那么，于陈那论典之部分处所说“未知义明”相违耶？不相违，因为未知义之明亦与前者意义相同，故为量之相。自在天认为相异之相，以及庄严认为相与所相异，已于《理藏》中遮止。某些人认为，前者示法称自宗，后者示陈那之宗，已于总义中遮止完毕。此于遮破之现量不遍耶？对此，印度人和某些藏人回答说，遮破之事物自体，或者所遮之法之事物自体，或者分别之所取相自体，显示为所入处，故无过失。然觉尊萨迦巴云：“为辨自相有无故，是合理。”将于下文宣说。那么，于青色等自相之自体，以现量了知之下，青
English
The meaning of valid cognition is definitely non-deceptive, because subsequent ascertainment is definitely non-deceptive in the object it engages with, hence it is designated as valid cognition. So, does this ascertainment lead by its own power or by the power of others? As it says: "Two of meaning-awareness and two of self-awareness, inferences are determined by themselves. Do not rely on the first and the mind, those with causes of error are determined by others." Thus, it should be understood. Most Tibetans think that the former only shows self-determination and the latter only shows other-determination, which seems to not distinguish the difference of establishing self-determination and other-determination on what basis. Moreover, the valid cognition of self-determination and other-determination also seems to not understand the way of establishing it only on the valid cognition that is universally designated. What is said here is unlike other explanations of Jamyang Sakya. Moreover, in this, the aspect of knowing is the non-deceptive nature, not the designation, and the important difference that "it is valid cognition" is also the non-deceptive nature, not the designation, has already been explained in the general meaning. So, if knowledge is from oneself and non-deception is determined by designation, then will the treatises on valid cognition become meaningless? The treatises on valid cognition, the subject, are not meaningless, because if one does not know the definition of universally designated valid cognition, one cannot establish the Bhagavan as valid cognition, so it is necessary to dispel ignorance of valid cognition and its definition and to realize it without being mistaken. Secondly, is it contradictory to what is said in some parts of Dignāga's treatises, "clarifying the unknown meaning"? It is not contradictory, because the clarifier of the unknown meaning is also the same as the former meaning, so it is the definition of valid cognition. Lha considers a different definition, and Ornament considers the defined and the definition different, which has been refuted in the Treasury of Reasoning. Some people think that the former shows Dharmakīrti's own system and the latter shows Dignāga's system, which has already been refuted in the general meaning. Does this not pervade the valid cognition of negation? In response to this, Indians and some Tibetans answer that the object of negation itself, or the object itself of the negated dharma, or the apprehended aspect itself of conceptualization, is shown as the object of engagement, so there is no fault. However, Jetsun Sakya said: "It is reasonable to examine whether self-character exists or not." It will be explained below. So, under the direct realization of the self-nature of blue, etc., blue