Chinese
因为放弃你对于具有我的想法的人来说是不可能的。第二部分有七点：如果存在我所拥有的执着，就不可能放弃。如果放弃我所拥有的，就没有我所拥有的自性。如果存在我执，就会产生对我的贪着。冥想痛苦的努力将变得毫无意义。如果我没有过错，就没有贪着和分离的地方。认识到过错也无法放弃贪着。因为原因没有受到损害，所以无法放弃。第一部分有两点：如果存在我所拥有的执着，就没有贪着和分离。驳斥摧毁我所拥有的执着的论证。第一点是：那个认为我所拥有的事物有过错的具有我执的人，是主题。对于我所拥有的事物，贪着和分离是从哪里来的呢？不可能有贪着和分离。对于我所拥有的事物，用什么来阻止认为是自己的想法呢？不可能阻止。因为感官等我所拥有的事物是享受的基础，被认为是对自己有益的原因。这是普遍的。因为对于从身体分离的头发、指甲等，不认为是对自己有益的原因，所以会产生厌恶的想法。而对于在他人身体上的头发等，因为认为是对自己有益的原因，所以会产生执着的想法。所有这些都是显而易见的。第二部分有两点：通过冥想痛苦来摧毁我执的驳斥。通过产生痛苦来摧毁我执的驳斥。第一点是：如果通过冥想我等的贪着是痛苦的，从而放弃对它的我执，那么“用什么来阻止自己的想法”这个论证就不成立了。对于我等的贪着等，是主题。即使认识到是痛苦的，也不会放弃认为是自己的想法。因为你产生认为是自己的想法的原因，是因为存在我和聚集等的联系。即使认识到这种联系是痛苦的，它仍然像以前一样存在。承认这个论证。驳斥胜论派。数论派认为，所拥有的和拥有者，即神我和原质二者是合一的，因此会产生认为是自己的想法，并且认为合一也是通过聚集而形成的。这是不合理的。我的色等，是主题。你不会产生认为是自己的想法。因为你和我之间没有聚集的联系。等等，即使没有认识到是合一的，也是不存在的。
English
Because abandoning you is impossible for someone who has the thought of owning me. The second part has seven points: If there is attachment to what I own, it is impossible to abandon. If I abandon what I own, there is no self-nature of what I own. If there is self-grasping, attachment to what I own will arise. The effort of meditating on suffering will become meaningless. If I have no faults, there is no place for attachment and separation. Knowing the faults cannot abandon attachment. Because the cause is not harmed, it cannot be abandoned. The first part has two points: If there is attachment to what I own, there is no attachment and separation. Refuting the proof that destroys the grasping of what I own. The first point is: That person who has self-grasping, knowing that what I own is faulty, is the subject. From where does attachment and separation come for what I own? It is impossible to have attachment and separation. What can prevent the thought of considering what I own as one's own? It is impossible to prevent. Because the senses and so on, which I own, are the basis of enjoyment and are considered to be the cause of benefiting oneself. This is universal. Because for hair, nails, etc. that are separated from the body, not considering them as the cause of benefiting oneself, a mind of aversion will arise. And for hair, etc. that are on other people's bodies, because they are considered as the cause of benefiting oneself, a mind of attachment will arise. All of this is evident. The second part has two points: Refuting the destruction of self-grasping by meditating on suffering. Refuting the destruction of self-grasping by generating suffering. The first point is: If by meditating on the attachment of me, etc. as suffering, thereby abandoning the self-grasping of it, then the argument "what can prevent one's own thought" is not established. For the attachment of me, etc., is the subject. Even if it is recognized as suffering, it will not abandon the thought of considering it as one's own. Because the cause of you generating the thought of considering it as one's own is because there is a connection of me and gathering, etc. Even if this connection is recognized as suffering, it still remains as before. Acknowledging the argument. Refuting the Vaisheshika school. The Samkhya school believes that what is owned and the owner, that is, the two, Purusha and Prakriti, are one, therefore the thought of considering it as one's own will arise, and they also believe that oneness is formed through gathering. This is unreasonable. My form, etc., is the subject. You will not generate the thought of considering it as one's own. Because there is no connection of gathering between you and me. And so on, even if it is not recognized as one, it does not exist.
Tibetan
རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་གི་བ་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དབང་སོགས་དེ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དུག་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་སོར་མོ་བཞིན། དེས་ན་རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་སོགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་མིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་འགའ་ཞིག་གིའང་རྒྱུར་མཐོང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དབང་སོགས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བས་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་དཔེ་དོན་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཟས་ཁྱད་པར་ཅན་རྙེད་ན་དེའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པས་དེ་དང་འགལ་བའི་དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བས་སོ། །བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིས་དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཞིན་ལའང་འཇུག་སྟེ་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་ཅིང་ཟས་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ། དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་འགའ་ཞིག་བུད་མེད་དག་ནི་མ་རྙེད་པར། དུད་འགྲོ་མོ་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། འཇིག་པར་ཐལ། སྔར་བདག་གི་བ་དང་བཅས་པ་ལས་ཕྱིས་བདག་གི་བ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ནི་ཡོད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ལུགས་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད་དེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་འཛིན་ཅན་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པའི་བདག་ཡིན་པར་འདོད་དེ་མིན་པར་ཐལ། མྱོང་བ་ཀུན་དང་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དང་། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཀུན་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པ་ལོག་པ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་འཛིན་ཅན་གྱིས་ཞེན་པའི་བདག་གི་རང་བཞིན་ནི་མྱོང་སོགས་ཀྱི་རྟེན་ལོག་པ་དེ་འདྲ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་དངོས། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་
Chinese
若。不能同意，因为认为对自己有利益，这在外境的一切我所中都存在。第二，解脱者，对权势等不会生起我的想法，并且会舍弃，因为认为权势等是痛苦的制造者。例如被毒蛇咬住的手指。因此，如果说“以何种自心能转变”，这个理由不成立。那么，根等，是所立宗，并非完全认为是痛苦的制造者，因为有可能被认为是暂时安乐的因。如果说，仅仅因为认为权势等大多数是痛苦的制造者就舍弃，如同因为认为大多数有毒的食物是痛苦的制造者而舍弃一样，那么比喻和意义都不成立。如此，具有取舍想法的补特伽罗，如果得到特殊的食物，因为贪执它的安乐，就会远离对与此相违的有毒食物的贪执，因为贪求特殊的安乐而完全舍弃微小的安乐。没有取舍想法的补特伽罗，因为贪执我，也会像得到有毒的食物等一样接受，因为没有取舍的想法，并且贪执仅仅是食物的安乐。例如，见到一些贪欲者在没有得到女人的情况下，对母畜行淫。第二，轮回状态的我，是所立宗，应是坏灭的。因为从先前具有我所，到后来会远离一切我所。不能同意，因为凡是认为我是存在的那些宗派，怎么会认为我是坏灭的呢？因为他们不这样认为。解脱状态的我，是所立宗，应不是执我者所执著的我，因为认为是所有感受和所有名言，以及智慧等所有功德的相违之所依。周遍，因为执我者所执著的我的自性，不是感受等的相违之所依。第三有二，真实成立，遮破过失。第一，对于我所
English
If. Cannot agree, because the perception of being beneficial to oneself exists in all external objects of self. Second, a liberated person will not generate thoughts of 'mine' towards power, etc., and will abandon them, because they perceive power, etc., as creators of suffering. For example, like a finger bitten by a poisonous snake. Therefore, if you say, 'By what self-mind can it be transformed?', this reason is not established. Then, the senses, etc., are the subject of debate. They are not entirely seen as creators of suffering, because they may be seen as causes of some temporary happiness. If you say that power, etc., are abandoned merely because they are mostly seen as creators of suffering, just as poisonous food is abandoned because it is mostly seen as a creator of suffering, then both the example and the meaning are not established. Thus, a person with thoughts of acceptance and rejection, if they obtain special food, because they are attached to its happiness, they will be separated from attachment to poisonous food that contradicts it, because they completely abandon small happiness in pursuit of special happiness. A person without thoughts of acceptance and rejection, because of attachment to self, will accept poisonous food, etc., as they find it, because they have no thoughts of acceptance and rejection and are attached only to the happiness of food. For example, some lustful people are seen to engage in sexual acts with female animals when they cannot find women. Second, the self in the state of samsara is the subject of debate. It should be destroyed. Because from previously having 'mine', it will later be separated from all 'mine'. Cannot agree, because how can those sects that believe in the existence of self believe that self is destroyed? Because they do not think so. The self in the state of liberation is the subject of debate. It should not be the self clung to by those who grasp at self, because it is considered the opposite basis of all feelings and all terms, and all qualities such as wisdom. Pervasive, because the nature of the self clung to by those who grasp at self is not the opposite basis of feelings, etc. Third, there are two: actual establishment and refutation of faults. First, regarding 'mine'