Tibetan
མ་མཐོང་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་པའི་དམ་བཅའ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་སྐད་གྲངས་ཅན་ཕྱུགས་ལས་གཞན་ངོ་ཚ་བཅས་པ་སུ་བརྗོད་རྩོལ་ཏེ་བརྗོད་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཅེ་ན། རྒྱུ་རྩྭ་དང་འབྱུང་བ་སོགས་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཅི་ལྟར་ན་གླང་ཆེན་བརྒྱ་དང་རྣམ་ཤེས་དེ་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལན་བརྒྱར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཡང་གླང་ཆེན་བརྒྱ་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་ཞིག་ཡོད་ན་སྣང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་སྔར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་འཁོར་བ་མེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཆགས་སོགས་བཅས་པར་འབྱུང་བའི་ངེས་པ་མེད་པར་ཐལ། ཆགས་སོགས་རེས་འགའ་སྐྱེ་བའི་ངེས་པ་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དགོད། ཁྱབ་པ་མ་ངེས་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཐ་མལ་པ་ལ་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་ཆགས་སོགས་དང་ལྡན་པར་འབྱུང་བའི་ངེས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་དང་ཆགས་སོགས་རིགས་འདྲ་སྔ་ན་མེད་པ་འབྱུང་བ་ལས་གསར་དུ་འབྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་སྤོང་། དཔེའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འབྱུང་བའི་བདག་ལས་བྱུང་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། འབྱུང་ཁྱད་ཡིན་ན་ཆགས་བྲལ་སྲིད་པར་ཐལ། ཆགས་བྲལ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ལུས་ཅན་ཀུན་ཆོས་ཅན། ཆགས་སོགས་དང་ལྡན་ཏེ། ཆགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་རྒྱུ་འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། འདོད་ཆགས་ཆེ་ཆུང་མཚུངས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་དངོས་རྒྱུ་འབྱུང་བ་ཁྱད་མེད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། འབྱུང་བ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ལས་ཆགས་སོགས་ཆེ་ཆུང་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འབྱུང་བ་རྣམས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ལ་སྲོག་ཆགས་ཙམ་དང་། ཆེས་སྲོག་ཆགས་དང་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་ཐལ། འབྱུང་བ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་ལས་ཆགས་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཐ་མལ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་འགྲིབ་པ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མཐར་འབྱུང་བ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་ཆགས་པ་དེ་ཁྱོད་ལ་སྔར་ཡོད་པ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་འགའ་ཞིག་ལ་དེ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། འབྱུང
Chinese
“虽未见，然存在”之立宗，有法。汝如是之语，除计数之畜生外，谁能以具惭之心而语之？不能语，应成。汝为显现应有而未见之因相所害故。如何耶？地水火风等四大种及草等，有法。于汝而言，如何能使百象与识存在而又不存在？应成。汝纵经百番分析，然若百象与识之本体存在，则应成显现应有之本体，然彼本体先前未曾显现故。第三、若无轮回，则有太过之二：应成贪等必然生起；应成贪等偶尔生起。初者有二：立太过；遣除周遍不定。初者：凡夫，有法。甫一生起，应成无有具贪等之定，以汝与贪等，非由种类相同之先前未有者生起，而是由新产生起故。二者有二：由因之门遣除不定；由喻之门遣除不定。初者有三：若由四大种之自性生起，则有太过；若为四大种之差别，则应成可离贪；遮破成立无离贪之他宗答辩。初者：若谓一切有情，有法。皆具贪等，以贪等之真实因，未曾超出四大种之自性故。则一切有情，有法。应成贪欲大小相同，以贪欲之真实因，无差别地存在于四大种中故。二者：若谓因相不成，以由四大种大小之差别，而生起贪等大小故。如是，则由四大种所生之有情，应成具有唯有有情、极有情与极极有情之差别，以由四大种大小之差别，而有贪欲大小之差别故。虽无如是之差别，然凡夫，有法。汝相续中之四大种，以具有增盛与衰减之故，终将如四大种断绝般，贪欲亦应成汝先前具有，然于汝之后世某些差别中，彼贪欲不复存在。四大种
English
The proposition that "though unseen, it exists," has the subject. You, such words, besides counting animals, who can speak with a sense of shame? It cannot be spoken, it should follow. You are harmed by the sign of being visible but not perceived. How so? The elements of earth, water, fire, and wind, and grass, etc., are the subject. How can it be that for you, a hundred elephants and consciousness exist and do not exist? It should follow. Even if you analyze it a hundred times, if the essence of a hundred elephants and consciousness exists, then it should become the essence that should be visible, but that essence has not appeared before. Thirdly, if there is no samsara, there are two extremes: it should follow that attachment, etc., do not necessarily arise; it should follow that attachment, etc., arise occasionally. The first has two parts: stating the extreme; refuting the uncertain pervasion. The first is: an ordinary person, has the subject. Immediately after birth, it should follow that there is no certainty of having attachment, etc., because you and attachment, etc., are not newly arising from something of the same kind that did not exist before. The second has two parts: refuting uncertainty from the perspective of the cause; refuting uncertainty from the perspective of the example. The first has three parts: if it arises from the nature of the elements, there is an extreme; if it is a difference of the elements, then it should follow that it is possible to be free from attachment; refuting the other's answer that establishes the absence of freedom from attachment. The first is: if it is said that all sentient beings, have the subject. All have attachment, etc., because the real cause of attachment, etc., does not go beyond the nature of the elements. Then all sentient beings, have the subject. It should follow that the size of attachment is the same, because the real cause of attachment exists without difference in the elements. The second is: if it is said that the sign is not established, because attachment, etc., arise in size from the difference in the size of the elements. Then, for the sentient beings born from the elements, it should follow that there is a difference between just sentient beings, very sentient beings, and extremely sentient beings, because there is a difference in the size of attachment from the difference in the size of the elements. Even if there is no such difference, an ordinary person, has the subject. Whatever element is in your continuum, because it has increase and decrease, just as the elements will eventually cease, attachment should also become something you had before, but in some of your later distinctions, that attachment will no longer exist. The elements
Tibetan
་བ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཆགས་པ་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདིའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུའི་སྒོ་ནས་ཆགས་བྲལ་མེད་པ་དགག །དཔེའི་སྒོ་ནས་ཆགས་བྲལ་མེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་འཕེལ་འགྲིབ་ལས་ཆགས་སོགས་འཕེལ་འགྲིབ་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་མལ་པ་ཆོས་ཅན། ཆགས་པ་གཏན་མེད་དུ་འགྲོ་བ་མིན་ཏེ། ཆགས་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚུངས་པའི་བདག་ཉིད་འབྱུང་བ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལུས་ཅན་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅན། འདོད་ཆགས་སོགས་ཆེ་ཆུང་ཡང་འདྲ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཆགས་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་འདྲ་བ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་འབྱུང་བ་ཙམ་ཁྱད་མེད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རྒྱུ་བ་ལང་དུ་མཚུངས་པའི་བདག་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་བ་ལང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་བ་གླང་དང་། ཤིན་ཏུ་བ་གླང་དང་། ཆེས་ཤིན་ཏུ་བ་གླང་ངོ་སྙམ་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པའམ། ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་བས་ས་སོགས་ལ་སྲོག་ཆགས་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་སྐབས་འདིར་ཡང་ས་སོགས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ལ་སྲོག་ཆགས་དང་། ཆེས་སྲོག་ཆགས་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་ལ་ལར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མེ་ལ་དྲོ་བའི་རེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་རིམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་དྲོ་བ་མེད་པའི་མེ་འགའ་ཡོད་པ་མིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་འབྱུང་བ་འཕེལ་འགྲིབ་ལས་ཆགས་སོགས་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང་ཆགས་པ་གཏན་མེད་དུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པས་དེ་ཡོད་པ་ལས་དེ་མེད་འགྱུར་ཞེས་པའི་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ངེད་ཀྱི་རྟགས་ལ་དོན་གཞན་འཕེལ་འགྲིབ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་དེ་མེ་དང་དྲོ་བ་ལ་མ་ཞུགས་ཏེ། འདི་ལྟར་དྲོ་བ་ཆོས་ཅན། མེ་ལས་དོན་གཞན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མེ་འཕེལ་འགྲིབ་ལས་ཁྱོད་འཕེལ་འགྲིབ་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ལས་མེ་དོན་གཞན་ཡིན་པ་ཚད་མས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆགས་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འབྱུང་བ་ལ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་སྲིད་དེ། འབྱུང་བ་ལས་དོན་གཞན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འབྱུང་བ་འཕེལ་འགྲིབ་ལས་ཁྱོད་འཕེལ་འགྲིབ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡོན་ཏན་གང་ཞིག ཡོན་ཏན་ཅན་ལས་གཞན་དུ་ཡོད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། ཡོན་ཏན་ཅན་དེ་ལས་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཡོན་ཏན་ཅན་དེའི་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་ནི་ལ་ལར་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་འབྱུང་བ་ལས་དོན་གཞན་པའི་དཀར་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་འགའ་ཞིག་ལ་ཆད་པར་འགྱུར་
Chinese
因为那个是你的相续的贪著的增减差别的所依。第三有二：从因的角度遮破无有贪著断绝，从比喻的角度遮破无有贪著断绝。第一，如果说地水火风增减导致贪著等增减不同，但凡夫有法，贪著不会完全消失，因为贪著等的因，自性相同的地水火风不会退转。那么，一切有情有法，贪欲等大小也应相同，因为产生贪著等相同自性的因，仅仅是地水火风无有差别地存在。周遍是有的，因为从因牛完全相同的自性所生的关于牛的境的知识，不会有这是牛、非常牛、极其非常牛的想法的差别。或者，如同顺世外道认为从地等产生有情的情况，从地等所生的有情们，不会有有情、最是有情等等差别的次第。第二，火有冷热触觉大小的次第差别，但不会有无有热度的火，同样，这里地水火风增减导致贪著等增减差别，但贪著完全消失是不可能的，因此“有彼则无彼”的周遍不确定。没有过失，因为我的理由有“具有异体增减”的差别，因此它没有涉及火和热度。这样，热度有法，不是以异于火的方式，由火的增减导致你的增减，因为衡量你和火是异体的量已经遮破了。因此，贪著等有法，你有可能在地水火风上断绝，因为以异于地水火风的方式，由地水火风的增减导致你的增减。周遍，任何功德，存在于功德所有者之外的功德，从功德所有者增减差别的次第和具有的那些功德，功德所有者的后来的差别在有些时候会断绝。例如，异于地水火风的白色等的功德，地水火风的后来的差别在有些时候会断绝。
English
Because that is the basis for the differences in the increase and decrease of attachment in your continuum. Thirdly, there are two: refuting the absence of cessation of attachment from the perspective of cause, and refuting the absence of cessation of attachment from the perspective of example. First, if it is said that although the increase and decrease of the elements cause the increase and decrease of attachment, etc. to be different, ordinary beings, as subjects, will not have attachment completely disappear, because the cause of attachment, etc., the self-nature of the elements, will not revert. Then, all sentient beings, as subjects, should also have the same size of desire, etc., because the cause that produces the same self-nature of attachment, etc., is merely the elements existing without difference. The pervasion exists, because from the self-nature that is completely the same as the cause of a cow, the knowledge of the object of the cow will not have the difference of thinking, "This is a cow," "Very much a cow," or "Extremely very much a cow." Or, as in the case where the Lokayatas believe that sentient beings are born from earth, etc., the sentient beings born from earth, etc., will not have a gradation of differences such as sentient beings, most sentient beings, etc. Secondly, although fire has differences in the gradation of large and small hot touches, there is no fire without heat. Similarly, here, although the increase and decrease of the elements cause the increase and decrease of attachment, etc. to be different, it is impossible for attachment to completely disappear, so the pervasion of "if that exists, then that does not exist" is uncertain. There is no fault, because my reason has the distinction of "having increase and decrease of a different entity," so it does not involve fire and heat. Thus, heat, as a subject, is not increased or decreased by the increase or decrease of fire in a way that is different from fire, because the measure that measures you and fire as different entities has already refuted it. Therefore, attachment, etc., as subjects, you may cease on the elements, because in a way that is different from the elements, your increase and decrease is caused by the increase and decrease of the elements. The pervasion is that any quality, a quality that exists outside of the possessor of qualities, those qualities that have a gradation of differences in the increase and decrease from the possessor of qualities, the later difference of the possessor of qualities will sometimes cease. For example, the qualities of white, etc., which are different from the elements, the later difference of the elements will sometimes cease.