Tibetan
ཡང་རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། བདེ་བ་འདོད་པས་དེའི་ཆེད་དུ་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ང་ཞེས་མཐོང་བ་མེད་པར་ནི། འགའ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན། བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང་བདེ་བ་འདོད་པས་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་བཅིངས་ཐར་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟག་པའི་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག །བརྗོད་དུ་མེད་པས་བྱེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་ཅན། བཅིངས་བ་པོ་དང་ཐར་བ་པོའི་བདག་ཡོད་དེ། བདག་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བཅིངས་པ་དང་། དེ་ལས་ཐར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ལྷས་བྱིན་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་དང་། དེ་ལས་ཐར་བ་བཞིན་ཞེ་ན། བདག་རྟག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། འཆིང་བ་དེ་གང་ལས་སྲིད་དེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཆིང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བདག་རྟག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེད་པ་སྟེ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་སོགས་འགའི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གནས་མ་བུ་པ་ན་རེ། བདག་རྟག་པ་ལ་བཅིངས་ཐར་མི་འཐད་ཀྱང་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ལ་བཅིངས་ཐར་འཐད་དོ་ཞེ་ན། རྟག་མི་རྟག་ཏུ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ལའང་ཆོས་ཅན། བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡོག་པ་གང་གི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། མི་འཇིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཆོས་གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་མ་བུ་པ་ཆོས་ཅན། བདག་རྟག་མི་རྟག་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེས་པ་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི་སྤོངས་ལ་བདག་དེ་ནི་རྟག་པར་སྨྲོས་ཤིག་སྟེ། བདག་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའོ། །བཞི་པ་བདག་ལྟའི་གཉེན་པོ་བསྒྲུབས་ཏེ་ལམ་བདེན་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་གཉེན་པོར་བསྟན། །གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་མེད་གོམས་པས་གནས་
Chinese
又，须陀洹（梵文，Śrotāpanna，śrota-āpanna，入流果）是有法，不应为了安乐而显着奔走，因为已舍弃俱生我见之故。周遍：因为没有见到“我”的缘故，谁也不会贪着于我；因为没有贪着于我，所以不应为了安乐而显着奔走。第四，破斥系缚解脱由我所作，分二：破斥常我所作；破斥不可说所作。第一，有情诸法，有系缚者与解脱者之我，因为我有被轮回痛苦所系缚，以及从中解脱之故，如天授被铁链系缚，以及从中解脱一般。若如是，常我为有法，束缚从何而有，不应有，因为不是痛苦之因的缘故。周遍：以痛苦束缚，实乃是痛苦生起之因的缘故。又，常我为有法，从痛苦中解脱从何而有，不应有，因为不是痛苦止息之因的缘故。周遍：从痛苦中解脱，实乃是不生痛苦，即是止息之因的缘故。为何不是彼二者之因耶？彼我为何，彼即是有法，不应是痛苦等任何之因，因为是不可说为无常之性的缘故。第二，住经部师说，常我则系缚解脱不应理，然于常与无常任何皆不可说之我，则系缚解脱应理。若如是，于常与无常不可说之我，亦是有法，如何亦不应有系缚与解脱，因为不是痛苦生起与止息任何之因的缘故。我，是有法，应是常，因为是不坏灭之故。周遍：任何法之自性不坏灭，智者则说为常之故。住经部师为有法，说我是非恒常亦非常之事物，舍弃此可耻之见，而应说彼我为常，因为彼我不是无常之故。第四，建立我见之对治，而说道谛，分二：显示证悟无我为对治；安立是对治之立宗。第一，分三：串习无我而安
English
Furthermore, a Stream-enterer (Skt. Śrotāpanna) is the subject. It is not the case that they manifestly run for the sake of happiness, because they have abandoned the innate view of self. The pervasion is: Because there is no seeing of "I," no one is attached to self. Because there is no craving for self, it is also not the case that they manifestly run for the sake of happiness. Fourth, refuting that bondage and liberation are done by a self, there are two parts: Refuting that it is done by a permanent self; refuting that it is done by something inexpressible. The first is: Sentient beings are the subject. There is a self that is a binder and a liberator, because I am bound by the suffering of samsara and there is liberation from it, like Deva is bound by iron fetters and there is liberation from them. If so, the permanent self is the subject. From what could that binding exist? It should not exist, because it is not a cause of suffering. The pervasion is: Binding by suffering is indeed the cause of the arising of suffering. Again, the permanent self is the subject. From what could liberation from suffering exist? It should not exist, because it is not a cause of the cessation of suffering. The pervasion is: Liberation from suffering is not causing suffering, that is, it is indeed the cause of cessation. Why is it not the cause of those two? That which is the self, that is the subject. It should not be the cause of any suffering, etc., because it is inexpressible as impermanence. The second is: The Sthavira school says, "Bondage and liberation are not appropriate for a permanent self, but bondage and liberation are appropriate for a self that is inexpressible as either permanent or impermanent." If so, even for a self that is not expressible as permanent or impermanent, it is also the subject. Bondage and liberation do not exist in any way, because it is not the cause of either the arising or cessation of suffering. The self is the subject. It should be permanent, because it is indestructible. The pervasion is: Whatever dharma whose nature is indestructible, the wise call it permanent. The Sthavira school is the subject. Abandon this shameful view that says the self is something that is neither permanent nor impermanent, and say that the self is permanent, because that self is not impermanent. Fourth, establishing the antidote to the view of self and explaining the truth of the path, there are two parts: Showing that realizing selflessness is the antidote; stating the proof that it is the antidote. The first has three parts: Abiding by familiarizing oneself with selflessness.
Tibetan
གྱུར་ཐོབ་པར་བསྟན། །གནས་གྱུར་ཐོབ་ཀྱང་སྤང་བྱས་འཇོམས་པ་དགག །གནས་གྱུར་ཐོབ་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པའི་བདག་མེད་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གོམས་པ་ལས་བསྒོམས་པ་རྫོགས་པ་ན་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དེའི་རྒྱུན་ཉེས་པའི་རྟེན་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་གྱུར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤང་བྱས་འཇོམས་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་བསྟན། །ནུས་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པར་བཤད། །སྒྲུབ་བྱེད་འཛིན་སྟངས་འགལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་དེ་ཉེས་མེད་དུ་ལན་ཅིག་གནས་གྱུར་སྲིད་ཀྱང་སེམས་དེ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་སོགས་སྐྱོན་ནི་སླར་ཡང་འབྱུང་བས་འཁོར་བ་ལས་གཏན་གྲོལ་བ་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ལ་ལམ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ལམ་གོམས་པ་ལས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ཆོས་ཅན། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤང་གཉེན་འཛིན་སྟངས་འགལ་ཤིང་གཉེན་པོ་དོན་ལ་ཞུགས། །རང་བཞིན་གློ་བུར་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སྔར་ནུས་མེད། །ནུས་ཡོད་ན་ཡང་གཉེན་པོ་འབད་མེད་བསྐྱེད་པར་ནུས། །ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གཉེན་པོ་འབད་ཀྱང་བཟློག་མི་ནུས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་ཅེ་ན། ལམ་བསྒོམས་པས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བདག་འཛིན་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་སླར་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་དེ། སྤྱིར་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་རྣམ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཆོས་སམ་གནས་ལུགས་ནི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་དེ་འཛིན་པ་དང་། ཡུལ་དེ་ཡང་རང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དེ་རྣམ་ཤེས་འདི་ཡི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཅིང་། ཁྱོད་འདི་ལས་བདག་འཛིན་དེ་གློ་བུར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ནི་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་འཛིན་པ་ལས་གོལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་བཟློག་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་རང་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སེམས་རྒྱུད་ལ་མི་བརྟན་པ་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་ཞིང་འབྲལ་དུ་རུང་བ་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲི་མ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ལ
Chinese
显示获得转变。即使获得转变，也遮止断除摧毁。遮止没有获得转变的论证。第一，以前在宣说时已经讲过的，见到无我的道，是轮回的对治。因为你串习后修习圆满时，修习者的心识之流，成为过患之所依，完全转变，获得安住于证悟无我自性的道。第二有三：显示没有断除摧毁的能力。广说没有能力之论证。驳斥论证执持相违而破斥。第一，如果具有过患之心，有一次转变为无过患，但此心对我和我所的执着等过失，仍然会再次产生，所以没有从轮回中彻底解脱。例如，在具有过患的心上生起道一样。如果这样认为，那么从串习道而转变的心，不是再次产生过患，因为没有再次产生过患的能力。第二有四：断除对治执持相违，对治真实进入。因为有自性、暂时的差别，所以以前没有能力。即使有能力，也能毫不费力地生起对治。具有三种差别的对治，即使努力也无法遮止。第一，为什么没有能力呢？因为修道而转变的这个心，你没有再次产生我执等过患的能力。一般来说，在经部宗的观点中，不欺骗的意识执持对境的法或实相，就是执持对境如何存在的相，并且对境也如其所是地成为此意识的生因。像这样，具有不欺骗对境的执持对境自性，你具有。从你这里，我执是由于暂时的因缘，偏离了执持对境的实相，要遮止它，需要对因缘自身有害的量。例如，心续不稳固是由于暂时的因缘产生，并且容易分离，就像绳子上产生蛇的错觉一样。第二，垢染等，
English
Shows the attainment of transformation. Even if transformation is attained, it prevents abandonment and destruction. Refutes the proof of not attaining transformation. First, the path of seeing selflessness, which was explained earlier during the exposition, is the antidote to samsara. Because when your practice is perfected through familiarity, the stream of the mind that cultivates becomes the basis of faults, completely transforms, and becomes the path of attaining the state of transformation into the nature of realizing selflessness. Second, there are three: Showing that there is no ability to abandon and destroy. Explaining in detail the proof of no ability. Refuting the contradiction in holding the proof and refuting. First, if the mind with faults can be transformed into faultlessness once, but the faults such as attachment to self and what belongs to self will still arise again in that mind, so there is no complete liberation from samsara. For example, just as the path arises in the mind with faults. If you think like this, then the mind transformed from the practice of the path does not produce faults again, because there is no ability to produce faults again. Second, there are four: Abandoning the contradiction in holding the antidote, the antidote truly enters. Because there are differences between nature and temporary, there was no ability before. Even if there is ability, the antidote can be generated effortlessly. The antidote with three differences cannot be reversed even with effort. First, why is there no ability? Because this mind transformed by cultivating the path, you do not have the ability to produce faults such as self-grasping again. In general, in the view of the Sutra School, the non-deceptive consciousness holds the dharma or reality of the object, that is, it holds the aspect of how the object exists, and the object itself is also the cause of this consciousness as it is. Like this, you have the nature of holding the object without deceiving the object. From you, self-grasping is due to temporary causes, deviating from holding the reality of the object, and to prevent it, it needs a measure that is harmful to the cause itself. For example, the instability of the mind stream arises due to temporary causes and is easy to separate, just like the illusion of a snake on a rope. Second, defilements, etc.,