Tibetan
ད་དེ། ཚེར་མའི་རྣོ་བ་སོགས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་ཡོད་དེ། དོན་གཞན་སྔ་མ་རང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱ་ས་དེ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དོན་གཞན་སྔ་མ་གང་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་གཞན་ཕྱི་མ་གང་སྐྱེ་བའམ་དོན་གཞན་སྔ་མ་གང་འགྱུར་བ་སྟེ་ལོག་པ་ན་ཡང་ཕྱི་མ་ལྡོག་པར་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱི་མའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱ་ས་དེ་ནི་ཕྱི་མ་དེའི་རྒྱུར་རབ་ཏུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མིག་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རེག་བྱ་ཆོས་ཅན། མིག་ཤེས་དེའི་རྒྱུར་ཐལ། དོན་གཞན་ཕྱི་མ་མིག་ཤེས་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱ་ས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མིག་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རེག་པ་ཆོས་ཅན། མཐོང་བ་སྟེ་མིག་ཤེས་ལ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ་བརྒྱུད་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། མིག་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་གྲུབ་ཅིང་། རིགས་མི་མཐུན་གྱི་རྒྱུ་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཅན། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་སྲིད་པ་མིན་ཏེ། སྤྱིར་རྟག་པ་རྣམས་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྲེད་པ་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོར་བསྟན། །དེ་ལ་ལུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །སྲེད་པ་ཁོ་ན་བཤད་པའི་རྒྱུའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མེད་དང་རྟག་པའི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་གི་མིང་ཅན་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་འདོད་པའི་སྲེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན། མིས་མཚོན་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་གང་ཅུང་ཟད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ་ལེན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དེ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྟེ་སྲེད་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་འདོད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་མདོར། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན་གང་སྲེད་པ་འདི་ནི་ཡང་སྲིད་པར་འབྱུང་བ་ཅན་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་དེ་དང་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང་། སྲིད་པའི་སྲེད་པ་དང་། འཇིགསཾ་པའི་སྲེད་པའོ་ཞེས་སྲེད་པ་གསུམ་ཆར་རྒྱུར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ནི་སྲིད་པའི་སྲེད་པ་ཡིན་པ
Chinese
那么，像荆棘的锐利等和痛苦的真相，这些也都是有为法。因为有因，即存在着先前的其他事物作为自身后续变化的基础。这是普遍适用的，因为任何先前的其他事物存在，后续的其他事物都依赖于它而生起，或者先前的其他事物发生变化，甚至当它消失时，后续的事物也会随之改变，这种后续事物变化的基础就被认为是后续事物的因。如果说，眼识的所缘缘的因，也就是触，是有为法。那么，它就是眼识的因，因为它是有为法，是后续事物眼识变化的基础。那么，作为眼识所缘缘的因的触，是见，也就是眼识的间接原因，因为它是作为眼识所缘缘的色的因。第二，这样痛苦被证实是有因的，并且它不会从不同类的因中产生。例如，痛苦，不是从自在天和主宰者等常法中产生的，因为一般来说，常法被排除作为因的可能性，因为常法没有产生结果的能力。第三部分有三点：显示贪爱是主要因素；引用经文作为证明；只解释贪爱是原因。第一点是，因为痛苦不是无因的，也不是以常法为因的，所以，被称为烦恼集起的，由有组成的，对身体、享受和欲望的贪爱是痛苦的因。因为，以人为例，众生对境的执着，也就是接受，都是由想要获得该境的意念，也就是贪爱所造成的。如果说，有欲是痛苦的因，那么在经中，什么是痛苦的集起圣谛呢？就是这种贪爱，它会导致再生，伴随着喜悦和欲望，对事物充满喜悦，例如，欲爱、有爱和无有爱，这样将三种贪爱都说成是因，这岂不是矛盾吗？这并不矛盾，因为如上所说，这是有爱。
English
Now, like the sharpness of thorns and so on, and the truth of suffering, these are also conditioned phenomena. Because there is a cause, that is, there exists a prior other thing as the basis for its subsequent change. This is universally applicable, because any prior other thing exists, subsequent other things arise dependent on it, or prior other things change, even when it disappears, subsequent things also change accordingly, this basis of subsequent change is considered the cause of the subsequent thing. If it is said that the cause of the objective condition of eye consciousness, that is, touch, is a conditioned phenomenon. Then, it is the cause of eye consciousness, because it is a conditioned phenomenon, the basis of the subsequent change of eye consciousness. Then, touch, as the cause of the objective condition of eye consciousness, is the indirect cause of seeing, that is, eye consciousness, because it is the cause of the form that is the objective condition of eye consciousness. Second, in this way, suffering is proven to have a cause, and it does not arise from causes of different kinds. For example, suffering is not produced from permanent things such as Ishvara and the Lord, because in general, permanent things are excluded as the possibility of being a cause, because permanent things do not have the ability to produce results. The third part has three points: showing that craving is the main factor; quoting scriptures as proof; only explaining craving as the cause. The first point is that because suffering is not without a cause, nor is it caused by permanent things, therefore, craving for body, enjoyment, and desire, which is called the arising of afflictions and is composed of existence, is the cause of suffering. Because, taking humans as an example, the attachment of beings to objects, that is, acceptance, is all caused by the thought of wanting to obtain that object, that is, craving. If it is said that desire for existence is the cause of suffering, then in the sutra, what is the noble truth of the arising of suffering? It is this craving, which leads to rebirth, accompanied by joy and desire, full of joy in things, such as desire craving, existence craving, and non-existence craving, thus stating that all three cravings are the cause, is this not a contradiction? This is not a contradiction, because as mentioned above, this is existence craving.
Tibetan
ར་འདོད་ལ། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་སྲོག་ཆགས་རྣམས་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་འདོར་བར་འདོད་པས་བླང་དོར་ལ་འཇུག་པའི་སྲེད་པ་དེ་དག་ནི། རིམ་པ་ལྟར་འདོད་སྲེད་དང་། འཇིགསཾ་སྲེད་ཅེས་གསུང་པ་དེ་ཡིན་པར་འདོད་པས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ལྷའི་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། ཤཱཀྱས་འདོད་ཁམས་དོན་དུ་གཉེར་བ་འདོད་སྲེད་དང་། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྲིད་སྲེད་དང་། སྡུག་བསྔལ་འདོར་བར་འདོད་པ་འཇིགསཾ་སྲེད་ཅེས་བཤད་ཀྱང་མངོན་པ་དང་བསྲེས་པ་ཡིན་གྱི་གཞུང་འདིའི་དོན་དུ་མི་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་ཐ་མལ་པ་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་སྲིད་པ་སྟེ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་སྲེད་པས་རྒྱུ་བྱས་པ་ཉིད་ལས་བདེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་ཤིང་། བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་ཡུལ་བཟང་ངན་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་ལེན་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ཆགས་པ་ནི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་ནི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གང་གི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སྐྱེས་བུ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱང་འཕེན་པ་ན་རེ། འོ་ན་ལུས་ལས་ཀྱང་ནི་འདོད་ཆགས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལུས་མེད་ལ་ཆགས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ལུས་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འོ་ན་སྔར་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལུས་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་པ་སྔར་བཀག་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་ཉེར་ལེན་ཉིད་ནི་སྔར་བསལ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལུས་མེད་ཆགས་པ་མ་མཐོང་བས་ལུས་ཀྱང་ཆགས་པའི་རྒྱུར་འདོད་ན་ནི་རྒྱང་འཕེན་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་ལ་གནོད་པ་སྨྲས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་ལུས་དང་ཆགས་པ་སྔ་མ་ཆགས་པ་དང་ལུས་ཕྱི་མའི་རྒྱུར་སྨྲས
Chinese
我认为，因为一切众生都希望获得安乐，并希望舍弃痛苦，所以对于取舍而产生的贪欲，就是依次所说的欲贪和怖畏贪。我认为这是总相和别相的差别。这是天神的意愿。释迦牟尼说，追求欲界是欲贪，追求上二界是有贪，希望舍弃痛苦是怖畏贪，但这与俱舍论相混淆，不符合本论的意义。因此，凡夫，这三种贪欲是存在的根本，是轮回的依据，因为由执着于我的贪欲所引发，将非安乐的有漏安乐视为安乐，并且因为贪求安乐而强烈地执着和获取一切好坏境界。第二部分分为两点：正文和破除争论。第一点是：因为没有见到离贪者的出生，所以诸位论师说贪着是出生的原因。论师世亲说：因为没有见到远离贪欲的补特伽罗出生，所以出生是具有贪欲之因的。第二点是：顺世外道说：那么身体也会产生贪欲，因为没有见到没有身体的贪欲，所以是相同的。回答说：前一个身体，被认为是后一个贪欲的因，因为承认后一个贪欲的因是俱生缘。如果这样，那么与先前遮止是因相违。回答说：前一个身体，你被认为是后一个贪欲的因，这先前并没有遮止，因为先前仅仅是排除了你是后一个贪欲的近取因。如果因为没有见到离贪者的出生，所以贪欲是出生的原因，如果追随这个理路，因为没有见到没有身体的贪欲，所以如果认为身体也是贪欲的原因，那么顺世外道，你就会说出损害自己主张的没有前后世的出生，因为先前已经承认没有前后世的出生，后来又说前一个身体和贪欲是后一个贪欲和身体的原因。
English
I think that because all sentient beings want to attain happiness and want to abandon suffering, the craving that arises from engaging in what to take and what to abandon is what is said to be desire-craving and fear-craving, respectively. I think this is the difference between the general and the specific. This is the intention of the gods. Shakyamuni said that seeking the desire realm is desire-craving, seeking the two upper realms is existence-craving, and wanting to abandon suffering is fear-craving, but this is mixed with the Abhidharma and does not conform to the meaning of this treatise. Therefore, ordinary people, these three cravings are the basis of existence, the basis of samsara, because they are caused by craving for self-attachment, considering impure happiness that is not happiness as happiness, and because of craving for happiness, they strongly cling to and acquire all good and bad objects. The second part is divided into two points: the main text and refuting arguments. The first point is: Because the birth of those without attachment is not seen, the teachers say that attachment is the cause of birth. The teacher Vasubandhu said: Because the birth of a person who is free from desire is not seen, therefore, birth is caused by desire. The second point is: The Lokayata says: Then the body will also produce desire, because desire without a body is not seen, so it is the same. The answer is: The previous body is considered to be the cause of the later desire, because it is admitted that the cause of the later desire is the co-emergent condition. If so, then it contradicts the previous prohibition of being the cause. The answer is: The previous body, you are considered to be the cause of the later desire, this was not previously prohibited, because previously it was only excluded that you are the immediate cause of the later desire. If, because the birth of those without attachment is not seen, desire is the cause of birth, if you follow this reasoning, because desire without a body is not seen, so if you think that the body is also the cause of desire, then the Lokayata, you will be saying something that harms your own assertion of birth without previous and subsequent lives, because previously you have admitted that there is no birth with previous and subsequent lives, and later you say that the previous body and desire are the cause of the later desire and body.