Tibetan
ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་འཛིན་གྱིས་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་ཅིང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ནི་བདག་གིར་ཞེན་པ་ཡི་ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་མ་ཚང་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པས་སོ། །དེས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་གང་ཟག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེས་བདག་གི་བ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། བདག་གི་བ་དེའི་སྐྱོན་ཡང་སྒྲིབ་ཅིང་མི་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་འཇུག་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མི་འབྲལ་ཡང་ཆགས་བྲལ་དེ་བདག་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་བདག་ལ་ཆགས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཆགས་བྲལ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་འདོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཅི་ལྟར་བདག་འདོར་ཏེ་མི་འདོར་བ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་བདག་གི་བ་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་གི་བ་འགའ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཏེ། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། གལ་ཏེ་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཡིས་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་དེ་སྲིད་དུ་དེ་
Chinese
具有离贪执的自性者，是所立宗。因为对属于我的事物生起贪执，因为具有执著自我的缘故。周遍：因为在一切情况下，我执都会稳固对自我的贪执，并且对自我的贪执就安住在对属于我的事物产生贪恋的种子状态中，没有丝毫欠缺。因此，为了远离对属于我的事物的贪执，观修属于我的事物为痛苦的补特伽罗，是所立宗。即使努力观修属于我的事物为痛苦，但对自我的贪执却会成为远离对属于我的事物的贪执的障碍，并且也会遮蔽和看不到属于我的事物的过患，因为依赖于看到属于我的事物的功德方面，就像因缘那样，具有对自我的贪执生起的种子之故。第二：如果对自我有贪执，那么对属于我的事物的贪执也不会分离，即使远离贪执，那也是因为对自我也远离了贪执，因此对自我的贪执的理由不成立，如果这样说。现在，远离贪执者，是所立宗。即使因为观修属于我的事物为痛苦而远离了对它的贪执，但仅仅因为这样，就应该没有舍弃属于我的事物，因为和即使远离对自我的贪执，但如何舍弃自我而不舍弃自我的情况相同。如果承认，那么观修属于我的事物为痛苦的士夫，是所立宗。观修属于我的事物为痛苦会变得没有意义，因为即使远离了对属于我的事物的贪执，也不会舍弃属于我的事物之故。第四有二：立宗过失，驳斥免责。第一：希求解脱者，是所立宗。为了远离对属于我的事物的贪执，观修属于我的事物为痛苦会变得没有意义，因为即使观修那些属于我的事物为痛苦，也仅仅是现量了知到它们是痛苦的自性，仅仅这样并不会远离对属于我的事物的贪执，因为有些属于我的事物是痛苦的，这即使以前也是由现量成立的，即使那样，也没有远离对它的贪执之故。第二：如果见到痛苦就会远离贪执，因为见到对某些境的过患就会看到远离对它的贪执之故，如果这样说。具有我执者，是所立宗。如果因为见到属于我的事物的过患，在见到过患的刹那，那
English
That which possesses self-grasping that is free from attachment is the subject. Attachment arises towards what is mine, because it possesses self-grasping. It is pervasive: because in all ways, self-grasping stabilizes attachment to the self, and that attachment to the self abides in the state of the seed of clinging to what is mine, without any deficiency. Therefore, the person who meditates on what is mine as suffering in order to be free from attachment to what is mine is the subject. Even though striving to meditate on what is mine as suffering, attachment to the self itself hinders being free from attachment to what is mine, and it also obscures and makes invisible the faults of what is mine, because relying on seeing the aspects of the qualities of what is mine, like the conditions, it possesses the seed of attachment to the self arising. Second: If there is attachment to the self, then attachment to what is mine will not separate, but even if detachment is that, it is also because detachment from the self, therefore the reason for attachment to the self is not established, if you say so. Now, that detachment is the subject. Even though detachment from it because meditating on what is mine as suffering, but just because of that, it should be that there is no abandoning of what is mine, because it is the same as how even if detached from attachment to the self, how does one abandon the self without abandoning the self. If you accept, then the person who meditates on what is mine as suffering is the subject. Meditating on what is mine as suffering will become meaningless, because even if detached from attachment to what is mine, one does not abandon what is mine. Fourth has two: stating the consequence, refuting the exoneration. First: The seeker of liberation is the subject. Meditating on what is mine as suffering in order to be free from attachment to what is mine will become meaningless, because even meditating on those things that are mine as suffering, it is only making manifest the nature of suffering, and just that will not lead to being free from attachment to what is mine, because some things that are mine are suffering, which even before was established by direct perception, even so, there is no freedom from attachment to it. Second: If seeing suffering leads to detachment, because seeing the faults of some objects leads to seeing detachment from it, if you say so. The one with self-grasping is the subject. If because of seeing the faults of what is mine, at the moment of seeing the faults, that
Tibetan
ལ་ཆགས་པ་ཡི་བློ་ལྡོག་ཀྱང་བདག་གི་བ་དེ་ལ་གཏན་ནས་ཆགས་བྲལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གཞན་དག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱར་འཛིན་པའི་ཁྱད་ཡོད་ན་བླང་བྱ་གཅིག་ལས་འབྱུང་བའི་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་དོར་བྱ་སོགས་ཡུལ་ཀུན་ལ་ཆགས་པའི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་སོ། །དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་ལ་ལ་བུད་མེད་གཅིག་ལ་སྐྱོན་མཐོང་བས་ཆགས་པ་མངོན་གྱུར་ལོག་ཀྱང་བུད་མེད་གཞན་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པས་དེ་རྒྱུར་བྱས་ནས་སྔར་གྱི་བུད་མེད་དེ་ལའང་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དེ་ནི་འཁོར་བའི་ཆོས་སྐྱོན་བཅས་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པའང་སྐྱོན་མེད་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་བདག་གི་བ་རྣམས་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པས་དེ་དག་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འགྲོ་བ་སྟེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཀྱང་གསུམ་པོ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པས་ནའོ། །སྔ་མའི་རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ན་གཞན་གཉིས་སྐྱོན་མེད་དུ་རིགས་པས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་དེར་ཆགས་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པས་སྐྱོན་བཅས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆ་ནས་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་སྡུད་དོ། །འོ་ན་བདག་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་དུ་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ནི་རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་ཙམ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་བདག་གི་བ་གང་ལ་དེ་ཆགས་པ་བྲལ་ཏེ་མི་འབྲལ་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་དེར་ཡང་བདག་དེའི་སྐྱོན་ལ་ཆགས་བྲལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་ན། བདག་གི་བ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་དགོས་ནའང་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་བྱས་པ་དེ་ལྟར་མིན་ཏེ། སྐྱོན་ཡོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་དང་ཕྱུགས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཡང་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་དབང་སོགས་དག་ལ་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་ད
Chinese
即使对其他事物产生贪执的想法会消失，但对我所拥有的事物，永远不会断绝贪执，因为对其他事物存在贪执。遍：一般来说，如果对某些事物存在应取和应舍的区分，那么从应取的事物中产生的贪执，在因缘的作用下，会变成对所有事物产生贪执的种子。例如，有些贪欲之人，因为在一个女人身上看到了缺点，所以对她的贪执会消失，但因为对其他女人有贪执，所以以此为因，也会对之前的那个女人产生贪执。第五部分分为两点：立宗和驳斥过失。第一点：有法，补特伽罗。对于轮回的具有过失的事物，他不会断绝贪执，因为我是没有过失的，并且对境的贪执也是没有过失的，而且能成立的“我所”等也是没有过失的，所以这些不是应该断绝贪执的对象。遍：周遍，因为众生，也就是轮回的法，也仅仅是这三者。承认之前的宗法，因为如果我是没有过失的，那么其他两者自然也会被认为是无过失的。第二点：如果说对境的贪执没有过失，那么这个理由是不成立的，因为对我的贪执是痛苦的根源，所以也是有过失的。但是，“也”字包含了从我所拥有的对境的角度来说，是没有过失的。那么，有法，我。成为有过失的，因为作为痛苦的根源，这一点对你来说也是一样的。如果承认，那么追求解脱的有法，仅仅因为是有过失的，所以对于我所拥有的事物，他不会断绝贪执，因为对于我所拥有的事物的过失，也不会断绝贪执。第六点：如果说对“我所”的执着是因为看到了功德而产生的，那么因为看到了“我所”的过患就应该消失，但是对感官等“我所”的贪执，有法。并非仅仅因为看到了“我所”的功德，因为在不知功过之分的孩童和牲畜等身上，你也能看到，并且在自己有缺陷的感官上，你也能看到，而且即使具有功德，但在其他人的感官等上，你却不存在。
English
Even if the thought of attachment to other things disappears, the attachment to what I possess will never be severed, because there is attachment to other things. Universally: In general, if there is a distinction between what should be taken and what should be abandoned for some things, then the attachment arising from one thing that should be taken, under the influence of conditions, will become the seed of attachment to all things. For example, some lustful people, because they see faults in one woman, their attachment to her will disappear, but because they have attachment to other women, they will generate attachment to the previous woman as well. The fifth part is divided into two points: stating the thesis and refuting the fault. First point: the subject, the person. He will not sever attachment to the flawed things of samsara, because I am without fault, and the attachment to the object is also without fault, and the "mine" etc. that can be established are also without fault, so these are not objects that should be severed from attachment. Universally: pervasive, because sentient beings, that is, the dharma of samsara, are only these three. Acknowledge the previous reason, because if I am without fault, then the other two will naturally be considered faultless. Second point: If it is said that the attachment to the object is without fault, then this reason is not established, because the attachment to me is the root of suffering, so it is also flawed. However, the word "also" includes that from the perspective of the object I possess, it is without fault. Then, the subject, I. It becomes flawed, because being the root of suffering is the same for you. If you admit it, then the subject who seeks liberation, just because it is flawed, he will not sever attachment to what I possess, because he will not sever attachment to the faults of what I possess. Sixth point: If the clinging to "mine" arises from seeing merits, then it should disappear because of seeing the faults of "mine", but the attachment to the senses and other "mine", the subject. It is not only because of seeing the merits of "mine", because you can also see it in children and livestock who do not know the difference between merits and faults, and you can also see it in your own flawed senses, and even if it has merits, you do not exist in the senses of other people.